Feed on
Posts
Comments

door Jerry Mager
maandag, 20 augustus 2012

“Journalism is printing what someone else does not want printed. Everything else is public relations.”
George Orwell

“Het verschil tussen links en rechts is het verschil tussen twee groepen bedriegers, waarvan de een de macht heeft. De andere heeft zelfs dat niet.”
W.F. Hermans

“If liberty means anything at all, it means the right to tell people what they do not want to hear.”
George Orwell

“The choice will no longer be between the state and the market, but between two sorts of state. It is thus incumbent upon us to reconceive the role of government. If we do not, others will.”
Tony Judt (2010) in: Ill Fares the Land

Onverantwoordelijk politiek zwijgen
Over de euro doen of de wildste verhalen de ronde, of er wordt in alle talen over gezwegen. Steevast verkeerd getimed en dus net op het verkeerde tijdstip. Momenteel wordt er gezwegen, terwijl het juist nu zo vlak voor de verkiezingen op 12 september van belang is uitvoerig over het wankelende gammele Project Europa uitvoerig van gedachten te wisselen op publieke fora. De euro en Europa hangen immers nauw samen en met beide gaat het helemaal niet goed. Gezwegen over Europa en de euro wordt met name door het politieke establishment.  In de opmaat naar de verkiezingen op 12 september 2012 komt Europa niet of nauwelijks noemenswaard ter sprake in al die obligate lijsttrekkers-vliegen-afvang-tv-optredens die ons door de media worden gesleten onder de onder de noemer: lijsttrekkersdebatten. In die zogenaamde debatten gaat het over alles en nog wat, maar bij voorkeur over onbenulligheden zonder enige urgentie en dus gegarandeerd risico- en inhoudloos. Een scherpzinnige gedachtewisseling over de euro en daarmee een visie op de toekomst van Europa, valt echter nergens te zien of beluisteren.

Ik vind dit als politiek onverantwoordelijk gedrag aan te merken. Precies door zulk gedrag demonstreren politici waarom zovele en steeds meer burgers in Europa het Project Europa, zoals dat zijn beslag krijgt, terecht niet aan de politiek toevertrouwen. Dat heeft dus niets te maken met het irrationele en onberedeneerde anti-Europa-gevoel dat diezelfde politici ons burgers maar al te vaak gretig aanwrijven. In het verlengde hiervan ligt het afdoen door de politiek van burgers die zeggen dat de politici eerst maar orde op zaken in eigen land moeten stellen, alvorens druk en bezig globaal in de weer te gaan. Dit betekent doodgewoon dat die burgers van mening zijn dat politici hun werk niet goed doen en het betekent niet: eigen volk eerst! Dat laatste maakt menig politicus er maar al graag van.
Zo lang directeuren van woningcorporaties ongestraft met publiek geld mogen gokken, managers van pseudo-geprivatiseerde overheidsdiensten riante bonussen toucheren en met gouden handdrukken afvloeien, ook wanneer ze mismanagement plegen, zo lang in ons onderwijs dezelfde wancultuur heerst ten koste van onze kinderen, zo lang doen politici hun werk dus niet naar behoren. Zulke politici laat je natuurlijk niet ook nogeens de dingen in en van Europa op hun manier regelen. Daar komt alleen maar narigheid van. Dat ondervinden we nu aan den lijve.

Ook de meeste Nederlandse kranten zwijgen over Europa en de euro of ze behandelen het thema op conventionele manier, waarmee ze angstvallig het risico mijden door het politieke establishment voor controversieel te worden uitgemaakt of van stemmingmakerij beticht. Men houdt zich op de vlakte. Hoogstwaarschijnlijk echter weten noch de Nederlandse journalisten noch de Nederlandse politici iets intelligents over Europa of iets steekhoudends over de euro te berde te brengen. Europa wordt gereduceerd tot welles/nietes meer geld naar Griekenland. Verder zwijgt men in alle talen. Op die zeldzame, incidentele, uitzondering na die de regel bevestigt

