Feed on
Posts
Comments

Juncker vrolijk EU-Rusland

Het aangekondigde bezoek van EU-hoofdman, de Luxemburger Jean Claude Juncker, aan Moskou in juni 2016 valt twee weken voor het Brexit-referendum in Engeland en duidt op tenminste twee dingen. 1) De Brusselse top-bobo’s voelen de toenemende verdeeldheid en weerzin onder de diverse EU-lidstaten met betrekking tot de opgelegde sancties aan Rusland en maken een gebaar door Juncker naar Poetin te sturen; 2) de EU-bobo’s weten niet meer precies wat ze moeten doen, want Rusland en Poetin afschilderen als boeman is immers onderdeel van hun tactiek om ‘Europa’ door angst bij elkaar te houden.
De NAVO laat in dat kader de spierballen rollen in Oost-Europa, vermoedelijk in de hoop Rusland te provoceren tot een vijandige actie.
Juncker’s bezoek aan Moskou doet voorkomen alsof er een dooi in de relatie tussen de EU-topbonzen in Brussel en Vladimir Poetin op handen is, maar dat zou toch afbreuk doen aan de demonisering van Poetin, als aartsvijand van het Vrije Westen. Het is bijna een ostentatieve double bind.

Ondanks Juncker’s bezoek aan Moskou zullen de economische sancties tegen Rusland waarschijnlijk met tenminste een half jaar verlengd worden. Paradoxaal genoeg wordt gesuggereerd dat Juncker door zijn bezoek aan Poetin hoopt op meer eensgezinde steun van zijn EU-achterban voor verlenging van de EU-sancties tegen Rusland. Hoe hopeloos ingewikkeld – of belachelijk- kun je de hogere politiek maken, nietwaar?

Ten grondslag aan de structurele malaise waaraan het Project Europa laboreert, ligt het verlies van contact en rapport tussen het Europa-establishment en de bevolking van de EU-lidstaten. Het referendum dat de Engelsen 23 juni aanstaande voor hun kiezen krijgen, is als symptoom van die vervreemding tussen het politiek establishment en de respectieve bevolkingen, exact hetzelfde als het 6 april jongstleden in Nederland gehouden referendum inzake het associatieverdrag met de Oekraïne.
Als de politici het niet meer weten, dan moet het volk het maar zelf weten. Dat volk krijgt dan een referendum op zijn bordje en wordt daarmee opgezadeld met de verantwoordelijkheid voor de resultaten van het  politieke gebeunhaas in de periode die vooraf ging aan zo’n referendum. Gedurende de hele periode voorafgaande aan het referendum laten de politici zich niets gelegen liggen aan de wensen van hun kiezers. Kijk maar naar de aanpak van de migranten-crisis om dat proces zich in zijn volle glorie te zien afspelen. Alleen werkt representatieve democratie natuurlijk niet zo. Baroness_Ashton_headshot

Toevallig, heel toevallig, gaat Luxemburger Juncker net voor dat Brexit-referendum van 23 juni naar Moskou. Het St. Petersburg International Economic Forum (SPIEF) wordt namelijk gehouden van 16 tot en met 18 juni aanstaande, dus een week voor het Britse referendum.
Vermoedelijk is de achterliggende idee een demonstratie dat J.C. Juncker en zijn EU-project nog het een en ander voor elkaar krijgen, wat Engeland soalo nooit zou lukken. Of dat de meeste Britten zal overtuigen om te blijven voortmodderen met deze rammelende constructie, is maar de vraag.

* * *

Voor twee interessante achtergrondartikelen over het steeds verder uiteendrijven van establishment en publiek met betrekking van ‘Het Project Europa’ zie onder andere:

Ivan Krastev: ‘How to avoid Europe’s disintegration‘ op de site van Eurozine (2015-09-18);

zie ook dagblad Trouw (9 april 2016)   http://www.trouw.nl/tr/nl/4328/Opinie/article/detail/4279147/2016/04/09/De-gevolgen-van-directe-democratie-worden-onderschat.dhtml

 

Perry Anderson: ‘Under the Sign of the Interim; een review-artikel in de London Review of Books van 4 januari 1996, waarin in extenso het boek van Alan Milward: The European Rescue of the Nation-State (1994, ISBN 0 415 11133 1) wordt besproken.
Ivan Krastev refereert trouwens ook aan Milward’s boek.

 

 

 

 

 

Comments are closed.