Feed on
Posts
Comments

 

of: hoe je een politieke partij pront en pertinent de put in pent

gepost door jerry Mager
op nelpuntnl.nl, van vrijdag 21 – donderdag 27 februari 2014

 

groucho marx met naam

Politics is the art of looking for trouble, finding it everywhere, diagnosing it incorrectly and applying the wrong remedies.
Groucho Marx

In een monter, begeisterte en anheiterende bericht in de Volkskrant van vrijdag 21 februari 2014 meldt Gijs Herderscheê dat Nederland eindelijk weer wordt geregeerd. Onder de kop: “Rutte II krijgt er plots de ene wet na de andere doorheen” staat: “Het kabinet van VVD en PvdA leek zich lang deerlijk te hebben vergist in regeren met een wankele basis. Nu is de stagnatie voorbij: de ene wet na de andere haalt het. Hoe kan dat?” En zo mooi op tijd, na negen maanden, dus een voldragen vrucht! Tenminste, volgens Gijs Herderscheê.
Herderscheê schrijft de PvdA de politieke plomp in, maar doet dat zo dat hem dat nooit kan worden aangewreven. Je moet vandaag de dag ook als journalist in een vrij land met vrije meningsuiting zwaar op je tellen passen. Voordat je het weet ben je als overtollig weggereorganiseerd.

Hoe kan dat, die tsunami aan wetten? Wel, ik vermoed, dat de Kamerleden en andere politieke dieren hun banen en posities aan het taxeren en herwaarderen zijn. Er komen immers verkiezingen aan en dan kun je geen stagnatie-constipatie gebruiken, dus open met de klep en laat de zondvloed maar komen. De kaasstolpers en hun cliëntele tellen hun knopen. Herderscheê presenteert het als succes:  “Voor de coalitie-aanvoerders Mark Rutte en Diederik Samsom komt het succes als geroepen: nog net op tijd om te gebruiken in de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen van 19 maart.” Succes? Voor wie? Voor degenen die hun quotum aan wetten weer eens hebben volgemaakt? Alsof alleen dat regeren zou zijn. En, natuurlijk, het je voortdurend verbaal positioneren in de media met allerhande ronkende taaluitingen die barsten van daadkracht en overborrelen van vernuft, visionair vermogen en zeldzame scherpzinnigheid. Maar niet heus natuurlijk, want het frituren van voorgebakken lucht door de pratende hoofden kennen we als burger intussen van haver tot gort.
Of de meeste pratende hoofden de onmiddellijke implicaties en gevolgen op de middellange en langere termijn van al die wetten waarover Herderscheê zo uitgelaten bericht ook maar enigszins kunnen overzien en inschatten, valt zeer te betwijfelen. Hun zorg is dat ook niet, want zij zitten qualitate qua veilig en op rozen. Productie en kwantiteit, daar draait het om. Na ons de échte zondvloed, wij zijn nu daadkrachtig, viriel en productief, zal menige kaasstolper denken. Op de blaren van hun beleid mogen anderen zitten. De media melden plichtsgetrouw positief over de afgevinkte klussen die geklaard zijn; alles wat “erdoor is” telt als een succes. Aan duiding brandt men zich bij de media de vingers al lang niet.

Participatiewet, what’s in a name?
De naam Participatiewet alleen al straalt neoliberale viriele vindingrijkheid uit. Nix ouderwets “Wet werken naar vermogen.” Naar vermogen wordt door slimmerikken al lang niet meer gewerkt, vermogens vallen lepe lieden gewoon in de schoot. Omdat de rest zo dom is plichtmatig te participeren tot ze erbij neervalt. Eigen schuld, dikke bult. Moet je maar bankier worden of de polletiek ingaan. Zo niet, dan rest je niet veel anders dan participeren. 

