Feed on
Posts
Comments

door Jerry Mager
op NELPUNTNL.NL gepost op dinsdag 18 maart 2014

Mark Rutte (VVD-premier) en Geert Wilders (oud-VVD’er, oud-mentor van Rutte – 2003 – en nu politiek zelfstandige met zijn beweging PVV) werken samen. Net als orka’s. Het zijn twee handen op een buik.

orca's jagen als team op zeehond

Ruttes VVD wil Nederland nog verder privatiseren, totaal vermarkten en de publieke voorzieningen slopen. Alls moet te koop zijn, ook voor buitenlandse raiders. Niets heeft waarde, er wordt enkel gedacht in prijs en iedereen en alles heeft zijn prijs.
Wilders speelt het over de band van angst-voor-de-vreemdeling en het sentiment eigen volk eerst. Hij was in 2004 met enig risico uit de VVD gestapt, maar dat risico was te overzien; hij kon immers altijd terugvallen op een wachtgeld en pensioen als Kamerlid. Inmiddels is Wilders het langst-zittende Kamerlid en heeft hij dus naast het riante inkomen als Kamerlid-fractievoorzitter, een goede wachtgeldregeling en pensioenrechten opgebouwd.
In februari 2006 werd de Partij voor de Vrijheid (PVV) opgericht. Die naam was niet zo maar gekozen. Hij deed sterk denken aan de Partij van de Vrijheid (PvdV), die in 1946 werd opgericht en twee jaar later opging in de VVD.  Wilders haalde als het ware symbolisch die oude PvdV uit de VVD. Inmiddels opereren PVV en VVD min of meer als een vennootschap onder firma (V.O.F.), de PVVD, op de kiezersmarkt. boze droom patient _ 50 prct

Zeker in het begin moest Wilders voor zijn politieke bedrijfje PVV een merkonderscheidend thema vinden. De PVV zette zich in de markt met het product: ageren tegen de islam, ferm optreden tegen de uitwassen van de fundamentalistische islam. De ontwikkelingen in de wereld speelden Wilders in de kaart en de PVV-beweging maakte een vliegende start.
Beide clubs (de PVV is geen partij en de VVD is inmiddels vooral een kaderpartij) hebben een voldoende aantal zetels om inkomsten voor hun personeel te kunnen binnenhalen en invloed te kunnen uitoefenen. Bij de PVV is vaker sprake van gedoseerd en berekenend druk uitoefenen,  denk maar aan Rutte-I. Dat was achteraf bezien een geslaagde samenwerking, ondanks het vroegtijdige einde. De clubs hebben elkaar beter leren kennen en de grote verliezer en zondebok werd uiteindelijk coalitiepartner CDA. PvdA’er Job Cohen werd als mogelijke concurrent-premier gesloopt en gedemonteerd in een samenspel tussen CDA/VVD en PVV. “Links” had een gevoelige klap gekregen. Dat smaakte naar meer en PVV en VVD raken steeds beter op elkaar ingespeeld, ze opereren als twee-eenheid PVVD.

Zowel de PVV als de VVD hebben er belang bij dat de Nederlanders zo gauw mogelijk vergeten dat Wilders uit de VVD komt en daar ondermeer de mentor van Kamerlid Mark Rutte was.
De samenwerking tussen PVV en VVD moet dus niet te veel in het oog lopen en al te hartelijk lijken, daarom katten ze elkaar op gezette tijden für die Bühne af. Daarmee bedienen ze meteen de media met een scheut sensatie. Op hun beurt betonen die media zich erkentelijk voor de quotes en de krantenkoppen die reuring en stampij altijd genereren.
VVD en PVV waken er bij dit alles toch voor dat de een niet te sterk wordt (te veel stemmen scoort) ten opzichte van de ander, want ze vertrouwen elkaar maar net zo ver als ze elkaar kunnen zien.
Om te vermijden dat hun strategie van merkendifferentiatie te doorzichtig wordt, staan ze onderling stuivertje wisselen van leden niet toe.
VVD en PPV zijn politieke bedrijven, ondernemingen waarin grote belangen op het spel staan en veel geld omgaat. Zij werken – net als trouwens de meeste politieke partijen intussen – met marketing methoden en -technieken waarmee ze goed weg weten. gieren - 2 - partij voor de dieren

