Feed on
Posts
Comments

Fatima Elatik en Beatrix Ruf zijn volkomen en naadloos ingeburgerd. Wat is daar mis mee?’ vraagt Marieke. ‘Stel je voor dat alleen een mevrouw Ruf het neoliberale systeem zou mogen uitmelken en dat je van mevrouw Elatik – en van de Amsterdamse politie! – authentieke burgerzin gestoeld op kritisch denken vanuit zorg voor het publieke domein, verwacht? Dat zou overspannen calvinistisch wezen, om niet te zeggen: hypocriet. Toch? Beiden praktiseerden in Amsterdam en dat is de hoofdstad van Madurodam. So? What seems to be the problem?

‘Helemaal mee eens,’ zegt Zorah terwijl ze knikt, ‘dat zou ongeoorloofde discriminatie zijn. Neen, gelijke monniken – of nonnetjes –  gelijke kappen hoor. Iedereen die dat kan, moet woekeren met haar talenten en het systeem uitmelken waar ze de daartoe de kans krijgt. Daar is dit systeem trouwens op toegesneden. Ik vind bijvoorbeeld dat een kabinet van 16 ministers en 9 staatssecretarissen in hetzelfde genre van windhandel zit, alleen noemen ze het geforceerd deftig: coalitie-consensus. Ach, what is in a frame? Nietwaar.’

‘Dit kabinet is trouwens best kostelijk qua bezetting en poppetjes,’ zegt Marieke, ‘ enfin, het zal wel.

Ze legt de theepot neer en vraagt: ‘Kun je met je OV-NS-kaart bij de Albert Heijn niet ook al bonus-aanbiedingen scoren?, ‘en met de AH-bonuskaart een korting op je collegegeld krijgen? Houd jij nog bij, op welke manier je door wie wordt gefopt en bedot?’

Zorah: ‘Heb je gezien dat verschillende kranten over verschillende soorten corruptie berichten: je hebt deftige corruptie ( belangenverstrengeling in de Kunstwereld) en je hebt proletarische corruptie (bijvoorbeeld het duur inkopen van zogenaamde inburger- en integratie-adviezen). Daarover wordt in verschillende bladen bericht. Over de deftige corruptie nog het meest. We zijn namelijk wel gelijkwaardig, maar natuurlijk helemaal niet gelijk.’

‘Ik vind gerommel bij de politie een ernstige zaak,’ zegt Marieke ernstig, ‘wat ze met schilderijen en musea doen, mogen ze helemaal zelf weten. Dat ligt al heel lang buiten mijn belangstelling en bereik. Gelukkig is er internet en zijn er kunst-dvd’s en mooie platenboeken, waardoor je ook van Kunst kunt genieten. Ik hoef niet zo nodig naar een peperdure expositie waar het stervensdruk is en “kunst” vertoond wordt die me meestal maar matig aanspreekt, en dat is een understatement. Dus ze doen maar. Maar, de politie, de Belastingdienst, onze Volkshuisvesting en de organisatie van ons Onderwijs- en Zorgstelsel, kijk, dat vind ik gans andere koek. Dat is publiek domein. Daar moeten de zogenaamde Marktwerking en het handig bochten afsnijden, absoluut niet aan de orde zijn.’

‘Ik las net een stukje van Lex Oomkes op de site van Trouw,’ deelt Zorah mee, ‘en wat mij somber stemt, is de herinnering dat in dit regeerakkoord is afgesproken het raadgevend referendum af te schaffen en niet verder te gaan met de ontwikkeling van een bindend referendum. Want wat we nu in toenemende mate over ons zullen krijgen uitgestort (de affaires Ruf en Elatik zijn topjes van de ijsberg), is het gevolg van zo’n veertig jaar neoliberaal beleid: ieder voor zich en pakken wat je kunt. We zien waar dat toe leidt, op publiek gebied net zo goed als op het commerciële vlak, zoals met musea – indien je Kunst tenminste niet als “van iedereen” beschouwt. Ik kan goed leven zonder naar een duur museum te hoeven of een duur concert of opera te bezoeken, maar het wordt erg moeilijk als de politie niet zuiver en effectief functioneert, of als de Belastingdienst niet naar behoren werkt. Dat vind ik ontoelaatbaar. Over Onderwijs en Zorg hoef ik het niet meer te hebben, dunkt me.’

‘Correct,’ beaamt Marieke, ‘het boek van Roel Kuiper wordt doodgezwegen en “men” lijkt er alles op te zetten om op deze heilloze weg verder te modderen. Dat de Democratie onomstreden is, lijkt me nogal wiedes, alleen al bij gebrek aan een alternatief. Wie wil er nou dictatuur, of totale chaos? Dat ons parlementaire stelsel geen legitimiteitscrisis zou kennen, daar ben ik het niet zo een twee drie mee eens. Die legitimiteit wordt namelijk steeds meer geërodeerd en uitgehold door de manier waarop dat parlementaire stelsel gehanteerd wordt door degenen die het daarin het meeste voor het zeggen hebben: de beroeps- en carrièrepolitici. En dat is een heel ander soort personen dan zo’n veertig jaar terug of daarvóór. Een parlementair stelsel als organisatievorm is een lege huls die zijn betekenis krijgt door de wijze waarop die wordt vormgegeven en gehanteerd.’

Frank Hendriks schrijft in zijn recente studie over het referendum op bladzijde 80, dat er discrepantie lijkt te bestaan tussen “de wil van het volk” en “de wil van het parlement” inzake referenda,’ zegt Zorah, ‘dat wil dus zeggen dat het parlement het volk niet echt vertegenwoordigt. Reden te meer om meer aandacht aan het referendum in al zijn vormen te besteden en niet om de discussie erover af te sluiten.’

‘Precies,’ zegt Marieke, ‘Hendriks meldt op dezelfde bladzijde 80 dat burgers in relevante statistieken aangeven in grote meerderheid aan referenda te willen en dan vooral referenda over “ voor ons land belangrijke beslissingen.” Dat de Haagse politici het gesprek over het referendum als toevoeging aan en aanvulling op de huidige vorm van democratie (Hendriks, pagina’s 109 en volgende) afkappen, toont juist aan dat het referendum hard nodig is, om de kwaliteit van onze democratie op te krikken en te borgen. ‘

 

Lex Oomkes: ‘Beïnvloeding kiezers bedreigt democratie’  Trouw 19 oktober 2017

https://www.ftm.nl/artikelen/hoe-de-echtgenoot-van-schippers-tonnen-verdient-aan-haar-zorgbeleid?share=1

Roel Kuiper – CU

https://decorrespondent.nl/1329/hoe-veroveren-we-na-dertig-jaar-privatiseren-het-algemeen-belang-terug/123376948167-11712b40

https://www.trouw.nl/home/privatiseringsverdriet~ad521b4f/

 

 

 

Work in progress

 

 

Comments are closed.