de participatie mij_tekst

Participeren wil in deze politieke context zeggen: meedoen met bezig zijn en is uiteindelijk gericht op werk-verrichten-voor-nagenoeg-niets. Daarom moest het woord werk uit de “Wet werken naar vermogen,” want voor werken kun je loon verlangen (loon naar werken, dat spreekt vanzelf), terwijl participeren een gunst is. “De Participatiewet is de opvolger van de Wet werken naar vermogen – die er nooit kwam.” Je moet blij zijn dat je mag meedoen en eigenlijk moet je geld toe geven. In ieder geval moet je niet protesteren of tegenstribbelen wanneer je merkt dat het geld je wordt afgetroggeld en ontfutseld middels allerlei complexe constructies waaraan onnoemelijk veel mensuren worden gespendeerd.  Participeren is beter dan winnen! Participeren draait uiteindelijk uit op laagbetaalde arbeid verrichten en je dunne boterhammen met tevredenheid beleggen.

Het mes snijdt in deze opzet aan twee kanten: participeerders kosten de werkgever een habbekrats en ze worden tegelijk structureel op hun plaats gezet. Ze moeten zich vooral geen illusies maken, ze staan onderin de maatschappelijke pikorde en daar worden ze permanent met de neus opgedrukt. Zo kweek je een dociel, angstig reservoir aan goedkope arbeid dat het zich nooit in de bol zal halen naar vermogen te willen werken, want een vermogen is voor hen gewoon niet weggelegd. Met dank aan onder anderen Staatssecretaris Jetta Klijnsma (PvdA, Sociale Zaken en Werkgelegenheid) die gehoorzaam en gezagsgetrouw de neoliberale agenda uitvoert, waarbij ze bovendien om de haverklap moet worden gecorrigeerd en voorgezegd. Dit om het geheel nog naargeestiger te maken dan het gedoe van nature al is.

Het VVD-casting bureau had ongetwijfeld bedongen dat er op Sociale Zaken een PvdA’er moest komen, maar pertinent geen bijdehandte, want op Sociale Zaken moest onbarmhartig worden gevild, gehakt en gesneden. De VVD wil niet onnodig bloed aan de handen; de PvdA moet
het straks hebben gedaan. Samsom: “De PvdA neemt haar verantwoordelijkheid!” Ja ja, natuurlijk Diederik. Houzééé! Houzééé! Houzééé! man, yes you can!

Jetta Kleinsma was de droomkandidaat van de VVD. Wie zou er iets onaardigs over Jetta durven zeggen? Als de PvdA bovendien een vice-premier wilde leveren die gisteren nog moest worden geboren (zo naïef, braaf en goedgelovig) dan waren ze bij de VVD helemaal spekkoper.  Lodewijk Asscher past perfect in dat VVD-profiel: integer en bevlogen, kreeg hij gratis als epitheta opgeplakt. Kortom, de PvdA laat zich door coalitiepartner VVD mak en gewillig in het pak naaien.

jetta klijnsma ronselt leden

Dat de PvdA zich ook voor dit mallotige participatie-karretje laat spannen, bewijst dat ze bij die club niet alleen het Noorden volkomen bijster zijn maar ook alle kompassen overboord hebben gekieperd. De partij laat zich willoos op sleeptouw nemen door de VVD, is de facto al door de neoliberalen overgenomen en vaart eigenlijk onder valse vlag, omdat de merknaam PvdA immers nog steeds met sociaaldemocratie wordt geassocieerd. Dalton & Wattenberg (20) merken terecht op dat “[m]ost voters approach elections with a standing set of party predispositions, even if the conceptualization and measurement of these predispositions differ according to the political electoral context.”
PvdA’er Job Cohen, nu voorzitter van Cedris, wordt in Binnenlands Bestuur (31.01.2014: 12) geciteerd met: “Die Participatiewet deugt en we zijn enorm eager om mee te doen.” Cohen “roept de de eerste en Tweede Kamer op om haast te maken met de instemming, anders is 2015 onhaalbaar.” Dat is pas loyaal coalitie bedrijven. Zo kennen we Cohen ook van Rutte-I.