Dat VVD en PVV zielsverwant zijn, komt soms heel expliciet naar buiten. Zo is de VVD-hetze tegen de illegaal-in-Nederland-verblijvenden spiegelbeeldig aan Wilders’ hetze tegen de (foute) buitenstaanders. Tot voor kort ging Wilders vooral te keer tegen foute moslims terwijl zijn aanvallen nu iets diffuser van aard lijken, hij spreidt meer: de Vreemde in het algemeen. Dat kan iedereen en van alles zijn en bij wijze van spreke per seizoen wisselen.
In feite gaat het louter om het richten – kanaliseren is te georganiseerd en impliceert verantwoordelijkheid – van onlustgevoelens bij de Nederlandse burger, op een object. Aan freischwebende onlustgevoelens geen gebrek, het lijken er steeds meer te worden, dus is de PVV voorlopig onder de pannen en volop in zaken.

Ook een bekende PvdA’er leent zich prachtig voor de rol van zondebok, want het principe blijft hetzelfde: het jagen en slachten van een prooi. Liefst een prooi die zich in zijn rol schikt en zich allengs als slachtoffer gaat gedragen. Hij denkt er niet meer aan terug te vechten. Als het om menselijke zoogdieren gaat, is dat soms op een vreemde manier bijna boeiend om gade te slaan. Er vloeit weliswaar geen bloed, maar de sensatie van the kill is er niet minder om.
Het in tandem slopen van PvdA-vicepremier Lodewijk Asscher lukt de PVVD inmiddels aardig, al wordt de botte bijl wat vaker gehanteerd dan de stiletto. Dat kan, omdat de PvdA weinig weerwoord heeft. Het enige waarvoor de PVVD moet oppassen, is dat ze niet te opvallend wreed, niet al te sadistisch opereert, want dat levert onwenselijke sympathie op voor de underdog. Maar, het slachten mag best smartelijk gebeuren en het slachtoffer moet liefst wel een beetje tegenstribbelen, schreeuwen en kronkelen, want anders is het geen goede televisie en dalen de kijkcijfers.

De gezamenlijke en bijna natuurlijke PVVD-vijand is “Links” en de afgelopen jaren was vooral de PvdA het doelwit en slachtoffer. Die partij was niet alleen de grootste maar naar al snel bleek tevens de zwakste, de slechtst georganiseerde, met de interne samenhang van los zand. Ieder PvdA kader- en bestuurslid lijkt alleen voor zichzelf te gaan. De meesten zijn met een natte vinger te lijmen. Dat pakt niet profijtelijk uit voor de club als totaal.
Bijvoorbeeld een partij als de SP, is voor de PVVD te klein en intern te hecht georganiseerd om aan te pakken. Bovendien, waarom zou je meerdere tegenstanders tegelijkertijd attaqueren. Het is veel handiger de een na de ander te slopen. Zeker met een amechtige aashaas als de PvdA is dat nogeens aantrekkelijker en interessanter voor de media, meer spektakel, en dat betaalt zich altijd uit. De SP komt later eventueel aan de beurt, tenzij de club zich braaf gedraagt, dan zal hij vermoedelijk worden gedoogd en in reserve gehouden voor aan- en uitvallen wanneer die de PVVD opportuun lijken.
Het door-privatiseren van Nederland kan ook zonder de SP en zeker met een gesloopte PvdA die zelfs loyaal meewerkt aan het vermarkten van Nederland. Wie zou zich zo’n gedroomde tegenstander niet wensen?
Het slopen van de PvdA is momenteel prioriteit nummer een voor de PVVD. Dat kost ze niet zo veel moeite, want de PvdA hangt groggier in de touwen dan ooit. De club is het Noorden kwijt en ligt op apegapen en ieder move die zijn partijkaderleden maken, lijkt het er slechts beroerder op te maken. Ze zakken dieper in het drijfzand. Wat het tafereel zo deerniswekkend maakt, is dat de PvdA zelf aan zijn ondergang meewerkt door de neoliberale agenda van de VVD uit te voeren. Dat zien we vaak bij slachtoffers: ze denken hun beul te vermurwen door voor hem door het stof te kruipen. Een soort Stockholm-syndroom. Geen verheffende aanblik, maar het gebeurt. De overige politieke partijen staan erbij en kijken ernaar; het overkomt hen gelukkig (nog) niet. Op natuurfilms zie je dat in full colour: de kudde zebra’s en gnoes gaat gewoon door met grazen terwijl de gepakte soortgenoot op korte afstand vaak hoorbaar wordt verorberd.
Nog even en de weinige bondgenoten en sympathisanten die de PvdA nu nog heeft, zullen zich afwenden. Niemand blijft een loser, die de losersrol met masochistische graagte lijkt te vervullen, graag steunen.