“Ik heb geen beter verhaal dan de euro,” beweert Volkskrant-redacteur Martin Sommer op de site van de Volkskrant d.d. 20 augustus.  Dat was voorheen niet het geval, maar Sommer heeft het licht gezien.  Sommer beweert “om” te zijn, maar bekent ruiterlijk dat zijn baas bij de Volkskrant een stuwende kracht achter dit verhaal over de euro is geweest: “Voor de vakantie sprak de hoofdredacteur mij aan: dat vrolijke gebeuk van jou week in week uit op de euro, wat schieten we daar eigenlijk mee op? Als het anders moet, geef ons eens perspectief hoe dan wel. Laat ons zien dat Nederland beter af zou zijn zonder euro.”

Welja, doe ons maar weer een  Parlementaire Enquête
Dat laatste kan Sommer natuurlijk niet. Zelfs Geert Wilders kan het niet en dan weten we genoeg. Niemand kan het trouwens. Natuurlijk niet. Straks, achteraf, vele vele jaren later, dan kan met veel goede wil wellicht een bescheiden balans enigszins worden opgemaakt. Net als de Commisie de Wit over het financiële stelsel. Dat was het dan weer. En toen? 
Nederland en de rest van de euromuntunie zullen zonder de euro (dat wil zeggen, de euro: in de huidige instituties en structuren gebed) hooguit minder slecht af zijn, maar dat zal nog altijd allerbelabberdst zijn. Althans in de onmiddellijke beginfase. Je kunt je echter afvragen wat een triljoen meer of minder intussen nog uitmaakt indien je daarmee op zijn minst enige richting aan het ziekmakende zwabberen en zwalken zou kunnen geven. Vooral wanneer je gewoon weet dat de oorzaken voor de ellende ingebakken zitten in de wijze waarop de huidige muntunie in elkaar is gestoken. In de euromuntunie zoals die nu bestaat en vooralsnog met pappen en nathouden door sneue politici en opgeblazen eurocraten op de been wordt gehouden, is narigheid endogeen en structureel.
Een nijpend aspect aan deze narigheid is dat het de burger handenvol geld kost en dat dit amateuristische optreden van de pratende hoofden onze bestaanszekerheid hoe langer hoe ingrijpender aantast; denk maar aan onze pensioenen en onze spaargelden bij de banken.  Bij welke bank kun je tegenwoordig je spaargeld nog wegzetten in de veilige overtuiging dat het er over een tijdje nog steeds staat en je er vrijelijk over kunt beschikken? Je werkt nu misschien nog met de wetenschap en in het vertrouwen dat je later pensioen krijgt, maar hoe lang nog?
Als er een overtuigend bewijs moet worden geleverd voor de populaire psychologie die beweert dat de meeste mensen de narigheid die ze kennen verre prefereren boven een toekomst die ze als onzeker zien, dan is deze geprolongeerde euro-soap-met-reprise het wel. De euro-, techno- en bureaucraten spelen althans gretig op deze menselijke eigenschap in.  

De eurozone dient steeds meer een slinkse “herverdeling” van onze koek
Het heeft er alles van weg, dat het groots opgezette en glad gemarkete concept van Één Europa, om nóóit meer oorlog te hoeven lijden en samen sterk te staan tegen de globale concurrentie, de laklaag heeft verloren. De glans is eraf, het bladgoud bladdert en daaronder naken hele andere motieven en drijfveren: vooral hijgerige hebzucht van platte piepeltjes met een gruwelijke geldingsdrang en scherpe ellebogen. Die hebzucht wordt hier uitgeleefd in het op ondoorzichtige manieren wegsluizen van ons geld, zonder dat we daar ook maar iets tegen kunnen uitrichten. De oorzaak voor het “laten verdampen” van onze pensioen- en spaargelden wordt ons onder nietszeggende etiketten als Financiële Crisis of Recessie verkocht en die benamingen dienen tegelijk als bangmakers: het kan nòg veel slechter als jullie – wij, de Euroburger dus – niet doen wat wij zeggen dat goed voor jullie is. Maar slechter wordt het op deze manier, met deze soort politiekers achter de knoppen, toch wel. Ook politieke onkunde en bestuurlijke onnozelheid, vanwege kleuterende kwakzalvers en tovenaarsleerlingen, kost ons bakken geld.
De media verlenen vrolijk hand- en spandiensten door er blij babbelend dan wel ronkend en raaskallend over te berichten alsof het allemaal kosjhere kost is, met af en toe een schandaaltje als het nauwelijks anders meer kan.