Useful idiots komen in de huidige politiek steeds vaker en veelveeldiger voor. Ze afficheren zich, of worden door de politieke castingbureaus gespot, als bruikbare politieke varkentjeswasser. Ze zijn in de markt, te huur, voor ieder merk dat kan en wil schuiven en carrièregaranties biedt. Hun mediatieke amusementswaarde is hun grootste troef, naast hun beperkte denkcapaciteit en gebrekkig vermogen tot het ontwaren van samenhangen en het leggen van causale verbanden. Ze houden zich vaak staande door een dosis basale boerenslimheid. Een zeker aplomb of een al dan niet gespeelde charme, kan enige tijd extra voordeel opleveren. Sommigen zijn werkelijke verdwaasden of authentieke wereldvreemden, die vermoedelijk oprecht menen dat ze onverdund voor het algemeen belang in de weer (kunnen) zijn. De media spelen het spelletje van “de nieuwe kleren van de keizer” meestal gewoon mee; zeker als zo’n schmierende charlatan leuke tv oplevert en controversiële quotes uitbraakt. Da’s amusement en dus alleen maar goed voor de omzet en laten we wel wezen: de meeste journailleurs van nu zijn al producten van ruim drie decennia onderwijsverloedering en kennen dus hun klassieken ook lang niet meer allemaal op hun duimpje – om het maar met een understatement uit te drukken. De lammen en de blinden (mis-)leiden elkaar daarom steeds vaker.

Aangaande de Participatiewet staat op de site van de Rijksoverheid te lezen: “Zonder maatregelen stijgen de kosten naar 13,5 miljard euro. Met de maatregelen uit de Participatiewet groeien de uitgaven nog steeds, maar op de lange termijn wel met 1,7 miljard euro minder naar 11,8 miljard.” Het is een mirakel dat ze dit zo zeker kunnen voorspellen en nog wel op de lange termijn – die komma suggereert solide nauwkeurigheid – en dat 1,7 miljard precies het bedrag is dat de huurders van de sociale woningen zullen moeten opbrengen via de afroombelasting. Als het om andere dingen gaat – bijvoorbeeld wat het verlaten van de euro Nederland zou kosten – dan komen ze nooit verder dan: véééhééél, héééél vééééél, rampzáááálig vééééhéééél …. Wat het Nederland zou opbrengen (op de langere termijn) daarover denken ze niet eens.

De totale participatie-samenleving
in perfide gedaante krijgen we uitgebreid te zien in de film Una giornata particolare (1977) van Ettore Scola. In Mussolini’s Italië (en Goebbels’ Duitsland) moest iedereen participeren. Niemand mocht zich afzijdig houden. Dat was het machtigste instrument van het systeem: totale, integrale, gedwongen deelname. Terwijl de massa’s zich suf participeren, zien we in Scola’s film twee individuen die niet (mogen) meedoen: de homosexueel (gespeeld door Marcello Mastroianni) en de huisvrouw (Sophia Loren) die alleen kinderen mag baren en thuis sloven. De na-pratende beo fungeert in de film als een sterk symbool, een pars pro toto. Er marcheren immers permanent massa’s menselijke beo’s door Mussolini’s Italië: allemaal in uniform, massief in ganzenpas achter dezelfde vlaggen en vaandels aan en eenstemmig nabouwend wat ze wordt voorgebruld: Twee benen slecht, vier benen goed! (Two legs bad, four legs good! zoals de dieren op Orwells Boerderij). Massa’s mekkerende makke schapen. In het Duitsland van die tijd werden nog andere zondebokken geschapen en op de korrel genomen om gemarginaliseerd te worden en uitgesloten van die profijtelijke participatiemaatschappij.
De film van Scolare speelt zich af  op 8 mei 1939, terwijl heel Rome uitloopt (er wordt massaal geparticipeerd) om de eerste ontmoeting tussen Hitler en Mussolini bij te wonen.

