Feed on
Posts
Comments

Jerry Mager – zaterdag 22-28 maart 2014
CONCEPTversie

“He who determines what politics is about runs the country, because the definition of the alternatives is the choice of conflicts, and the choice of conflicts allocates power.”
E.E. Schattschneider (1975:66): The Semisovereign People

Er ging een zucht van opluchting door het politieke en mediamieke establishment toen Wilders zijn laatste stunt uithaalde en scandeerde: Ja wij willen minder Marokkanen!  Goddank! dachten alle journailleurs, deskundologen en experts, nu hoeven wij tenminste geen diepe en slimme analyses meer te plegen over waarom het toch allemaal zo is gekomen, die bedroevende opkomst bij de gemeenteraad­sverkiezingen op 19 maart. Evenmin hoeven we het verlies voor deze tenenkrommende curieuze collaboratie-coalitie van sociaaldemocraten (PvdA) en neoliberalen (VVD) uit te leggen, want dat is serieus werk en het levert geen feel good productie op. We kunnen gelukkig meteen ongeremd en doodgewoon baggerteksten over Wilders spuien. Niet moeilijk doen: op de automatische piloot. Hoera en de zon schijnt! Lang leve onze Geert! Dat hij nog maar vaak en veel moge ageren! Kuifje tekst collegas

Voor de goede orde: collaboreren betekent samenwerken, coalitie en zo, maar ik gebruik het woord vanwege het feit dat door samen te regeren sociaaldemocraten gemene zaak maken met neoliberalen, waarbij de PvdA ongegeneerd de VVD-agenda uitvoert.
De opkomst bij deze verkiezing was alweer lager dan de laatste keer, iets boven de 51%. De colaboratiecoalitie kreeg overal billenkoek en verloor zwaar.
De bestuurlijke herinrichting van Nederland en zijn gevolgen voor de burger per januari 2015, verdwijnen compleet van de mediatieke radar. Terwijl dit een belangrijke reden kan zijn dat de burger niet op komt dagen. Staatsrechtkundige D.J. Elzinga in de NRC van 20 maart 2014: “De nationale politiek heeft dus in het kader van de decentralisatie de helft van de Nederlandse gemeenten ondergebracht in een sterfhuisconstructie. Diezelfde nationale politiek vroeg de afgelopen weken van de burgers om een stem uit te brengen omdat hun gemeente belangrijker wordt dan ooit tevoren. Kiezers zijn echter veel slimmer dan menigeen denkt. De vraag om te gaan stemmen voor een gemeenteraad die op afzienbare termijn wordt opgeheven en op zal gaan in een veel groter verband is een deprimerende activiteit waar veel burgers zich niet voor willen lenen. En dan is het vanzelfsprekend dat boontje om zijn loontje komt of nog wat beter gezegd: eigen schuld, dikke bult.”

Wilders trekt vuur
Wat Wilders doet, heet in militair jargon: vuur trekken. Door een actie, een manoevre, trekt een legeronderdeel of een groepje het vijandelijke vuur en leidt dat daardoor weg van de hoofdmacht die iets anders kan uitspoken of op adem kan komen en hergroeperen.
Aller ogen zijn gericht op Kwatta en de volkswoede die democratisch netjes tot uiting komt in 1) de boycot van de verkiezingen van 19 maart door half Nederland en 2) de afstraffing die de collaborerende coalitie kreeg, verdwijnt naar de achtergrond. Die volkswoede richt zich – heel dubbel – zowel op Wilders alsook op de Buitenlanders die door Wilders op de korrel worden genomen, de Anderen, terwijl we eigenlijk heel boos zijn op de politici en hun politiek. Als object onttrekken die politici zich echter aan onze woede, omdat ze geen expliciet doelwit bieden. We krijgen nooit houvast aan politici en we kunnen de politiek alleen machteloos een lesje leren door: 1) niet te gaan stemmen (veruit het effectiefste middel! omdat het delegitimeert) of 2) op een ‘ander politiek merk’ (dan VVD en PvdA) te stemmen (hetgeen niets uithaalt, want die andere merken zijn net zo beroerd alleen in andere varianten en variaties).
Wilders ontlast vooral de VVD, die zich op de achtergrond houdt en naderhand natuurlijk een toneelstukje opvoert door bijvoorbeeld VVD-minister Opstelten bevel te geven tegen Wilders te blaffen. Dat blaffen heeft geen enkel effect, maar daardoor lijkt de VVD los van de PVV te staan. Indien de VVD echter ook maar iets doet wat Wilders niet zint, dan maakt hij reuring. Niet door de VVD op het betreffende onderwerp aan te vallen, want dan wordt duidelijk dat ze iets samen hebben, maar door maatschappelijk stof te doen opwaaien en in de modder te roeren, waardoor de sfeer wordt verpest en het opereren  voor alle actoren wordt bemoeilijkt, vooral voor de partij achter de knoppen, die tenslotte zaken wil doen.