hyena lijken mensen
Na de gemeenteraadverkiezingen zullen we zien hoe bovengeschetst scenario wordt uitgewerkt. De uitslag staat bijna bij voorbaat vast, want de PvdA-prooi maakt weinig kans. De manieren waarop de prooi tenslotte bij de strot wordt gegrepen en hoe lang het lijden duurt, die zijn vatbaar voor creatieve fantasie. Hoe de hyena’s zich gaan gedragen, is eveneens tamelijk  voorspelbaar. Toch blijkt zo’n kill grote aantallen mensen altijd weer te boeien. De respectieve scenario-schrijvers zullen ongetwijfeld nu al nijver in de weer zijn.

 * * *

 LINK geschiedenis PVV

http://dnpp.ub.rug.nl/dnpp/pp/pvv/geschied

De Partij voor de Vrijheid (PVV) werd in februari 2006 opgericht door het Tweede Kamerlid Geert Wilders, die op 2 september 2004 uit de fractie van de VVD was vertrokken na conflicten met de partijtop over de politieke koers – die volgens hem te links was. De naam deed denken aan de Partij van de Vrijheid (PvdV), die in 1946 werd opgericht en twee jaar later opging in de VVD. Volgens Wilders was deze PvdV de laatste zuivere liberale partij. Doel van de PVV was op te komen voor ‘een vrij, welvarend en onafhankelijk Nederland’, aldus haar statuten. Later zou Wilders aange­ven dat de islam de reden was waarom hij de PVV had opgericht.

Ook in de campagne voor de Tweede Kamerverkiezingen van 2006 legde Wilders de nadruk op de islam. In oktober waarschuwde hij voor een ‘tsunami van islamisering’ die Nederland dreigde te overspoelen als het vreemdelingenbeleid niet drastisch gewijzigd zou worden. In november 2006 haalde de PVV negen zetels in de Tweede Kamer. De zetels werden ingenomen door politiek weinig ervaren kandidaten. De architecte Fleur Agema was in 2003 voor de LPF in de Provinciale Staten van Noord-Holland gekozen, maar had een jaar later met die partij gebroken; de makelaar en projectontwikkelaar Barry Madlener was raadslid voor Leefbaar Rotterdam. De overige kandidaten kwamen uit verschillende sectoren van de samenleving.

Boek

Roel Kuiper – senator voor de ChristenUnie( 11 maart 2014): De terugkeer van het algemeen belang. Privatiseringsverdriet en de toekomst van Nederland.
Amsterdam: Van Gennep  /  ISBN:  9789461642622 (paperback), prijs  17 euro

http://www.vangennep-boeken.nl/boek_detail.php?id=422

In dit boek geeft Eerste Kamerlid Roel Kuiper een beeld van de gevolgen van de privatiseringspolitiek van de afgelopen dertig jaar, onder meer voor de NS, de KPN en de energiesector. Bedrijven werden verkocht, marktwerking toegelaten en overheidsdiensten op afstand gezet. De politiek verloor veel zeggenschap en burgers raakten gedesoriënteerd.
Wat waren de cruciale momenten in het proces van privatiseren en het verzelfstandigen van overheidstaken? Wat waren de bepalende motieven? Wat waren de gevolgen voor de burger? Welke rol speelde Europa in het beleid van de verschillende kabinetten? En hoe ging het parlement om met de golf van wetsvoorstellen op dit terrein? Veranderde de politiek zelf niet van karakter?
Op deze en andere vragen geeft Roel Kuiper, zich baserend op diverse onderzoeken, in dit fascinerende boek een helder antwoord.
Kuiper pleit in het slothoofdstuk voor een terugkeer van het algemeen belang en doet voorstellen hoe deze terugkeer te realiseren.

 

Comments are closed.