Participatie is lang niet zo onschuldig als het lijkt en niet zo sympathiek als het ons wordt voorgespiegeld. Benito Mussolini en Antonio Gramsci bijvoorbeeld, waren dan ook bepaald geen dikke vrienden.

participeren_voor de kln_2

de non-participanten in Nederland
dat zijn met name de illegaal hier verblijvenden. VVD staatssecretaris Fred Teeven wil coalitiepartner PvdA aan de afspraak houden en het illegaal in Nederland verblijven strafbaar stellen. Daardoor wordt vooral het contrast tussen non-participanten en participanten extra aangescherpt, want wat stelt strafbaarstelling van je illegaal in Nederland bevinden nou in feite helemaal voor, nietwaar. Je krijgt als illegaal geen dracht stokslagen op de meent. Daarentegen word je wel grotesk geestelijk gemangeld en ene meneer Dolmatov kon zelfs die tortuur niet verdragen, wat een watje die Dolmatov. Nu wil VDD’er Teeven dat van exotisch ogende personen die niet dadelijk een geldige pas kunnen produceren – waarschijnlijk zullen ze ook een shibboleth moeten uitspreken, want hoe scheid je anders de schapen van de bokken, de kaffers van het koren – zonder veel omhaal de woning kan worden onderzocht. Dat zou betekenen dat ze in een woning wonen. Na het bejubelde Woonakkooord is dat nog maar de vraag. Ook kartonnen dozen zullen door de Teevense task force geïnspecteerd mogen worden, neem ik aan. Neen, iedere ingezetene van Nederland moet straks blij, opgelucht en dankbaar zijn dat zij of hij mag participeren en verder geen praatjes verkopen over vermeende rechten op loon naar werken of zo …… je snavel houden en participeren.
Als we Derk Stokmans mogen geloven heeft PvdA-bobo Diederik Samsom het aanbod van de VVD om de strafbaarstelling van illegalen uit het akkoord te halen, boos afgewezen. VVD’ er Teeven wrijft dat de PvdA nu flink in, want de VVD is uit op het zoveel mogelijk averij toebrengen aan zijn coalitiepartner. Dat doet de VVD van nature en altijd, met iedereen die zo dom is met de VVD scheep te gaan. Kijk maar wat er met het CDA gebeurd is. Wilders is niet voor niets uit de VVD afkomstig en mentor van Rutte geweest. Waarom mag de PVV zich trouwens “partij” noemen, terwijl het geen partij is? Is dat geen misleiding, ongeneerde volksverlakkerij? Dat is niet laak- of strafbaar?
Op de keper beschouwd, is de (huidige) VVD eigenlijk de enige politieke club waarvan de leden ongeremd en authentiek uitbundig helemaal zichzelf zijn. Eerlijk is eerlijk: ze behandelen iedereen op dezelfde wijze, ook de lamlendige coalitieschapen van de PvdA worden gladgeschoren en levend gevild. Aan de burgers hebben ze al helemaal geen boodschap. Dat kun je leuk vinden of niet, die lui zijn wel democratisch gekozen. Wat zegt dat over ons Nederland? Lees daar Paul Kalma’s “Makke schapen” maar eens op na. Wat zegt dat over de organisatie van onze democratie? Hiervoor leze men Bernard Manin en David Van Reybrouck.

