Feed on
Posts
Comments

‘Gisteren was er in de kroeg een discussie over het KNIL,’ vertelt Tanya. ‘Je weet dat de vader en oom van Herman als dienstplichtig soldaat in Indië in het KNIL tegen de Japanners hebben gevochten en daarna naar Birma zijn gestuurd. Op vakantie, aan de spoorlijn. Om te herstellen van de strijd en geheel op kosten van keizer Hirohito.’

‘En …… ?’ vraagt Willemijn belangstellend met één hoog opgetrokken wenkbrauw.

‘Nou ja, het ging weer over poen natuurlijk,’ zegt Tanya, ‘over die niet-uitbetaalde soldij. Kijk, het KNIL was geen Nederlands leger. Toch? Alleen de officieren waren Nederlands. Net als in het Franse Légion Étrangère. Daarom heeft de Nederlandse staat de KNIL-militairen wel tegen de Japanners laten vechten en voor de Japanners aan de Birma spoorlijn en in de mijnen van Nagasaki laten werken – op kosten van de Japanse kiezer nota bene! – maar de KNIL-soldaten over die periode geen, ik herhaal: géén soldij uitbetaald. Want ze waren nooit Nederlands leger en ze zijn daarna meteen door Nederlandse politici ingelijfd bij het TNI (Tentara Nasional Indonesia) van Indonesia, dus moest Sukarno die soldij maar betalen. Logisch hoor.’

‘Ja kom nou zeg, Sukarno zal me daar gekkie Henkie wezen!’ zegt Willemijn met een ietwat verontrust gezicht, ‘die ex-KNIL soldaten kwamen na hun vakantie in Birma of Japan terug om tegen de opstandige Indonesiërs te vechten, want de Nederlandse politici wilden Indonesië als kolonie houden. Dus wat nou achterstallige soldij uitbetalen …?! Trouwens de KNIL-Ambonezen zijn de dans ternauwernood ontsprongen. Het had weinig gescheeld of de Nederlandse politici hadden hen uitgeleverd aan het TNI. Dat was natuurlijk om latere ellende te vookomen, zoals bij de Punt. Sympathiek bedoeld, maar toch, hè!’

‘Nou ja, natuurlijk, want Nederlandse politici zijn verantwoordelijke mensen en Indonesië was nog lang niet klaar voor onafhankelijkheid. Maar het erge is natuurlijk, dat die KNIL-militairen niet alleen van de Japanners verloren, maar ook van de Indonesiërs,’ roept Tanya, die van geen ophouden lijkt te willen weten, ‘dáárom zijn we dat rijke wingewest kwijtgeraakt en worden onze pensioenen gekort en wordt de AOW-leeftijd steeds verder opgetrokken. Om nog maar te zwijgen van de laatste orkaan Irma die Sint Maarten platgooit en ons Nederlanders opzadelt met herstelbetalingen! Allemaal vanwege dat falende KNIL!’

‘Goed, goed,’ zegt Willemijn sussend, ‘daarom heeft het demissionaire neoliberale kabinet de marechausee onder leiding van de heuse generaal Leijtens naar de Antillen gestuurd. Om herstelbetalingen te innen. Desnoods af te dwingen met de blanke sabel. Ze hebben daar in Den Haag lessen getrokken uit het verleden en pakken de Nederlandse wingewesten nu heel anders aan.’

‘Hoe komen jullie hierop?’ vraagt Mohammad die net komt binnenlopen, op geamuseerde toon.

‘Nou, vanwege de rede van die meneer Alexander Gauleiter van de AfD,’ zegt Tanya nog nabevend van verontwaardiging. ‘De Duitse Wehrmacht was vast niet integraal nazi en Helmut Schmidt zeker niet. Dat wordt zelfs van Willem Aantjes niet geloofd.’

‘Dat zegt Alexander Gauland volgens mij ook niet,’ beweert Moh. ‘Ik heb net naar zijn rede geluisterd en eigenlijk vind ik die rede niet eens zo schandalig als het rumoer in de media mij wil doen geloven. Gauland heeft het over de Wehrmacht en de afgezworen nazi-ideologie, als ik hem tenminste goed heb begrepen – mooie taal trouwens: Duits! Enne via Heinrich Heine doet Gauland stiekem een promo voor de Duitse luchtvaart.  Ik vind: entsorgen zo mooi. Dat betekent dumpen, zoals je afval dumpt, afdanken, of vervreemden. Dus niet: ontzorgen, al zou ik dat nu via de falende Nederlandse ouderenzorg met “Voltooid Leven” in verband kunnen brengen (wij ontzorgen onze senioren op humane wijze), maar dat is een andere discussie en dat zal zeker een Duitser nooit op deze manier zeggen. Dit beluister ik impliciet bij meneer Gauland van de AfD. Ik ga de rede straks nog eens beluisteren. Best goed, geloof ik. Al gaat hij wat ruw met Angie Merkel om, maar okay daar moet ze maar tegen kunnen, dat moet Frau Merkel maar schaffen hoor.’

Tegen Tanya die hij een kop dampende verse soep aanreikt, zegt hij voorzichtig: ‘Ik zou dat over het KNIL en zo toch nog maar even nalezen. Ik bedoel ikzelf dus hè. Ik ga het nogeens rustig nalezen. Trouwens Goethe en Schiller wisten niet eens waar Duitsland lag en wie de Duitsers waren:

“Deutschland? Aber wo liegt es? Ich weiss das Land nicht zu finden. / Wo das gelehrte beginnt, hort das politische auf.”

Het ligt dus nogal wazig, onbestemd, unbestimmt, om het met een eufemisme te zeggen.’

Tanya die is opgesprongen, gaat weer zitten en blaast op haar soep.

‘Ach, misschien heb je ook wel gelijk,’ zegt ze zachtjes, ‘tenslotte wordt de soep bijna nooit zo heet opgediend zodat je hem meteen kunt eten. Bedankt trouwens. Hij ruikt verrukkelijk!’

‘Liever te hard geblazen dat de mond gebrand, ‘ zegt Moh. voorzichtig.

‘We begrijpen het goed,’ zegt Willemijn, ‘maar niemand valt jou toch aan op je naam? Colijn, is een gewone Nederlandse naam hoor. Net als Daendels, Van Heutz of Coen.’

Terwijl hij zorgvuldig in het pannetje soep roert, zegt Moh. zachtjes: ‘Mochten jullie van plan zijn om de diverse acties van het KNIL, de Keizerlijke Japanse Armee en Waffen SS op een rijtje te zetten en onderling te vergelijken, dan kun je misschien beter eerst je bordje soep leegeten…?’

 

 

 

Comments are closed.