Feed on
Posts
Comments

‘Prachtig, de Franse taal. Ik proef in “se mourir” dat eigenzinnige, dat je leven tot het laatste toe in eigen beheer houden. Helemaal niet dat abrupte gevoel als bij “guillotiner,” dat is veel te abrupt en te ruw voor het Franse gevoel, vind ik,’ zegt Elise een beetje zwijmelend.

‘Le roi se meurt mais le peuple crève? Unterschied soll es ja geben, oder?’

‘We hebben lang geleden Ionesco naast Nabokov (“Invitation to a Beheading”) gelezen en toen ging het uiteindelijk bijna helemaal over Cincinnatus,’ zegt Ilham, ‘en een Cincinnatus zul je in de Brussel-bureaucratie vergeefs zoeken. Helaas bestaan er onder de moderne beroepspolitici geen Cincinnatussen meer. Die zijn van ikke-ikke-en-de-rest kan stikke. Maar dat gerecht bedoelt Caroline de Gruyter niet hoor. Pan-Europees lijkt me ook geen pot au feu of ratatouille a la boullabaisse. Hoewel…’

‘Zei je nou bouillabaise (éen s) of bouillabaisse (twee essen?)’ vraagt Feisal belangstellend. ‘Kan allebei een grote pan zijn hoor. Pan-demisch, zou ik bijna zeggen, maar dat is het Europa-gevoel juist helemaal niet. Dat wordt me dunkt steeds provincialistischer. Hetgeen wel zo knus kan zijn, vind ik. Dat komt vast door al die tienduizenden instromers. Die bizarre aantallen en die vreemde “culturen” die je zo plompverloren op je bordje krijgt, die maken me toch een beetje schichtig. Ik warm gauw een beker anijsmelk op om bij te komen van de schrik. ’

‘Goed, goed, we gaan weer de bekende kant op hè Feisal? In jouw geval dus de verkeerde kant,’ zegt Ilham snibbig. ‘Maar serieus – met twee essen Feisal! – serieus: geen wonder dat de Poolse Danuta Hübner negatief advies gaf. Die wil eerst eens kijken wie er na een Brexit de baas gaat of gaan spelen, via Brussel. De Polen willen geen migranten-quota door de strot geduwd krijgen. Dat willen de Hongaren en Roemenen evenmin. Opvallend dat Ionesco tussen Roemenië en Frankrijk pendelde, vandaar zijn absurdistische werk vermoed ik.’

‘Bij Nabokov was het Amerika – Rusland.’

‘Kijk,’ zegt Feisal met opgetrokken neus, ‘kijk nou toch wat hier over meneer Parneaux staat. Die man wil af van het “systeem van de nationale partijen en eeuwig dezelfde politieke families.” Want – en nu komt het onvermijdelijke – “ de kloof in Europa is niet meer die tussen landen of politieke families, zegt Parneaux, maar tussen mensen die een modern, veilig, open Europa willen en nationalistische eurofoben die de EU kapot willen maken.” Ja, ja. In welke biotopen zou monsieur Parneaux verkeren? Vermoedelijk niet in de wereld van het personnage Juliette van Ionesco denk ik, want de stervende koning interesseert zich ook geen zier voor het wel en wee van het volk, verpersoonlijkt door Juliette dus.’

‘Ik proef uit het stuk van Caroline de Gruyter dat ze voor de koning van Ionesco het concept van “Voltooid Leven” geen slecht idee zou vinden,’ zegt Elise grinnikend. ‘Ik geef toch de voorkeur aan de koning Lear van Shakspeare. Die heeft tenminste drie dochters in plaats van twee vrouwen en een dienstmeid die nooit een dag vrij krijgt.’

Hear! Hear!’ roept Feisal, ‘Cordelia (de jongste en meest democratische van Lears dochters) for president of Europe!

‘Ik ben vóór Europa, natuurlijk,’ zegt Ilham zuchtend, ‘maar deze ideeën klinken allemaal zo etherisch. Terwijl wij op onze knieën aan het dweilen zijn, draaien de establishmenten in Brussel, Parijs, London en waar al niet nog meer, de kranen steeds verder open. Dat schiet niet op.’

‘Inderdaad. Dat schept pas een kloof en met al die open waterkranen worden dat snel waterscheidingen waar de tsunami’s vrij spel krijgen.’

‘Dat is de kloof tussen de establishments en het klootjesvolk,’ zegt Elise: ‘Valt aan! ….. Wij volgen, en dan ‘liefst met een hééééle lange tussenpauze tussen Valt aan! en Wij volgen.’

‘Het establishment – waar ook ter wereld – is nooit te beroerd om tot de laatste man van het plebs door te vechten,’ zegt Feisal met een scheve grijns, terwijl hij zijn handen om de warme beker met dampende anijsmelk vouwt.

 

 

 

 

 

 

 

 

Comments are closed.