aspirant-lid PvdA

Asschers schandpaal voor boze bedrijven
steekt koddig en aandoenlijk af bij zo’n aanpak als van VVD’ er Teeven. Het zal die “bedrijven” (anonieme entiteiten) een zorg wezen of ze aan Asschers schandpaal komen. De winsten die ze uit hun willige slachtoffers persen weegt daar dubbel en dwars tegen op. Bovendien, aan de kaak staan, is niet gelijk aan strafbaarstelling. Waarom eigenlijk niet strafbaar stellen? Is er dan geen sprake van diefstal en fraude wanneer je mensen uitbuit en besteelt door wettelijke voorschriften en regels aan je laars te lappen? Wedden dat PvdA’ er Asscher als puntje bij paaltje komt, de gebeten hond zal zijn? Laat dat maar aan de VVD over.
schandpaal + tekst
Animal Farm van George Orwell
illustreert het “werken” van de “elite” (in Orwells verhaal zijn de varkens de baas). Het soort werk dat zij verrichten staat in hoofdstuk 10 beschreven. De varkens zijn onze managers. Ze zijn permanent in de weer met rapporten, plannen, notuleren en verslagen maken. Ze krabbelen riemen papier vol, maar brengen niets substantieels voort. Hun rapporten verdwijnen in diepe laden of gaan naar de versnipperaar. Niemand kijkt er ooit nog naar. Bij de partij van de dieren van Orwell gaan ze meteen de haard in: “Squealer told them that the pigs had to expend enormous labours every day upon mysterious things called “files,” “reports,” “minutes,” and memoranda.” These were large sheets of paper which had to be closely covered with writing, and as soon as they were so covered, they were burnt in the furnace. This was of the highest importance for the welfare of the farm, Squealer said. But still, neither pigs nor dogs produced any food by their own labour; and there were very many of them, and their appetites were always good.”
Het loont vandaag de dag electoraal vele malen meer om als premier met een oranje pruik naast het vorstenpaar op de sporttribune te zitten, dan om goed te leren tellen en rekenen. Je laat je fotograferen “in diepzinnig gesprek” met een wereldleider en huppetee! je electorale score stijgt spectaculair.
Destijds, ten tijde van “De Eurocrisis” weet u nog, kregen we het circus in volle omvang voorgeschoteld, met alle toeters en bellen. In grote geblindeerde bolides werden de kopstukken af en aan gereden, terwijl het journaille zich voor de hekken verdrong voor een snippertje nieuws en een glimp gelaat. Achter hermetisch gesloten poorten werd door de machtigen der aarde de crisis bezworen. Vermoedelijk zaten ze te slempen, te klaverjassen, te biljarten of naar natuurfilms te koekeloeren, maar dat bleef en blijft een zwaar bewaakt geheim.

Over Plasterks afluisterpraktijken en de gedachtenpolitie
lezen we bij wijze van spreken in Orwells 1984 (Book 1, Chapter 1): “The thought police would get him just the same. He had committed–would have committed, even if he had never set pen to paper–the essential crime that contained all others in itself. Thoughtcrime, they called it. Thoughtcrime was not a thing that could be concealed forever. You might dodge successfully for a while, even for years, but sooner or later they were bound to get you.”
Big Brother – in Nederland tegenwoordig verpersoonlijkt door VVD-mevrouw Hennis en PvdA-meneer Plasterk – weet je te vinden. Kortom: niets nieuws onder de zon. De geschiedenis herhaalt zich gewoon. Democratie en al. Alleen zal PvdA-minister Plasterk te ijdel en naief zijn om het allemaal te vatten, vermoed ik. Als je zelf weinig tot geen gedachten koestert (geen visie hebt, zoals VVD-premier Mark Rutte fier rondbazuint) dan hoef je natuurlijk niet bang te zijn dat men je gedachten censureert. Je bent immers permanent blanco en hebt dus een schoon geweten. Je hoeft er niet eens een geweten op na te houden, nog veel makkelijker.

Meneer Herderscheê kraait bijna van plezier en triomf – dat hoort bij de stijlfiguur van de (milde) hyperbool die hij in dit stuk hanteert: “Zo betalen de vele akkoorden, eerst met belangenclubs (sociaal akkoord, energieakkoord, zorgakkoord), daarna met D66, ChristenUnie en SGP zich uit.” In wat voor munt betalen clubs als ChristenUnie, SGP en D66 ( “de drie ‘meest geliefde oppositiepartijen’ “ brrrr …. griezel, gruwel …) de bakker, kruidenier en melkboer?