Wilders regeert Nederland, maar indirect, zijdelings: tangentiaal, en voornamelijk via (het dagelijkse management team van) het VVD-concern. Tijdens Rutte-I deed Rutte veel heel veel om Wilders tevreden te stellen, zodat hij, Rutte, achter de knoppen kon blijven en zijn uitverkoop van Nederland kon voortzetten. Zowel het CDA als de PvdA zijn destijds door de combi Rutte-Wilders te grazen genomen, waarbij Wilders tenslotte de stekker eruit trok, omdat hij immers niets had (en heeft) te verliezen.

Wilders heeft niets te verliezen, dit VVD-management team daarentegen vertegenwoordigt veel grotere belangen – Rutte wil Nederland nog verder in de uitverkoop gooien, dat begunstigt zijn ‘opdrachtgevers’ immers. Rutte komt niet voor niets voor uit de biotoop van de multinationals en wil daar graag voor vol worden aangezien, meetellen. Hij zal na deze klus vermoedelijk niet onbezoldigd voor het Rode Kruis of World Aid gaan werken. Wilders heeft de VVD weliswaar nodig, maar niet tot elke prijs en niet zo hard als de VVD (lees: Rutte) hem nodig denkt te hebben.
Terzijde: de bemensing en casting van PVV en VVD vertonen frappante gelijkenissen. Zo heeft Wilders een Fleur Agema, terwijl Mark Rutte er twee, misschien zelfs meerdere, op nahoudt. Wilders heeft overwegend useful idiots in zijn crew, terwijl Mark Rutte …. kijk nog even goed en vul dan zelf in. Af en toe gaat het mis en dan blijkt zo’n gup meer idiot dan useful , zoals de VVD met Frans Weekers overkwam. Geen perfecte casting, een slordige inschattingsfout. Sidonia mooie namen Bmpff - 80prct
Die stumpers die van de PVV naar de VVD willen drossen, die snappen niet dat ze in feite al voor ‘de’ VVD werken; ze willen ‘écht’ en ‘heus’ voor de VVD gaan werken. Die simpele zielen geloven dat ze werkelijk iets in de politiek doen. Het lijkt ingewikkeld, maar als je het eenmaal doorhebt, is het tamelijk doorzichtig. Degenen die onder andere hun Shakespeare kennen, zullen deze patronen en figuren een stuk sneller kunnen her-kennen. Mensen houden er door de tijden heen een verrassend overzichtelijk handelingsrepertoire op na.

Wilders stelt de media en deskundologen vrij
Dit behoeft geen uitleg en is duidelijk: deze groepen worden door Wilders’ capriolen vrijgesteld van denken. De media hebben hun quotes en sensatiestukken die nergens over gaan zonder dat ze er iets voor hoeven doen: junk-journalistiek bij bakken en tonnen. Straks, rond de verkiezingen voor het Europees parlement, zal Wilders de woede en het brede ongenoegen over te veel Europa ongetwijfeld opnieuw richten en focussen.
Het devies luidt dan ook: GA NIET STEMMEN. De opkomst in mei moet nog veel lager zijn dan die op 19 maart was, anders help je de failliete boel in stand houden. Laat je niets aanpraten, want je wordt bij de neus genomen ten faveure van de giga-zwendel die het project Europa inmiddels is geworden. Het is een moeras, een veld van drijfzand, waar we met ons allen in worden geduwd en we laten ons erin duwen. Als we via dit systeem blijven meewerken – en steeds braaf gaan stemmen – voeden we het moeras en houden het drijfzand in stand. Allen niet-stemmen legt de boel uiteindelijk droog. De media zullen dat zeker niet willen, want die zien daarmee hun handel teloor gaan. Dus is het flink vechten tegen de bierkaai geblazen, an uphill battle, want de massa laat zich nu eenmaal makkelijk bang en onzeker maken en zal halsstarrig willen blijven stemmen.

