Feed on
Posts
Comments

Artikelen over het door-en-door-corrupte Griekenland blijven in de kranten verschijnen. Het zal allemaal best waar zijn wat er wordt geschreven over Griekse corruptie, maar in feite gaat het over niets nieuws en zou het intussen over iets heel anders moeten gaan dan een eventuele Grexit en of die luie Grieken hun “schulden” wel helemaal en tot op de laatste cent “terugbetalen” aan “ons”.

De belangrijkste vraag waar de kwestie Griekenland ons opnieuw en keihard mee confronteert, is natuurlijk die naar de levensvatbaarheid van de euro als gemeenschappelijke munt voor de sterk uiteenlopende, divergerende, economieën en institutionele infrastructuren van de lidstaten.

Moeten wij door met de euro, willen wij ermee verder? Is er kans op licht aan het einde van de tunnel of kunnen we beter ten halve keren dan ten hele en meer dwalen? Wat zijn de kosten die het voortmodderen met deze muntunie vergt? Wie draaien er voor die kosten op? De burgers, de banken? Wie profiteren er het meest van het euro-circus? De banken, de politici (denk alleen maar aan de Brusselse banencarrousel), wij burgers, andere onzichtbare en anonieme partijen?

Het antwoord op de vraag hoe verder te handelen met de euro, ligt bij de financiële sector, niet bij de door ons democratisch gekozen politici. Wat stelt het zogenaamde Europarlement nou voor? De naam is al verkeerd. Het is immers  helemaal geen echt parlement, want 1) er is geen sprake van een oppositie en 2) wij, de kiezers, kunnen dat parlement niet opdoeken, niet naar huis sturen, wanneer wij vinden dat die zogeheten parlementariërs onze belangen niet behoorlijk behartigen.
De EU is stilletjes overgenomen door de financiële bobo’s en de politici mogen aan ons de besluiten verkopen die de bobo’s hebben genomen. Daarom krijgen we als volksvertegenwoordigers steeds meer salespersons die volksvertegenwoordigertje spelen: marktkramers, sjacheraars en tweedehands autoverkopers.  Degenen die hun rol volgens de financiële poppenspelers naar behoren vervullen, die het betrouwbaarste ogen en die de meest onwaarschijnlijke politiek als solide en deugdelijk weten te slijten (ijskasten aan Eskimo’s verkopen), zulke pipo’s kunnen op een beloning rekenen en worden op dikbetaalde functies in de financiële biotoop geschoven. Kijk voor recente voorbeelden naar de PvdA’er Wim Kok en de VVD’er Neelie Kroes. Voor de PvdA’er Jeroen Dijsselbloem ligt een vergelijkbare carrière in het verschiet. Dijsselbloem speelt zijn rol ongetwijfeld naar tevredenheid van de financiële poppenspelers. Hij is net herkozen als Mister Euro en moet zijn loyaliteit nog een keer bewijzen en bevestigen. Net zo belangrijk is dat hij zelf moet gaan geloven dat hij het allemaal voor de goede zaak doet.
Op deze manier kun je als officiële krant vanzelfsprekend niet over het EU-circus schrijven, want dan teken je je eigen doodvonnis.

Intussen weten we wat de taxichauffeur op Kreta van de euro vindt en hoe de groentenverkoper in Tessaloniki over mevrouw Angela Merkel denkt, maar hoe we verder moeten met de euro en het project Europa, daarover weten we helemaal niets. Toch is die laatste vraag de belangrijkste en hebben we politici aangesteld die ons op die vraag een aanvaardbaar antwoord zouden moeten willen geven. Althans, dat veronderstellen we wanneer we als makke schapen naar de stembus sjokken.

De EU is big business en een profijtelijke melkkoe van grote financiële spelers die zich onttrekken aan elke vorm van democratische controle.
Daarom dat de centrale vraag naar de toekomst van de euro in de huidige vorm, in alle standen wordt ontweken, vermeden, verdoezeld en overschreeuwd. Er is bij de bollebozen in Brussel alweer sprake van nog een keer een vlucht naar voren. Voorlopig moet de onzalige constructie die EU heet, blijven voortbestaan. Daarom dat ons permanent wordt voorgehouden dat het onze ondergang zou betekenen indien de euro wordt afgeschaft en we bijvoorbeeld terugschakelen naar een meer bescheiden maar deugdelijke constructie die toekomstbestendiger is dan de huidige. Dat kost ongetwijfeld een lieve duit, maar het betekent vast niet de ondergang van de wereld. Vooralsnog echter beslissen de financiële bazen blijkbaar anders.
Hoe vaker en hoe stelliger ECB-baas Mario Draghi erop hamert dat de uiteindelijke beslissingen bij de politici (moeten) berusten, hoe meer we ervan overtuigd raken dat hij en zijn collega’s (wie is de ECB precies?) bedisselen en bepalen wat er gebeurt. Draghi is tenslotte niet zo maar op die plek geparachuteerd – tegelijk met Mario Monti in Italië en Lucas Papademos in Griekenland. Wie herinnert zich dat nu nog? De Golden Boys van Goldman Sachs.