De “twee bijna-crises” komen royaal op conto van de PvdA:  “Eerst de ‘avond van Duivesteijn’ in december 2013, toen nota bene de PvdA-senator het moeizaam bekokstoofde ‘woonakkoord’ met D66, ChistenUnie en SGP dreigde te torpederen. Begin deze maand volgde de tweede bijna-crisis, toen de coalitie even radeloos leek in de afluister- affaire rond minister Plasterk.” Wat een partij, die PvdA. Daar wil je toch dolgraag bij horen?! Pas alleen op voor een Wouter Bos, want die wil nog weleens iets tegendraads roepen, zoals: “Nu snap ik het, politici zijn gewoon dom!” Denk je hierover iets langer na dan zegt Bos dat de kiezers dom zijn. De meeste kiezers zijn immers geneigd te stemmen op politici die op hen lijken, of op wie zij graag zouden willen lijken. Een politicus die erin slaagt het record aan media exposure time keer op keer te verbreken, gaat door voor succesvol. Vooral als hij ook nog kwieke quotes levert en snedig one liners weet te debiteren. Een politicus die blanco is als een projectiescherm is populair, want de kiezer kan op zo’n ding van alles projecteren wat zij of hij wenselijk acht. 

Dat Woonakkoord heeft te maken met het verregaand vermarkten van huizen. Een hartewens van de VVD. De kredietcrisis begon op de huizenmarkt, maar dat verband leggen noch de politici noch de journailleurs hier. Wat de neoliberalen mondjesmaat en getemporiseerd ‘repareren’ via de normalisering van de exhorbitante hypotheekrente-regelingen, halen ze aan de andere kant vermoedelijk dubbel en dwars terug via de verhuurdersheffing en dus via een extra belasting van huurders van sociale woningbouwwoningen. De politici hebben de belastinginning via deze figuur deels verpacht aan de woningcorporatiemanagers. Die woningmanagers zullen het op hun beurt op de huurders verhalen.

Vooral op PvdA interimmanager Martin van Rijn zal de partij apetrots zijn. Die man “depolitiseert” dat het een lieve lust is. Ongetwijfeld naar het voorbeeld van PvdA-alfabobo Diederik Samsom en geïnspireerd door Grote Roerganger Kim Wok, die van de afgeschudde ideologische veren: ‘Het afschudden van ideologische veren is voor een politieke partij als de onze niet alleen een probleem, het is in bepaalde opzichten ook een bevrijdende ervaring.’ Die Martin doet het puik, die krijgt straks een gematste baan-voor-het-leven, die hoeft nooit meer te participeren. Vermoedelijk wordt hij zelfs door de VVD onder de pannen geholpen. Van Rijn depolitiseert door zoals zoveel pratende hoofden de politiek te willen ont-ideologiseren, te lubben (to gut). Wat je dan overhoudt, kun je geen politiek meer noemen. Die uitruil gimmick van Samsom – en andere coole politici – komt neer op het verkwanselen van de morele dimensie aan politiek handelen, het opdoeken en de uitverkoop van politiek ethos. In de groeiende literatuur over politieke marketing wordt daar soms iets anders over beweerd, maar het aannemelijk vertalen naar de gewone-mensen-praktijk is toch een ander verhaal.

Het is een mieters modern voorbeeld van politieke merkendifferentiatie, gebaseerd op uitzinnig uitruilen van programmapunten.