Lees in ieder geval in Roel Kuipers De terugkeer van het algemeen belang hoofdstuk 5 De Europese droom. Het boek is echter zo handzaam dun en helder geschreven dat je het net zo goed helemaal kunt lezen, om tenminste gedeeltelijk up to date te raken, want Kuiper behandelt contemporain politiek-maatschappelijk verdriet. Je hoeft helemaal niet tegen Europa te zijn om tegen deze EU-politici en hun non-politiek te zijn.
Kuiper (161): ” Nederland moet zelfstandigheid en politieke vrijheid houden in een samenwerkingsmodel dat deze vrijheid garandeert en niet prijsgeeft ten gunste van een supranationaal Europa.”
Het bizarre is dat een flink deel van de VVD’ers (de heuse liberalen) het hiermee eens is, maar voor die VVD’ers werken Rutten c.s. nu net niet.

Wu Wei: niet-stemmen
Verkiezingen op de manier zoals wij die nu kennen, zijn uit de tijd en werken tegenovergesteld aan het beoogde doel: publieke zeggenschap.
Wie voor echte democratie is, gaat niet meer stemmen. Wie voor Europa is, gaat ook niet meer stemmen. Daoïsten noemen het wu wei: doen door niet te doen. Niet in en volgens dit systeem tenminste.
David Van Reybrouck – aangevuld door mij in blauw – schrijft in Tegen verkiezingen (56): Doordat we de democratie gereduceerd hebben tot representatieve democratie – en degenen die ons zouden moeten representeren, vertegenwoordigen, dat veelal niet meer naar behoren doen – en de representatieve democratie hebben gereduceerd tot verkiezingen, is een eens waardevol stelsel diep in de problemen geraakt.
“De representatieve democratie is in essentie een verticaal model, maar de eenentwintigste eeuw wordt steeds horizontaler.” (DVR, 57) “Waar we vandaag naartoe moeten is een bi-representatief model, een volksvertegenwoordiging die zowel door stemming als door loting tot stand wordt gebracht. Misschien zal dit tweevoudige stelsel na verloop van tijd plaats moeten maken voor een volledig geloot systeem.”(DVR, 145)

onze dramademocratie: veel drama, weinig democratie
Een andere Belg die aansprekend schrijft over de malaise waarin onze zogenaamde democratie zich bevidt, is Mark Elchardus. Ik citeer uit zijn boek De dramademocratie (72-73): “Vandaag heeft de samenleving een nieuwe wijze van voorstelling ontwikkeld. Het volk wordt voorgesteld, niet via een soort steekproef [NB loting; jm], maar in verhaal over dé burger, waarin bepaalde personen de verzuchtingen, emoties, zijnswijzen … van de bevolking of een deel ervan zicht- en tastbaar maken. De individuen die in die doorlopende voorstelling van de samenleving een herkenbare, prominente plaats verwerven en Bekende [Nederlander] worden, hebben een grote kans te worden verkozen als vertegenwoordiger. De term ‘vertegenwoordiger’ is in dit geval eigenlijk niet meer geschikt.  ….  De politicus wordt actor en meer en meer beoordeeld op de wijze waarop hij de rollen speelt die hem in de voorstelling van de samenleving worden aangeboden of aangemeten.”
Wat we in Nederland rond de gemeenteraadverkiezingen van 19 maart 2014 meemaken – het is nog steeds niet over – is een schoolvoorbeeld van de dramademocratie op z’n best, dus: veel slecht drama en weinig tot geen democratie.
Geert Wilders speelt in deze naargeestige chaos zijn rol als komediant met verve. De opgekropte volkswoede uit zich straks ongetwijfeld opnieuw in stemmenwinst voor zijn merk PVV: de kiezer weet diep van binnen dat hij niets opschiet met stemmen op de PVV, maar wil toch de establishment-politiek een poepie laten ruiken. De media spelen dit ellendige spelletje mee, onder het mom dat zij immers moeten berichten wat er gebeurt. De rest van de Haagse politiek parasiteert op het optreden van Wilders, want de massa blijft naar de stembus sjokken, net zoals ze ook tegen beter weten in junk food blijft eten. Dit weten de establishment-politici donders goed.
Het enige waar de politieke merken nog om lijken te geven, is hun marktaandeel in de kiezersmarkt. Daarom zouden lege zetels zo’n mooi middel kunnen zijn. De burger zou eindelijk uit het dwangbuis van dit systeem kunnen komen, zonder dat zij het ritueel van gaan stemmen hoeft los te laten. Op die angst spelen de politici handig in.

