Feed on
Posts
Comments

gepost door Jerry Mager
op nelpuntnl.nl, d.d. 20 juni 2014

Nog maar eens: de “export van uitkeringen” naar Marokko

De laatste politieke zeperd van PvdA’er Lodewijk Asscher – naar ik vermoed begaan op aanstichting van coalitiepartner VVD – wordt in het commentaar van de NRC d.d. 20.06-2014 op pagina 2, verbaal verpakt in een retorische vraag, tussen aanhalingstekens: ” … ‘voor welk probleem is deze oplossing eigenlijk bedoeld’? Wat moet het kabinet straks eventueel inleveren om Marokko in te laten stemmen met de kinderbijslag-exportstop?” Er is namelijk helemaal geen sprake van een oplossing voor wat dan ook en het probleem, voorzover dáárvan sprake is, is door de Haagse politiek zelf ontworpen. Het komt, denk ik, uit VVD-koker, om Lodewijk Asscher opnieuw in zijn hemd te zetten. Natuurlijk, de PvdA moet gepiepeld. Maar, waarom heeft Asscher niet tevoren bedacht dat artikel 94 van onze Grondwet zijn plan onmogelijk maakt? Waarom heeft niemand uit zijn PvdA hem daarop gewezen? Waarom heeft de Eerste Kamer de wet Herziening exportbeperking kinderbijslag aanvaard? Voor mij is dit wederom een staaltje politiek cabaret van bijzonder bedenkelijk professioneel allooi: “Asscher zei in de senaat dat deze nieuwe wet daarom meteen de ijskast ingaat, als juridisch niet uitvoerbaar. Deze wet is dus aangenomen louter als internationaal drukmiddel”, zo schrijft de NRC commentator. Hûh? Als internationaal drukmiddel? Hoezo? In en uit de ijskast? Maken politici die blunderen en broddelen enige indruk met een dooie mus als drukmiddel? Wat voor indruk zou dat dan wel zijn? Waarom zou een tegenpartij (Marokko is niet de enige tegenpartij in dit steekspel) dergelijke politici als onderhandelingspartners serieus nemen? Me dunkt dat je zulke Nederlandse druiloren juist een extra oor zou proberen aan te naaien. Camel-Den Haag

De NRC-commentator wrijft wat zout in de PvdA-wonde met: “Het gaat bovendien om een krimpende groep kinderen, nu geschat op vijftienduizend – en een besparing van hooguit een paar miljoen.” Nou dan, waarom deze heisa? In ieder geval ware het politiek bezien prudent en professioneel geweest om eerst: a) te onderzoeken hoe het wettelijk is geregeld en b)achter de schermen, informeel, stille diplomatie weet-u-wel, het onderwerp bij Marokko aan te kaarten. Maar neen hoor. Den Haag springt er dadelijk bovenop en maalt niet om eventueel gezichtsverlies – noch bij Marokko noch, zoals nu blijkt, bij zichzelf. Tja, wat moet je daarmee aan? Destijds, met zijn optreden inzake die gevreesde “tsunami aan Oost-Europese arbeidskrachten” beging Asscher deze blunder ook al. Dit geeft blijk van een wel zeer vlakke leercurve, of anders toch wel van een schrikbarende politieke naïviteit. Donald_Duck_positivo

De volgende passages in dit NRC-commentaar vind ik ook heel aardig om te lezen: “De tijd dat Nederland al zijn rechten uit de verzorgingsstaat onbekommerd liet meereizen met degene die er aansprak op had is voorbij. Er zijn meer EU-landen die kinderbijslag beperken tot ouders en kinderen op eigen grondgebied. … [D]e bomen in verzorgingsstaat Nederland [reiken] ook niet meer tot in de hemel. Van verdragspartners en hun burgers mag dus ook begrip en aanpassing worden gevraagd.”

Dat “onbekommerd liet meereizen” vind ik bepaald hip staan en die verzorgingsstaat is mede opgebouwd met behulp van die Marokkaanse arbeiders. Dat de bomen in Nederland – en andere EU-landen die hetzelfde zouden overwegen m.b.t. die “export van uitkeringen” – niet meer tot in de hemel reiken, heeft voor een belangrijk deel voorzeker te maken met de “Financiële Kredietcrisis” waaraan juist landen als Marokko part noch deel hadden als het om het veroorzaken van de ellende gaat.

de bonusbonobo’s bij ABN-Amro
Maar, ere wie ere toekomt. Ik vind het jofel van de NRC-redactie dat ze dit stuk commentaar over die uitkeringen naar Marokko, op pagina 2 in dezelfde kolom heel subtiel pal boven een commentaar over de bonussen van de ABN-Amro bonus-bonobo’s plaatst. Dat zijn de jongens – en het enkele meisje – die ervoor zorgen dat onze bomen niet meer groeien maar verpieteren van narigheid en dat onze zeeën sterven door hun winstbejag en de lucht die we inademen steeds smeriger wordt. Daarvoor krijgen ze naast vette salarissen, uitkeringen die ze bonus noemen. Over die uitkeringen moeten we ons pas werkelijke zorgen maken. Natuurlijk vanwege de obscene bedragen, maar we moeten ons vooral zorgen maken over de mentaliteit die in die biotoop blijkbaar vigeert. Meneer Gerrit Zalm raadt ingrijpen in die bonobobonus-cultuur echter af.  Tenslotte moeten we geen export (brain drain klinkt meteen zo cynisch) van briljante bankbestuurders op gang brengen, waarschuwt Gerrit. Hoewel, naar Marokko zouden die brainy bollebozen waarschijnlijk vast niet willen emigreren.

bonobo ABN

 Work In Progress

 

 

Comments are closed.