It is important to appreciate that those whom the political parties refer to as voters or the electorate are likely to be more comfortable to be considered as consumers. It is worth noting that we are suggesting a change in nomenclature. A lot of our time and effort is devoted to consumption, and it is widely recognised that we live in a consumer culture wher the market increasingly permeates all arenas, including politics.
Darren G. Lilleker e.a (2006:183-184): The marketing of political parties

Het venijn zit bij Gijs Herderscheê in de staart.  Hij schuiert PvdA-belofte Lodewijk Asscher royaal met de honingkwast de politieke plomp in. Herderscheê: “Maar zolang vooral Asscher de brug naar de sociale partners én de oppositiepartijen heel houdt, is er een basis om nu voorlopig vaart te blijven maken. Het valt niet meer te ontkennen: Rutte II is zijn stempel op Nederland aan het drukken.” Asscher de bruggenbouwer, het oliemannetje van naakt neoliberaal beleid. Samen met kneus Klijnsma op een tandem. Zo nijver, door en door verantwoordelijk en integer bezig. Wat kan de polletiek toch mooi wezen. Meneer Herderscheê pleegt een subliem stukje sloopwerk waarin hij deze PvdA vilein afbreekt, zonder dat je hem op een onvertogen woord kunt betrappen. Hij schrijft als een plezierige positivo: de stagnatie was maar even, nu zit de vaart er weer in en beweging is per definitie goed. De dageraad gloort rood van plezier en de toekomst wenkt uitnodigend. Hoezee! We zijn gered. Van nu af aan gaat alles alleen maar beter. Permanente participatie is het parool. Maar niet heus natuurlijk, want het establishment waakt ervoor dat burgers niet werkelijk gaan participeren. Zoals Bernard Manin dat voorstelt en David Van Reybrouck ons voorrekent.

Het beroerde is dat de meesten van ons langzamerhand drommels goed doorhebben dat we met een zwerm dode mussen worden afgescheept, maar ervan overtuigd zijn dat er vooralsnog geen alternatief is. Zelfs het idee om blanco en ongeldige stemmen in lege zetels te vertalen, durft niemand vaak en hardop te opperen. Dat zou onze democratie bedreigen. Alsof er nog van een echte democratie sprake zou zijn. Kunnen kiezen wie je regeert, is al lang niet meer ongeveer hetzelfde als kiezen voor de manier waarop je geregeerd wilt worden.

Participatieplezier


* * *

Speciaal aanbevolen!  Paul Kalma (2012): Makke schapen. Over volgzame burgers en vluchtige politiek / Amsterdam: Bert Bakker / isbn: 978 90 351 3642 7 (paperbk)
Zie ook Paul Kalma (2014): Het neoliberalisme voor coalitiepartners verklaard / S&D (Socialisme & Democratie) uitgave Wiardi Beckman Stichting, Den Haag / 71 (1): 14 – 22
Onbegrijpelijk dat een politieke club als de PvdA, met denkers als Paul Kalma in zijn gelederen, dusdanig het spoor bijster raakte en zich zo naargeestig de vernieling in draait.


Verwijzingen
en LINKS:

Gijs Herderscheê –Volkskrant 21/02/2014, 10:23 Rutte II krijgt er plots de ene wet na de andere doorheen
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/11698/Kabinet-Rutte-II/article/detail/3601145/2014/02/21/Rutte-II-krijgt-er-plots-de-ene-wet-na-de-andere-doorheen.dhtml

Wouter Bos –Volkskrant 20/02/2014, 18:01: ‘Nu snap ik het, politici zijn gewoon dom!’
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3600710/2014/02/20/Nu-snap-ik-het-politici-zijn-gewoon-dom.dhtml

Una giornata particolare   –    http://nl.wikipedia.org/wiki/Una_giornata_particolare    –

http://www.film1.nl/films/888-Una-giornata-particolare.html

George Orwell – Hoofdstuk 10 van Boerderij der dieren / Animal Farm  – https://www.marxists.org/subject/art/literature/children/texts/orwell/animal-farm/ch10.htm

Het boek is vrij te lezen en neer te laden van  http://gutenberg.net.au/ebooks01/0100011.txt