De onwaarschijnlijke collaboratie van PvdA en VVD – met als toef op de pudding een “uitruil-beginsel” dat nergens op slaat en volkomen krankjorem is – heeft dan ook wel gezorgd voor een erg vruchtbare voedingsbodem voor dit treurige gebeuren. Wat stelt onze politiek eigenlijk nog voor?! Samsom collectief

lege zetels
Al schokeffect zouden we kunnen aanvangen met het instellen van lege Kamerzetels, die laten zien hoeveel mensen er blanco en/of ongeldig stemmen – in plaats van een proteststem uitbrengen op een persoon die de democratische idee alleen maar verder het slop in helpt en slechts de media op dubieuze wijze laat profiteren van vermoeiende sensatie en verspilde emoties.
Blanco heeft het voordeel dat er niet beweerd kan worden dat iemand ongeldig stemde uit verwarring. Het nadeel is dat een blanco stembiljet achteraf alsnog kan worden ingevuld door een ander dan de stemmer – fraude dus. Degelijke steminstructie en grondige controle bij het tellen, zijn absoluut noodzakelijke voorwaarden.
Zowel de media als de establismentpolitiek zijn hier fel tegen, omdat het de partijen zijn met de grootste belangen bij het bestaande systeem.
Van Reybrouck (41) zegt het fel en recht voor z’n raap: “We minachten de gekozenen, maar aanbidden de verkiezingen.” We minachten de gekozenen niet als persoon en individu, maar we kunnen steeds minder waardering opbrengen voor de wijze waarop zij hun taken verrichten en omgaan met het mandaat dat wij hun geven door middel van verkiezingen. Dit systeem zorgt er tevens voor dat verkeerde lieden op deze aantrekkelijk gesalarieerde banen afkomen en …. worden gekozen of aangesteld: politieke avonturiers en sjacheraars bij wie het eigenbelang voorop staat. Als maatschappij worden we daar niet wijzer van. De wrevel neemt toe en het ongenoegen verhardt tot rancune, omdat we ons machteloos voelen en weten. Dit verziekt ons leefklimaat grondig en chronisch.

negeren als een nefaste vorm van vrije meningsuiting

Het boek van ChristenUnie-senator Roel Kuiper: De terugkeer van het algemeen belang werd op 11 maart gepresenteerd, dus een week voor de gemeenteraadverkiezingen, maar is bijna compleet genegeerd. Dat zegt iets over het niveau en de gerichtheid van de journalistiek: geen nieuwe gezichtspunten a.u.b. want dat haalt ons uit onze routine en vergt extra werk. Terwijl Kuiper in dit boek overtuigend betoogt dat een belangrijke oorzaak van de tanende belangstelling voor de politiek ligt in het handelen van diezelfde politici – zie bijvoorbeeld ook Elzinga, hierboven – met name de onstuitbare privatisering en uitverkoop van Nederland, waar de burger helemaal niets wijzer van is geworden en wordt en alleen toenemende last ondervindt.

Citaat uit Kuiper (137-138): “Privatisering en verzelfstandiging beoogden uiteraard niet de destabilisering van de samenleving, maar maakten in combinatie met ongebreidelde marktwerking deel uit van een dynamiek die maatschappelijke instabiliteit bevorderde. Dit verklaart de negatieve perceptie van privatiseringspolitiek bij burgers. Hun wereld veranderde ingrijpend. … De burger figureerde dikwijls als belangrijk referentiepunt in politieke discussies. Maar het resultaat is dat de burger zich vaak bedrogen voelt door de politiek en de kloof tussen overheid en burger alleen maar groter wordt. Als burgers voordelen worden voorgeschoteld die later een kat in de zak blijken te zijn, is dat een gevoelige slag voor het vertrouwen in het handelen van overheden.  …..
Burgers zijn in hun portemonnee maar weinig opgeschoten met de privatisering en verzelfstandiging van vroegere overheidsbedrijven. … Wat de burger wel heeft gekregen is een transactiesamenleving waarin het nieuwe kapitalisme de toon zet, verhoudingen verhard zijn, het marktdenken dominant is geworden, zelfverrijking door sommigen een zichtbaar fenomeen is, het afrekenen op prestaties de omgang stempelt en solidariteit is afgenomen. ….
De opbrengst van het neoliberale experiment en de daaropvolgende maatschappelijke transformatie is dus teleurstellend en heeft veel onbehagen doen ontstaan. Is het een wonder dat de burger zich afzet tegen een politiek die hiervoor verantwoordelijk is? Wat moet de burger met politici die wel beloven, maar zelf geen greep hebben op de ontwikkelingen.” Goebbels Der Spiegel-15 prct