Het verhaal dat we krijgen ingelepeld, moet natuurlijk simpeler klinken dan de complexe werkelijkheid, want die begrijpt bijne niemand meer. Het standaardverhaal over de euro stoelt op een beproefd recept: creëer een gemeenschappelijke vijand en schuif die de schuld in de schoenen. Momenteel zijn de Grieken de pineut. Wanneer de Spanjaarden blijven drammen over democratie, zijn zij aan de beurt. (Vreemd trouwens, dat de Grieken niet uit de euro mogen en de Zwitsers er blijkbaar niet in mogen. Een Grieks referendum telt niet, maar Zwitsers wel degelijk …..)
Hoe het zij, we krijgen ingewreven dat de Grieken corrupt zijn en dát is de reden van de narigheid waarin de EU zich nu bevindt. Dus moeten de Grieken worden afgestrft. Onze narigheid met de euro heeft helemaal niets te maken met foute politieke inschattingen en verkeerde politieke beslissingen, noch met benedenmaatse potsierlijke politieke plucheklevers, verlopen volksverlakkers, louche ladenlichters en winderige Wichtigmacher. Allen zwaar overschat en nog zwaarder overbetaald. De criminele Grieken zijn de schuldigen en dus moeten ze hangen. De gruwelverhalen over de corrupte Grieken moeten ons afleiden van de vragen om welke het eigenlijk draait. De belangrijkste vraag luidt momenteel: hoe verder met de euro. Direct daarna komt de vraag die zo mogelijk nog fundamenteler is: voldoet ons huidige systeem van verkiezingen nog? Hoe krijgen we degelijke en deugdelijke volksvertegenwoordigers en bonafide politici op het pluche? Deze vragen zijn taboe.Grieken zijncorrupt

Vandaag staat er en stuk van Hennie Harinck op de opiniepagina van de Volkskrant. Onder de vele Griekse namen die ze vermeldt in verband met Griekse corruptie, ontbreken echter bijvoorbeeld die van Lucas Papademos en Petros Christodoulos. Beiden waren (?) verbonden aan de bank Goldman Sachs. Dezelfde Goldman Sachs die Griekse politici bijstond met het opleuken van de nationale boekhouding waardoor Griekenland – met volle medeweten van allerlei EU-politici overigens – tot de euro werd toegelaten. De ellende die dat oplevert is nog niet ten einde.

Ik citeer hieronder een verkorte versie van het artikel van de Belgische journalist Marc Roche over Goldman Sachs. Roche noemt Papademos en Christodoulos wel. Het artikel is integraal te lezen op de site van voxeurope en in Le Monde. Opmerkelijk is dat het boek van Roche (Goldman Sachs: de bank die de wereld bestiert / la banque qui dirige le monde) nog niet in het Engels werd vertaald.

Het artikel van mevrouw Harinck is op de Volkskrantsite te lezen – http://www.volkskrant.nl/opinie/tsipras-is-nog-niet-van-de-oligarchen-af~a4105418/

# # #

Marc Roche: With a little help from Goldman Sachs in Le Monde / Parijs 16 november 2011 (Nederlandse vertaling voor voxeurope door PE Sanchez)

“Mario Monti, Lucas Papademos en Mario Draghi hebben één ding gemeen: ze hebben alle drie voor de Amerikaanse zakenbank Goldman Sachs (GS) gewerkt. Dat is geen toeval, maar een gevolg van een beïnvloedingsstrategie die wellicht haar grenzen al heeft bereikt.

Ze zijn serieus en competent, wegen voor en tegen af, bestuderen hun dossiers grondig voordat ze er een uitspraak over doen. Hun zwakke plek is de economie. Ze geven zich maar zelden bloot, deze zonen van God die de tempel hebben betreden na een lange en overdreven zorgvuldige wervingsprocedure.