Europa wordt ons door managers tégengemaakt
Ongetwijfeld werd het Europa-project ooit vanuit visionaire vergezichten en hoogst hygiënische idealen opgetuigd, zij het niet degelijk diep doordacht op consequenties, maar allengs is het project sluipenderwijs overgenomen door lieden van een heel ander allooi dan die Europeanen van het eerste uur. Deze lui houden er eigen agenda’s op na. Ze zijn vooral van het nieuwe slag moderne manager en voor hen betekent Europa op de eerste plaats: een prima carrière, zoals ze die elders nooit zouden kunnen scoren. Via politieke benoemingen wordt de weg voor hen geplaveid. Hoe meer Europa, hoe groter hun snoepwinkel, hoe dichter ze aan de staatsruif schuiven en hoe profijtelijker de banencarrousel waar ze deel van uitmaken.
Dondert niet of het naar normale maatstaven gemeten realistisch is dat bepaalde landen toetreden en of dat in het belang van Europa zou zijn, hun motto luidt: hoe meer zielen hoe meer vreugd en na ons de zondvloed. Van Eurocongres naar Euroseminar naar Eurococktailparty naar Eurocrisisberaad en ons kent ons. Lang leve het Eurocircus en het zal onze tijd wel duren en we nemen er nog eentje op kosten van het stemvee dat zich gedwee in de luren laat leggen en alles voor zoete koek slikt.

Een zo-verenigd-als-mogelijk-Europa is voor velen nog steeds nastrevenswaardig, alleen niet op deze manier! Niet met deze lieden aan de knoppen, want deze clowns houden er eigen agenda’s op na.
Van feasibility studies en contingency planning bijvoorbeeld lijken deze paljassen nooit te hebben gehoord, of ze hebben er niets van begrepen, of het kan ze geen lor schelen. Voor hen is Europa een privé-wingewest waar ze naar hartelust kunnen beunhazen, rauzen en ongegeneerd zakkenvullen.
List, bedrog en chantage worden hierbij niet geschuwd. Het haveloze Hellas moge als recent schoolvoorbeeld dienen. Eerst leukte het Griekse gilde van de politieke bedriegershet staathuishoudboekje op, met behulp van professionele beurzensnijders in dienst van Goldman Sachs (en met medeweten van menige collega uit de eurolidstaten), en daarna nam het gilde der gauwdieven een mondiaal PR-bureau in de arm om het gehavende landenmerk Griekenland op te krikken, opdat de “leningen” uit “het steunfonds” hopenlijk soepeler binnengehengeld konden worden. Tegelijkertijd vertellen de pratende hoofden ons dag na dag dat onze pensioenen en spaargelden gevaar lopen, omdat onze banken enzovoorts etcetera, de bekende onwelriekende riedels. Aan herstructurering van de bancaire biotoop en hervorming van de financiële sector doen deze parmantige praatjesmakers echter niemendal. Als klap op de vuurpijl werden er ijskoud drie boys van Goldman Sachs (Mario Draghi, Mario Monti en Lucas Papademos) geparachuteerd op eurosleutelposten. Die ontkenden onmiddellijk en luidkeels in alle toonaarden ook maar ooit iets met Goldman Sachs te maken gehad te hebben, het ging waarschijnlijk om buitenechtelijke broers van ze, vage verre neven of godbetert toevallige naamgenoten. Wat doen wij? Wij doen collectief of onze neus bloedt, kijken de andere kant op of steken onze kop in het zand. Dit is geen nieuw verschijnsel en daar wordt met succes op geanticipeerd en ingespeeld door de cynische slimmerikken van deze wereld.