Ergens in een Bierstube scandeert en stel halve zolen onder aanvoering van een geblondeerd verschijnsel dat wij minder Marokkanen willen, en heel Nederland en half Europa staan op hun achterste benen. Je zou het niet geloven, als het niet meteen in alle kranten stond. Toen een verdwaalde Duitser er ook nog meneer Goebbels bijhaalde, was het helemaal vette partij. Die Duitser was denk ik trots dat hij nog wist dat er een meneer Goebbels heeft bestaan, want dat weet lang niet iedereen meer, en hij wilde exhibitionistisch met zijn historische kennis pronken. Waarom laten de VVD’ers Ivo Opstelten en  Fred Teeven zulk soort opruiende toeristen toe!? Hitler kennen we intussen wel weer, maar Goebbels is nog even nieuw. Straks, als er een van die nieuw gekochte helikopters omlaag lazert, wordt vast Hermann Goering er bijgesleept. Je kunt erop wachten. Hennis militair geheim

jerom kop tekst Hennis

 

cryptoliberalist Wilders
Als je al een vergelijking met Goebbels wil maken, wees dan niet kinderachtig maar trek die door, pak lekker uit. Zo had Goebbels de nazi mediamachine aan een touwtje en zorgde hij ervoor dat Hitler een demagogisch platform kreeg waarop die zijn hysterische ideeën over de volmaakte staats- en wereldinrichting kon uitleven en botvieren, compleet met zondebokken en al.
Wilders wordt nu al uitgedaagd om straks, in de opmaat naar de verkiezingen voor het Europarlement in juni, nog spectaculairder van leer te trekken. Dat ontheft de journailleurs en exegeten dan van hun taak om het publiek op een verantwoorde wijze te informeren en zinnige duiding (waar sommige kranten zo de mond vol van hebben….) te genereren. Erg veel verheffender en frisser zal het er vast niet op worden.
Laat ik mijn duit in zakje doen en Wilders alvast uitmaken voor cryptoliberalist. Wat dat inhoudt, weet ik niet. Ik gok op een kruising van een kleptokapitaliste met een neoliberaal, maar ik geef mijn omschrijving graag voor een mooiere. Met de betekenis van zo’n term komt het altijd goed. Laat dat maar aan Wilders en de media over.
Laat ik er een schepje bovenop gooien. Stel je voor dat Wilders, misschien wel geïnspireerd door zo’n Duitse Wichtigmacher, verzint dat we Rusland moeten binnenvallen. Om te voorkomen dat Poetin ons figuurlijk vergast door letterlijk de gaskraan dicht te draaien – ik probeer in de sfeer te blijven. Daarbij zet Nederland dan een paar van die krakkemikkige helikopters in met participatiepiloten die als vrijwillige kamikazes op Gazpromkantoren crashen. Zoiets, of nog doller dan zelfs ik kan verzinnen. Voor de media zou dat gefundenes Fressen zijn. Die hoeven zich dan helemaal niet meer met ‘duiding’ bezig te houden – alsof ze dat nog zouden kunnen, na ruim dertig jaar systematische onderwijsafbraak.

De gemeenteraadverkiezingen van 19 maart 2014 kunnen niet meer stuk. Iedereen herinnert zich straks 19 maart 2014 als de verkiezingen van de anti-Marokkanen-wave van Wilders. Tot ver in de buitenlandse media waren de rimpelingen waar te nemen die de steen in de poldervijver teweeg bracht en dat is precies wat Geert beoogde.
VVD en PvdA varen er trouwens wel bij (een positieve spin off waarvoor Wilders straks vermoedelijk bij Rutte gaat cashen), want het pak slaag dat zij van de kiezer kregen, wordt  qua verslaggeving uitgesteld en zij kunnen doodleuk hun naargeestige beleidsagenda blijven uitvoeren. De PvdA krijgt alle gelegenheid met zijn zelfvernietigende sloopwerk door te gaan. Ook dat is een spekkie voor Geerts bekkie: de linksen en de rooien moeten niet in de buurt van het pluche en de beleidsknoppen meer komen. Hoe eerder en grondiger de PvdA zichzelf opruimt, hoe liever het Geert is. Hij wordt op zijn wenken bediend.