Ze vormen zowel een pressiegroep als een sociëteit om informatie te vergaren als een netwerk voor onderlinge steun.

De nieuwe president van de Europese centrale Bank, Mario Draghi, de beoogde premier van Italië, Mario Monti en de nieuwe Griekse premier Lucas Papademos zijn alle drie, in verschillende gradaties, symboolfiguren van dit hechte netwerk.

Mario Draghi was in de periode 2002-2005 vicevoorzitter van Goldman Sachs International voor Europa. Als ‘vennoot’ was hij belast met ‘grote concerns en soevereine landen’, de afdeling die vlak voor zijn komst Griekenland nog had geholpen met het vervalsen van de boekhouding over de staatsschuld met behulp van swaps.

Mario Monti was vanaf 2005 internationaal adviseur van Goldman Sachs tot aan zijn benoeming tot leider van de Italiaanse regering. Volgens de bank was het zijn taak om advies uit te brengen ‘over Europese aangelegenheden en op grote dossiers op het gebied van internationaal overheidsbeleid’. Mario Monti werd ingezet om ‘deuren te openen’ en had daarbij de opdracht door te dringen tot het centrum van de Europese macht om de belangen van GS te behartigen.

Lucas Papademos was van 1994 tot 2002 gouverneur van de Griekse centrale bank. In die functie heeft hij een onopgehelderde rol gespeeld in de operatie waarbij de overheidsboekhouding met medewerking van Goldman Sachs werd vervalst. Afgezien daarvan is de beheerder van de Griekse staatsschuld Petros Christodoulos, een voormalig trader van Goldman Sachs in Londen.

Twee andere zwaargewichten uit het netwerk van GS in Europa spelen tijdens de eurocrisis ook een rol: de Duitser Otmar Issing, voormalig directielid van de Bundesbank en voormalig chef-econoom van de Europese Centrale Bank en de Ier Peter Sutherland, een beheerder van Goldman Sachs International, die achter de schermen heeft meegewerkt aan de redding van Ierland.

Hoe is dit netwerk van aanhangers en bemiddelaars opgezet? In de Verenigde Staten wordt deze magische kring gevormd door voormalige topmannen van de bank die onvoorwaardelijk zijn overgestapt naar de hoogste regionen van het overheidsapparaat. In Europa daarentegen heeft Goldman Sachs zichzelf gebombardeerd tot voorvechter van het relatiekapitalisme.

Anders dan haar concurrenten is de bank echter niet geïnteresseerd in gepensioneerde diplomaten, evenmin in internationale of nationale topambtenaren en nog minder in oud-premiers of voormalige ministers van financiën. Goldman richt zich voornamelijk op directieleden van centrale banken of gewezen eurocommissarissen.

Hun voornaamste taak bestaat erin om geheel legaal informatie te vergaren over aanstaande activiteiten of over het rentebeleid van de centrale banken. Goldman zet haar vazallen het liefst in zonder ooit het masker te laten vallen. Daarom verbergen deze vazallen hun lijntje met GS ook als ze een interview geven of een officiële missie leiden. Deze ‘exen’ zijn goed ingevoerd in het milieu en babbelen over van alles en nog wat met hun gesprekspartners.

Een oud-vennoot van Goldman Sachs [Draghi] bij de ECB , een vroegere tussenpersoon [Monti] aan het hoofd van de Italiaanse regering en een naaste medewerker [Papademos] aan de macht in Griekenland: de bank beschikt volgens haar criticasters tegenwoordig over een fantastische tussenpersoon in Frankfurt [Mario Draghi], Rome [Mario Monti] en Athene [Lucas Papademos], die in deze turbulente tijden nog wel eens van nut zou kunnen blijken te zijn.”

presstitues

Links en verwijzingen

http://www.voxeurop.eu/nl/content/article/1177321-little-help-goldman-sachs

Interview met Roche op de Nederlandse tv > http://brandpunt.kro.nl/seizoenen/2011/afleveringen/11-12-2011/fragmenten/het-geheime-bankiersgenootschap/

https://diasporapost.wordpress.com/tag/marc-roche/

https://dappledthing.wordpress.com/tag/marc-roche/

http://nelpuntnl.nl/goldman-sachs-scientology-en-onderwijs-geld-is-de-godsdienst/

http://www.lemonde.fr/culture/article/2012/09/05/goldman-sachs-la-banque-qui-dirige-le-monde_1753902_3246.html

http://boutique.arte.tv/f7894-goldman_sachs

 

Comments are closed.