Feed on
Posts
Comments

‘Zouden ze op het gymnasium van Roos Tilman reïncarnatie als examenvak hebben? Zij wil namelijk helemaal niet terug “naar de oude hbs”, dus dan moet ze ooit op zo’n oude hbs hebben gezeten. Of begrijp ik haar redenering niet?’

Liesbeth: ‘In ieder geval was die oude hbs waarschijnlijk te moeilijk voor Roos, want daar mocht Achilles vast helemaal niet in de pot met toverdrank vallen die niet voor Obelix alleen was bedoeld. Dat is de Achilleshiel van Obelix: de obelixitas. Kinderen van nu worden vaak te dik, net als Obelix.’

‘Werd Achilles niet bij zijn achillespezen boven vuur gehouden?’ vraagt Taco, ‘ach dat geeft ook niet. Hij versloeg Hector maar werd voor de poorten van Troje verslagen en gedood door …..? Ja, dat ga ik niet verklappen zeg!’

‘Hielenlikkers. Yammie! Wie was dat, met dat blaadje – géén theeblaadje – tussen de schouderbladen … drakenbloed …? Ahááá. Opzoeken!’

‘Sneu, dat deze jongedame zo expliciet bewijst dat ze niet geloofwaardig kan betogen,’ zegt Taco, ‘tenzij ze met opzet fake nieuws afscheidt, natuurlijk. Maar dan is het een treurig product, want meteen ongeloofwaardig.’

‘Dat is de valkuil: niemand geeft graag toe dat iets te moeilijk, te hoog gegrepen voor haar is,’ zegt Liesbeth, ‘bijna niemand zal willen bekennen dat zij niet voldoende geschoold is. Mijn ouders zeggen steevast dat ze geloven dat hun medeleerlingen destijds, die de oude hbs en/of gymnasium/lyceum voltooiden – zowel ma als pa hebben hbs én gym gedaan – in principe altijd onder hun kunnen werkten, want ze probeerden bijna allemaal hoekjes af te snijden en te smokkelen, behalve de echte nerds. Dus ondanks het volle programma, hielden ze speelruimte over. Kwestie van intelligentie, studietechniek en het van-huis-uit-meekrijgen-van-de-juiste-bagage. Echter! Dat ze tijd over hielden, kwam volgens pa en ma vooral omdat er nog geen zogenaamde “sociale media” waren, want dat zijn tijdvreters. Volkomen nutteloos gekwek op een beeldschermpje, dat nog duur is ook.’

‘Mijn ouders waren goddank genadeloos met hun interventies, de verplichte beeldschermpauzes en het confisqueren van mobieltjes,’ zegt Taco, ‘hoewel mijn broers en ik dat destijds natuurlijk helemaal niet leuk vonden.’

‘Tja, de bedoelingen waren ongetwijfeld nobel: iedereen hoog opgeleid. Alleen kàn dat niet, want mensen zijn nu eenmaal niet allemaal even snugger en schrander en ze komen uit verschillende sociale milieus. Al mag je dat laatste vooral niet meer hardop zeggen.
Het principe is duidelijk: iedereen hóóg opgeleid en daarom gelijk, kan niet. Maar: iedereen láger opgeleid en het onderwijs naar benéden afgesteld …. dat kan wel. Heel simpel.’

‘Toch vreemd dat deze Roos zelf niet doorheeft dat ze onzin debiteert,’ zegt Liesbeth, ‘want ze kan onmogelijk terug naar waar ze nooit is geweest. Alleen een dichter als Jan Eikelboom kan beweren dat wat blijft nooit terugkomt  – en dat is nog waar ook! (tenzij je reïncarneert, misschien) – maar dan moet je dat gedicht wel kennen. Of ze bij Roos op het gym zover komen, betwijfel ik.’

‘Over het onderwijs moet je niet meer zeuren, dat is verspilde energie,’ zegt Taco, ‘het is intussen ieder voor zich en wie niet door de mazen van dat grote net kan glippen, die heeft gewoon pech. Als er maar voldoende mensen pech hebben, denkt iedereen dat ze boft. Dat is het nefaste principe van het systeem.’

‘O ja, de leraren, natuurlijk,’ zegt Liesbeth, ‘die zouden we bijna vergeten, zo vanzelfsprekend zou hun rol, maatschappelijke status en hoge kwaliteit moeten zijn. Zonder poeha. Ze kregen vroeger uiteraard les van degelijk opgeleide docenten. Vaak MO-gediplomeerden in de lagere klassen en academici in de hogere, maar hoefde niet per se, want ook de MO-docenten waren goed opgeleid.’

‘Ja, dat was omdat ze in de basisklassen vooral moesten stampen, grammatica, jaartallen en zo,’ weet Taco, ‘het fundament leggen. Docenten hadden vanzelfsprekend status en verdienden een behoorlijk salaris. Hoezo, stakende leerkrachten? Belachelijk! Nu lopen dikdoende en overbetaalde “managers” de boel te saboteren en traineren en worden de leerkrachten als koelies behandeld. Als je een maatschappij zo hebt kunnen slopen en ontmantelen, dan deug je toch echt van geen kant. Daar kunnen geen tienduizend reclamepraatjes iets aan veranderen.’

 

 

 

 

 

 

Comments are closed.