lulletje rozenwater PvdA
Lodewijk Asscher, de PvdA vicepremier in dit curieuze collaboratiekabinet, besteeg de kansel der politieke correctheid om Wilders de oren te wassen. Asscher neemt hiermee – ik neem aan ongewild en onbewust – positie in tegen al die zwijgende Nederlanders die stilletjes denken: vol is vol, hoe meer immigranten, hoe dunner de spoeling voor ons wordt. Ik ben een fatsoenlijk mens, maar als er een paar uit kunnen, dan zal ik daar niet om rouwen. Bovendien, die Marokkaanse rotjochies zijn intussen grote Marokkaanse rotkerels geworden, dus jij kunt de pot op met socialistische solidariteit en internationale arbeiderdom. Intussen zijn jullie van die PvdA zo schijnheilig als de paus, want je zit wel mooi met die vreselijke VVD’ers op het pluche onder de Haagse kaasstolp en je helpt ijverig mee onze publieke voorzieningen af te breken.
De VVD houdt zich gedeisd en laat zoals gewoonlijk de gedienstige PvdA het onsympathieke werk opknappen. Wedden dat de VVD binnenkort weer met Wilders in zaken zit? Misschien nu al, maar dat weet ik niet, want ik kan het nog niet zien. Een dergelijke samenwerking hoeft niet per se langs expliciet en via formele kanalen te geschieden. Wilders is tenslotte lid geweest van de VVD en de mentor van Mark Rutte. Hij stapte uit de VVD, omdat die hem te links was en begon zijn eigen politiek bedrijfje. Tenslotte is ook politiek al lang gewoon handel en sjacher. Indien je beiden uit bent op sloop van de grootste sociaaldemocratische club in Nederland dan kan de verstandhouding ook stilzwijgend prima werken.

Er werden speciale aangifteformulieren gedrukt om Wilders voor de rechter te slepen en VVD-minister Opstelten blaft tegen Wilders, waarop Wilders een pootje optilt en over Opsteltens schoenen plast. Al het gistende ongenoegen over dit bizarre kabinet en zijn rampzalige beleidsagenda, vindt voor even opnieuw een focus in de persoon van een gebleekte polderpias.  Columnisten in kwaliteitskranten en opinieweekbladen, vreemd genoeg vooral linkse valt mij op, beginnen zowaar met apologetische artikelen ten faveure van dit kabinetsbeleid. De regeringscoalitie is eensklaps underdog en dus wordt zijn beleid vergoelijkt. Als noodzakelijke medicijn tegen Neerlands kwalen. Er zit een aantrekkelijke kant aan vergoelijkend schrijven over nare dingen: je hoeft geen degelijke analyses te plegen, ja, je hoeft ze zelfs niet eens te lezen, zoals het boek van Roel Kuiper bijvoorbeeld. Je hoeft vooral geen Den-Haag-onwelgevallige-tekst af te scheiden en dat is wel zo goed voor de omzet van je krant, zeg nou eerlijk, je hebt tenslotte ook een hypotheek en een bootje en een huisje in Frankrijk – of je wilt dat dolgraag hebben.

zonnebloem met krant Sneeuwman

betekenis-loze politiek
Deze collaboratie-coalitie van sociaaldemocraten en neoliberalen heft politieke betekenis op. Ze contamineert en verwatert betekenis niet meer, maar heft haar compleet op. Er is voor de doorsnee kiezer geen onderscheid meer waar te nemen tussen links en rechts, tussen socialist en neoliberaal. Het is een politieke eenheidsworst. Kuiper (112): “In een samenleving die doordrenkt raakt van marktdenken bestaat het gevaar dat ook de politiek wordt teruggebracht tot ruilverhoudingen en tot ondiepe oriëntatie op de productie en consumptie van beleid.  ….  Zo is er gehandeld, gedeald en gemanaged, maar het politieke denken kwam allengs tot stilstand.”
Wilders springt in dat betekenis-vacuüm: we zijn nu allemaal tegen de PVV, want we kunnen niet tegen de VVvdA zijn, dat lijkt voor de meesten nog steeds on-zinnig. Nu zijn we tegen de PVV en de PVV is tegen de Vreemde. Dat wil niet zeggen dat wij voor alle vreemden zijn, maar we zijn tegen verkeerde vreemden. Net als de PVV en toch ook weer niet helemaal.
Goddank, er zijn tenminste weer verschillen en dus ontstaat er betekenis.
De kiezer gaat, net als meneer Pickwick in hoofdstuk XIII van de Pickwick Papers naar Eatanswill (http://www.historyhome.co.uk/readings/election.htm ) , om politieke strijd te ervaren. Of de Blauwen winnen of de Bruinen, dat is meneer Pickwick om het even. Hij komt voor de politieke  strijd en het spektakel. Wilders zorgt voor dat spektakel, het carnaval.