Het project Europa is lang geleden gehyjacked, gekaapt en gekidnapt, en wij met ons allen zijn inmiddels gijzelaars van anonieme ongrijpbare gijzelnemers die achter rookgordijnen aan de touwtjes trekken en ons (laten) uitmelken.
Wij worden geacht met stralende ogen achter een hosanna-hymne en een sterretjesvlag aan te huppelen. Intussen worden we gerold, gefopt, gekoeioneerd, bedot en belazerd.

De schone schijn en bedriegers door de bank genomen
Al die Eurotoppen die werden en worden gehouden vervullen vriendelijk gezegd een louter symbolische functie: zien jullie wel – zeggen de charlatans – zien jullie wel dat wij hard in de weer zijn om de crises te bezweren!
Hoe groter de bolides waarin de bobo’s zich af en aan laten rijden, hoe luxueuzer de resorts waar die eufore Eurotoppen gehouden worden, hoe meer pers present, hoe meesterlijker de bekokstoofde megalomane Masterplans, hoe geloofwaardiger het allemaal zou moeten overkomen. In werkelijkheid zijn het ridicule regendansen en voze voodoo-rituelen, waarbij aangetekend zij dat die laatste waarschijnlijk werkzamer zijn, omdat de populaties voor wie ze worden uitgevoerd en gepleegd erin geloven. Euro-hocus-pocus en verschrikkelijke volksverlakkerij, door platte patjepeeërs en potsierlijke paljassen gepresenteerd als proeven van hogeschool politiek en virtuoze diplomatie, sprankelend van exquise vernuft en glansrijk getuigend van niet-aflatende door en door authetieke plichtsbetrachting, weergaloze kundigheden en schier bovenmenselijke vaardigheden. Holle hoela hoela humbug dus. Waag het echter niet het beestje bij de naargeestige naam te noemen. Dan word je op z’n minst bij je Hoofredacteur op het matje geroepen zo niet met pek en veren aan het hout gespijkerd. Tja en wat dan, je hebt evengoed een hypotheek en studerende kinderen en je moet nog met z’n allen op vakantie en een nieuwe auto of groter huis, daar is tenslotte helemaal niets mee mis. 

His Master’s Voice
Toch geeft Sommer zijn baas gelijk, want, aldus Sommer: “ … wie beweert moet bewijzen, zei Jacques de Kadt al. Ik zal het maar meteen opbiechten, vooral het laatste nummer van The Economist heeft me overtuigd: ik heb geen beter verhaal dan de euro. Lees het weekblad voor verstandige mensen en u bent ook om.”
Als inderdaad onomstotelijk geldt dat wie beweert, moet bewijzen dan konden we subiet de meeste pratende hoofden afschaffen en ze eindelijk nuttig werk laten doen. Wat de Economist betreft, maak ik me sterk dat de schrijvers van de anonieme artikelen in dat weekblad van hùn chefs ongeveer hetzelfde te horen krijgen als Martin Sommer van zijn hoofdredacteur. Ook bij de Economist moet de schoorsteen tenslotte roken en liefst volop roken. Naargeestige berichten over een naargeestige onderneming als de Europese muntunie zijn nu eenmaal niet bevorderlijk voor de koersen. Laat het orkest vooral blijven doorspelen terwijl de schuit zinkt, tenslotte zijn we met beschaafde mensen onder elkaar.
Ook “de oude Heldring” wordt door Sommer van stal gehaald, en wel hoogst huiveringwekkend: “Sterker, zoals de oude Heldring betoogt in een huiveringwekkend interview in Elsevier (7 juli), onder invloed van de verzorgingsstaat is het nationalisme de afgelopen decennia alleen maar sterker geworden.” Deze oude man heeft ze dus nog alle vijf op een rijtje.

