Feed on
Posts
Comments

LRoBks Cover_80prct

Semanur wappert met de London Review of Books van 2 juni 2016: ‘Kroonprins Mohammed bin Salman van Saoedi-Arabië lijdt aan arrogante overmoedigheid (“hubris”) zegt Patrick Cockburn in de LroB. Mohammeds ambitie om Saoedi-Arabië in 2030 olie-onafhankelijk te laten zijn, noemt Cockburn: onmogelijk ambitieus (impossibly ambitious), wat het natuurlijk ook is, maar dat weet Mohammed ongetwijfeld donders goed.’

‘Die prins Mohammed zal niet op zijn achterhoofd zijn gevallen, ‘ meent Marieke, ‘maar het is qua propaganda natuurlijk een spekkie voor het journalistenbekkie: jonge, moderne, ambitieuze Arabische kroonprins ziet in dat Saoedi-Arabië uit de donkere Middeleeuwen de 21ste eeuw in gekatapult moet worden. Kijk maar naar die artikelen van Toon Beemsterboer in de NRC van 10 mei en 6 juni 2016. Je moet het als journalist opschrijven alsof je gelooft wat de Hoogheid allemaal zegt.

Wat moeten we ons bijvoorbeeld voorstellen bij de ambitie dat ” Het aandeel van de particuliere sector in de economie moet vergroten van 40 procent naar 60 procent. De werkloosheid moet dalen van 11 naar 7,6 procent.” (NRC 10 mei) Wat verstaan ze in Saoedi-Arabië onder de particuliere sector? Alles wat niet direct eigendom van de koning en zijn familie is? Wat dat is immers staatseigendom, omdat de koning – net als Lodewijk de 14de in Frankrijk – de Staat is. Nou, dan zal er bar weinig “particulier” bezit zijn in Saoedi-Arabië, terwijl tegelijkertijd alles particulier bezit is, namelijk van de koning. Bizar. En wie zijn er werkloos? Zijn daar al die duizenden prinsen en hun harems, die op staatskosten teren, ook bijgeteld?’

‘Volgens Cockburn lijken al die oliestaten in het Midden Oosten in een ding precies op elkaar,’ zegt Semanur: ‘ze worden geen van alle door de bevolking als legitiem beschouwd, omdat de heersers geen spat uitvoeren voor de weelde waarin zij zich baden, dat establishment harkt de revenuen immers doodgewoon binnen. Inderdaad, het beste wat de bewoners van oliestaten kunnen verwachten, is een aandeel in de revenuen door patroon-cliënt systemen. Dus een basisinkomen waarop de mensen geen recht kunnen doen gelden, maar waarvoor ze de heerser dankbaar moeten zijn, want alles is immers van hem. Dat is de tragiek van ieder land dat rijk is aan grondstoffen: de staat krijgt betaald voor de verkoop van olie, gas of mineralen en de leden van het politieke establishment vechten om een deel van die revenuen.
In Groningen gebeurt eigenlijk hetzelfde rond het aardgas, zij nog niet zo demonstratief als in Saoedi-Arabië en Afrika. Wiens belangen VVD’er Henk Kamp vooral vertegenwoordigt, is mij allerminst duidelijk.’

Citaten uit ‘Somalia Syndrome’ van Patrick Cockburn in de LroB 02 juni 2016, pagina 20.

“ Whether republics or monarchies, nominally socialist or free market economies, the Middle East oil states all resemble one another in one significant way: they lack legitimacy in the eyes of their own people, on the grounds that their rulers do nothing to earn the vast revenues on which they gorge. The anonymous civil servant in Baghdad in 2002 who said that all governments were predators looking for loot was voicing a common opinion. The best that the citizens of oil states can expect is a share in the revenues through patronage and client systems, though this buys acquiescence rather than permanent loyalty.

It should be clear to oil state rulers in the region that they have little real political support. But they have always had an exaggerated notion of their own capabilities.

In the years following the jump in oil prices in the early 1970s, the shah of Iran and Saddam Hussein both started to have megalomaniacal dreams: the shah ordered that the Iranian economy should grow by a quarter every year and Saddam launched disastrous wars – against Iran in 1980 and Kuwait in 1990. Similar hubris was on display this April when Deputy Crown Prince Mohammed bin Salman, son of the king and effective ruler of Saudi Arabia, announced an impossibly ambitious plan to end his country’s dependence on oil by 2030. “

* * *

http://www.jerry-mager.nl/wp-admin/post.php?post=4676&action=edit

Patrick Cockburn in de LroB 02 juni 2016
http://www.lrb.co.uk/v38/n11/patrick-cockburn/somalia-syndrome

‘Patrick Cockburn is an Irish journalist who has been a Middle East correspondent since 1979 for the Financial Times and, presently, The Independent. He was awarded Foreign Commentator of the Year at the 2013 Editorial Intelligence Comment Awards.’
http://www.independent.co.uk/author/patrick-cockburn

Toon Beemsterboer : Zelfs de ‘maestro’ moest wijken  /  NRC  10 mei 2016
http://www.nrc.nl/next/2016/05/10/zelfs-de-maestro-moest-wijken-1619126

Toon Beemsterboer /  NRC  7 juni 2016
https://www.nrc.nl/next/2016/06/07/prins-mohammed-heeft-haast-1625604

 

 

 

 

 

Comments are closed.