Bij Wilders gaat het niet om wat hij wil, maar om wat hij per se niet wil. Dat is voor de meeste analysten-commentatoren verwarrend. We weten niet wat Wilders wil, hoor en lees je overal.
Wilders wil niet dat de rooien, de linksen, achter de knoppen en op het pluche komen. De PvdA telt even niet mee, zo lang die club sullig doet wat de neoliberale coalitiepartner VVD wil. Daarmee ontmantelt de PvdA zichzelf, zodat het mes voor Wilders – en de VVD – aan twee kanten snijdt.
Daarnaast wil Wilders niet meer immigratie, want dat maakt de te verdelen koek kleiner voor Het Eigen Volk en niet te vergeten de kleine groep rijken, die alleen maar een nog groter stuk van die koek voor zichzelf begeert. Links, de PvdA wordt geassocieerd met het importeren van exoten. We hebben onze handen vol aan die exoten die er nu al zijn, denkt menigeen, dus alsjeblieft niet nog meer erbij en als het even kan de ongewensten eruit s.v.p. en dankjewel GeertWilders.

De huidige politici ruilen alleen nog maar programmapunten onderling uit, net alsof ze op een markt in de weer zijn en ze zijn daar nog groots op ook. Hoe simpel kun je toch zijn?  Je stemt op merk A of merk X vanwege een partijprogrammatische opvatting en na de verkiezingen slaan de lui doodleuk aan het onderling uitruilen.  Strafbaarstelling van illegale vreemdelingen wordt uitgeruild tegen inkomensafhankelijke zorgpremie, bijvoorbeeld. Het slaat als Dirk als boter. Waar gaat dat soort pseudopolitiek nog over?
Volgens Nick Couldry benadert de politiek de kiezers als een consument die een stem te spenderen, te besteden, uit te geven, heeft aan zichzelf en niet langer stemt om zijn voorkeur tot uitdrukking te brengen voor beleid ten gunste van het algemene nut en belang. Je gaat hooguit stemmen om jezelf een plezier te doen, om het gevoel te krijgen erbij te horen. Je hebt weliswaar geen invloed op het politieke beleid, want dat bedisselen ze toch buiten jou om, maar je hoort er tenminste nog bij omdat je stemt. Een tamelijk troosteloos beeld.

Karl Polanyi, in The Great Transformation (267), zonder ” ” want ik vertaal: Wanneer we het utopia van de ideale Markt opzij zetten, staart de maatschappelijke realiteit ons in het gezicht. Het is de scheidslijn tussen liberalisme enerzijds en fascisme en socialisme anderzijds. Het verschil, onderscheid, tussen de deze twee is niet op de eerste plaats economisch. Het is moreel en religieus. Zelfs wanneer ze dezelfde economie belijden, zijn ze niet alleen verschillend maar ze zijn belichamingen van tegengestelde principes.”
Daarom is die zogenaamde uitruilpolitiek van Samsom en Rutte geen politiek maar klinkkare KUL waarmee kinderlijke tovenaarsleerlingen knoeiend knutselen. Hun mesjogge gefröbel kun je op z’n vriendelijkst “collaboratie” noemen, maar de maatschappelijke effecten zijn verwoestend. Toch mogen zij het ongehinderd blijven doen, omdat ze democratisch zijn gekozen en dus gelegitimeerd.
Polanyi (267): ” The function of power is to ensure that measure of conformity which is needed for the survival of the group; its ultimate source is opinion …” [mijn cursief; jm]

Benjamin Barber, in De infantiele consument (199): “Ongelijkheid is ingebouwd in het marktsysteem dat maar al te vaak een race naar de top wordt voor hen die vermogend zijn, een een ‘race naar de bodem’ voor alle anderen Ongelijkheid is geen toevallig attribuut van privatisering, het is de premisse die eraan ten grondslag ligt. De stilzwijgende tactiek die wordt toegepast door de rijken is om hen die meer aan publieke voorzieningen krijgen dan ze als belastingbetaler bijdragen, achter te laten in een resterende ‘publieke’sector (een soort zichzelfbedruipende leprakolonie die zichzelf niet kan bedruipen [ dit lot bedreigt nu onze Openbare Bibliotheken; jm]) en zich in hun eigen particuliere ‘gemeenschappelijke ruimtes’ aaneen te sluiten met hen die meer dan genoeg hebben om bij te dragen. Het resultaat is twee niveaus van dienstverlening – twee samenlevingen -, vijandig, verdeeld en verregaand ongelijk.
Daarom is het geen verrassing dat privatisering zich uiteindelijk ook uitstrekt tot de politiek zelf. Politici worden aan de man gebracht en als goederen verkocht aan een publiek dat niet gezien wordt als een openbaar lichaam van burgers, maar als een verzameling afnemers.”