Nationalisme, door incompetent gestuntel met de euro
Dat mag “de oude Heldring” natuurlijk gerust betogen, over die verzorgingstaat en het nationalisme en zo, tenslotte heeft de man dat z’n hele leven lang al gedaan, maar afgezien van de causaliteit die deze huiveringwekkende senior aanbrengt, wat denkt hij dat het gehannes met de eurozone bewerkstelligt en aanricht? Minder nationalisme soms? Sterker, volgens mij werkt dit groteske gestuntel met de euro alleen maar nog meer nationalisme in de hand. Nog sterker, het wakkert uiterst ongure vormen van natonialisme aan, want er bestaat nationalisme en nationalisme.

Sommer, nog steeds bij Heldring op schoot neem ik aan: “Nu gaan de inkomens vanwege de crisis achteruit. Tel daarbij een forse Europese kostenpost op. Politici hebben geen woorden voor achteruitgang, kun je weer vaststellen bij het begin van de verkiezingscampagne. Als de politiek de juiste woorden niet kan vinden, hoe moet het dan met de daden?” Politici die juiste woorden gebruiken, als dat geen contradictio in terminis is.
De crisis, nog zoiets: intussen is De Crisis, ook wel De Recessie geheten, getransformeerd tot een volkomen objectief gegeven, een natuurgebeuren waar niemand iets aan kon en kan doen en waarvan niemand de oorzaken ook maar begint aan te pakken, want het komt immers gewoon over ons.
Sommer sluit af met de vaststelling dat “we” doorgaan met de euro en geeft daarmee Heldring alsnog gelijk als die beweert dat Europa in een “ prerevolutionaire fase” verkeert. Revolutie is lang niet altijd verkeerd, maar wat voor een revolutie zou er volgens de oude Heldring op til zijn. Want net als met nationalisme en als met zovele andere zaken zijn er revoluties en revoluties, in vele soorten, smaken, kleuren en maten. De meest onthutsende revolutie waar we nu getuige van zijn vindt plaats op het gebied van de volksverlakkerij, in de vorm van gelegaliseerde diefstal op mega-schaal zoals deze wereld waarschijnlijk nooit tevoor kende.

P.S.

Zie Ewald Engelen in de NRC van di. 21 augustus.   Een citaat:

“Brussel bestrijdt de gevolgen van de private schuldencrisis met bezuinigingen en lastenverzwaringen, en laat de oorzaak – neerwaartse prijsspiraal door de ontvlechting van de mondiale kredietmachine – zo goed als ongemoeid. Verzorgingsstaten moeten van Brussel versoberen, terwijl banken, op wat bijpunten na, zo snel mogelijk naar business as usual moeten. Zo dreigt de eurocrisis uit te monden in een technocratische aanval op de verzorgingsstaat en de democratie.

Zoals Enzensberger eind jaren tachtig schreef: „Wie in Brussel wat te zeggen heeft, is niet gekozen en wie gekozen is, heeft niets te zeggen.” Anno 2012 is dat niet anders. Dat is funest voor de democratische legitimiteit van het o zo belangrijke Europese integratieproject. “

Net gespot:

o.a. over pensioenhervormingen en de rol van de Wereldbank daarbij: Giliberto Capano & Michael Howlett, editors (2009): European and North American Policy Change. Drivers and dynamics  / New York; Routledge / isbn: 878-0-415-48528-9 (hbk).

Over de terugkeer van religie in het publieke domein: Lorenzo Zucca & Camil Ungureanu, editors (2012): Law, State and Religion in the New Europe: Debates and dilemmas / New York etc.;CambridgeUP  /  isbn: 978-0-521-19810-3 (hbk)

Leave a Reply

*