Lodewijk Asscher – Volkskrant 21/02/2014, 16:00 / “Namen van bedrijven aan schandpaal bij onderbetaling. Bedrijven die zich schuldig maken aan onderbetaling of die illegalen aan het werk hebben, worden straks met naam en toenaam bekend. Dat heeft het kabinet besloten op voorstel van minister Lodewijk Asscher van Sociale Zaken. ‘Uitbuiters aan de schandpaal”, twitterde Asscher vandaag.”
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2680/Economie/article/detail/3601304/2014/02/21/Namen-van-bedrijven-aan-schandpaal-bij-onderbetaling.dhtml

Antonio Gramsci (1891 – 1937); citaat van Wikipedia:  “In 1924 richtte Gramsci het communistische dagblad L’Unità op, en in datzelfde jaar werd hij lid van het Italiaanse parlement namens de provincie Veneto. In het parlement houdt Gramsci slechts één toespraak, tegen Mussolini’s verbod op ‘geheime organisaties’ (tegenstanders van het fascistische regime). Ondanks zijn parlementaire onschendbaarheid werd hij op 8 november 1926 gearresteerd en veroordeeld tot vijf jaar ballingschap in een gevangenenkolonie op het eiland Ustica. Deze ballingschap, die slechts tot februari duurde, werd gevolgd door tien jaar gevangenisstraf. In gevangenschap schreef hij zijn bekendste werk, de Quaderni del Carcere (“Gevangenisgeschriften”). Het verblijf in de gevangenis had een dusdanige slechte invloed op zijn gezondheid dat Gramsci kort na zijn vrijlating in 1937 in een ziekenhuis te Rome overleed.”

http://nl.wikipedia.org/wiki/Antonio_Gramsci  –  http://nl.wikipedia.org/wiki/Quaderni_del_Carcere   –  SELECTIONS FROM THE. PRISON. NOTEBOOKS. OF. ANTONIO GRAMSCI edited and translated by. Quentin Hoare and Geoffrey Nowell Smith. ElecBook. van internet neer te laden in pdf.

Voor Gramsci in context, o.a. Roger Griffin, editor (1995): Fascism / Oxford Readers / Oxford, NY: Oxford UP / isbn: 0-19-289249-5 (paperbk); Daniel Woodley (2010): Fascism and Political Theory. Critical perspectives on fascist ideology / London & New York: Routledge / isbn 13: 978-0-203-87157-7 (paperbk)

Literatuur:

Russell J. Dalton and Martin P. Wattenberg, editors (2002/2000): Parties without partisans : political change in advanced industrial democracies / Oxford: Oxford UP / isbn: 0-19-924082-5 (hardbk) 

Henneberg, S. & N. O’ Shaughnessy (2007): Theory and Concept Development in Political marketing: Issues and an Agenda / Journal of Political Marketing Management 25(1-2): 5-29

Johansen, H.P.M. (2005): Political Marketing: More than Persuasive techniques. An Organizational Perspective / Journal of Political Marketing 4(4): 85-105

Paul Kalma (2004): Links, rechts en de vooruitgang / Wiardi Beckman Stichting / Amsterdam: Mets & Schilt / isbn: 90 5330 420 7 (paperbk)

Darren G. Lilleker, Nigel A. Jackson and Richard Scullion, editors (2006): The marketing of political parties : political marketing at the 2005 British general election / Manchester [etc.] : Manchester University Press / isbn: 9780 0719073006 (hardbk); 9780 719073014 (paperbk) // Part I: The product (29-97); Part II: Communication (99-182); Part III: The consumer (183-250); Conclusion (251-264).

Bernard Manin (1997): The Principles of Representative Government / Cambridge etc.: Cambridge University Press  /  isbn: 9 780 521 458 917  (paperbk)

Anne Showstack Sassoon (1980): Gramsci’s Politics / London: Croom Helm / isbn: 0-7099-0326-X (hardbk)

David Van Reybrouck (2013): Tegen verkiezingen  /  Amsterdam: De Bezige Bij  / isbn: 978 90 234 7459 3 (paperbk)

 Groucho_Marx_money misery

Comments are closed.