( ………………. )

Misschien dat Wilders de Europarlementverkiezingen ten gunste van dit povere politieke establishment beïnvloedt? Dus dat wij – uit sympathie met al deze zielige politici – vóór Europa zullen gaan stemmen door massaal naar die Euroverkiezingen te komen. Ik geloof het niet. Maar zelfs als dat wel zou gebeuren, wat dan nog? Dat zou een Pyrrusoverwinning  zijn, want dat Europarlement zal nog steeds geen deuk in een pakje boter kunnen slaan en de kiezer zal zich dus opnieuw genomen voelen. Ik geloof echter niet dat Nederlanders in juni massaal Europees gaan stemmen, nadat ze het op 19 maart lokaal lieten afweten – een opkomst van rond de 52%?

( ………………… )

De PVV valt uiteen. Nou en? Er zullen heus twee tot vijf zetels overblijven. De PVV valt echter niet uiteen, de PVV vernieuwt zijn bemensing – leden zijn het niet, want de PVV is geen partij. Voor gemiddeld 100.000 euri per jaar zal het niet moeilijk zijn nieuw pluchevlees te vinden. Wilders heeft de kandidaten vermoedelijk voor het uitzoeken. Ze moeten op zijn minst de naam Geert kunnen spellen, dus erg veel verschil in niveau met wat er tegenwoordig aan reguliere Kamerleden zit en hangt, hoeft er niet eens te zijn. Maar, nogmaals, met dat leeglopen van de beweging Wilders zal het zo’n vaart niet lopen, want de meeste Kamerleden vinden niet makkelijk bezigheden waarvoor ze een ton/jaar opstrijken. In de bankjes zitten als zetelvulling en je hand opsteken op commando. Neen, een erg hoge pet hoeven we er bepaald niet van op te hebben.

 

Wilders hoeft zijn makkers niet te wippen, want  ‘PVV’ers wilden eerder al weg bij de partij’
Volkskrant 23/03/2014, 15:59

Kamer stelt 'Marokkanendebat' niet uit

 

* * *

 

 

 

 

 

Benjamin Barber (2007): De infantiele consument. Hoe de markt kinderen bederft, volwassenen klein houdt en burgers vertrapt   / Amsterdam: Ambo  / isbn:  978 90 263 2069 9

Nick Couldry (2010): Why Voice Matters. Culture and Politics After Neoliberalism /  London: Sage ISBN:  9781848606623 (Paperback)

Voice, stem, slaat vooral op het stem-geven aan, het bediscusieëren van politiek, de deliberatie.

Mark Elchardus (2002): De dramademocratie / Tielt: Lannoo  / isbn: 90 209 5072 X (paperback)

David Harvey (2005): A Brief History of Neoliberalism  /  Oxford, New York etc.: Oxford UP /  isbn:  0-19-928326-5

Eelke de Jong, redactie (2002): Markt en waarden  / Nijmegen: Thijmgenootschap – Valkhof Pers  /  isbn:  90 5625 134 1

Roel Kuiper (maart, 2014): De terugkeer van het algemeen belang. Privatiseringsverdriet en de toekomst van Nederland  / Amsterdam: Van Gennep  / isbn:  9789461642622 (paperback)

* Dorien Pessers: ‘Goede en kwade trouw in het openbaar bestuur’. Raad Openbaar Bestuur-lezing 2006 te lezen en/of neer te laden op de ROB-site /

http://www.rob-rfv.nl/rob/publicaties_rob/publicatie_rob/110/Rob-lezing+2006

Karl Polanyi (2001/1944): The Great Transformation. The Political and Economic Origins of Our Time  / Boston: Beacon Press  /  isbn:  978-0-8070-5643-1 (paperback)

David Van Reybrouck (2013): Tegen verkiezingen  /  Amsterdam: De Bezige Bij  /  isbn: 978 90 234 7459 3 (paperback)

E.E. Schattschneider (1975/1960): The Semisovereign People. A Realist’s View of Democracy in America  / Hinsdale Illinois: The Dryden Press  /  isbn: 0-03-013366-1

 

 

Comments are closed.