Feed on
Posts
Comments

 

 

 

‘Leraren-opleider en econoom Ton van Haperen heeft natuurlijk alle gelijk van de wereld. Ons Onderwijs hapert dat een lieve lust is. Al jáááren. Nu staat er geen Nederlandse universiteit bij de eerste vijftig op de Shanghai-lijst. De remedie die Van Haperen voorstelt, is drastisch, draconisch, maar wel de enige die nog kan werken. Dan moeten we er wel snel bij zijn, want de leraren die het allemaal nog weten, sterven uit. Onlangs nog een, de historicus Hermann von der Dunk.’

‘Professor Von der Dunk heeft de handdoek in de ring gegooid. Geen zin meer in semigeletterde managers die hitsig in je nek hijgen, om de targets en om de aantallen gezakte studenten.’

‘Op een bepaald moment haak je als positief criticus af. Bijvoorbeeld Margo Trappenburg, die schreef regelmatig een column over (ons) onderwijs in de Volkskrant. Zij was een van de scherpste en intelligentste. Op een bepaalde moment stopte ze. Vechten tegen de bierkaai hou je niet eindeloos vol en je hebt tenslotte ook nog je eigen leven.’

‘Klopt als een zwerende vinger. Helaas, de verdomming grijpt om zich heen. Er komen steeds meer mensen die niet weten wat ze niet weten, zonder dat ze daar ooit achter zullen komen.’

‘Het gaat alleen niet gebeuren,’ voorspelt Taco, ‘daarvoor zij de gevestigde (financiële, politieke en carrière-) belangen intussen te groot en is de neoliberale mentaliteit van ikke-ikke-en-de-rest-kan-stikke te diep in de haarvaten van onze maatschappij doorgedrongen. Kijk naar de recente ingreep van de onderwijsminister – ik weet niet eens meer hoe ze heet en van welk politiek merk ze is. Dat doet ook helemaal niet meer ter zake.’

‘Toch blijf ik bijles geven,’ zegt Zohra, ‘hoewel ik terdege besef dat ik daarmee het perfide systeem in stand houd, want de goede resultaten van mijn pupillen komen op het conto van het bagger-onderwijs. Voor mij, als privé-docent, is lesgeven in deze vorm een luxe. Ik heb geen gezeur van managers aan m’n hoofd en geen overbodige administratieve rompslomp, die alleen gedaan moet worden omwille van de bureaucratie.’

‘Eigenlijk ook egoïstisch, deze vorm van onderwijs geven die wij beoefenen,’ zegt Ilham, ‘want wij vinden het leuk en onze pupillen vinden het leuk. We bestendigen en vergroten met onze praktijken de maatschappelijke tweedeling, zonder dat de politici daar iets aan kunnen en willen doen. Bizar om je dat te realiseren. Alsof kennisoverdracht illegaal is en stiekem moet gebeuren!’

‘Jullie houden een soort van hagenpreken,’ stelt Taco vast, ‘dat is hilarisch, natuurlijk. Vroeger was “bijles” iets extra’s voor pupillen die wegens ziekte lesstof moesten inhalen, of die te traag waren voor het onderwijs dat ze van ambitieuze ouders moesten volgen. Jullie echter, geven les aan studenten die in het reguliere onderwijs niet aan hun trekken komen, omdat dat onderwijs onder hun kunnen ligt, benedenmaats is.’

‘En het is tevens een enorme tijdverspilling, want de pupillen zijn dubbele tijd kwijt, terwijl ze bij het formele onderwijs alleen een presentieplicht hebben,’ zegt Zohra. ‘Of het honderd procent profijtelijk is voor diegenen die willen leren, valt ook te betwijfelen, want onwetendheid kan een zegen zijn. Daar schijn je beter op te slapen. Alleen worden velen nooit wakker uit hun nachtmerries. Helaas. Want de wereld vraagt om slimme mensen die kunnen nadenken en improviseren. Die verbanden kunnen leggen en die overzicht hebben.’

‘Mensen met mogelijk een surplus aan kennis. Mensen met een Algemene Ontwikkeling, die de medemens die iets minder getalenteerd is, toch op zijn waarde weet te schatten en haar het licht in de ogen gunt. Dat wordt tegenwoordig overbodige empathie genoemd. Dure ballast. Ongeschikt voor Marktwerking. Maar, dat zeggen natuurlijk alleen diegenen die die “ballast” niet hebben.’

‘De managers, de anonieme bestuurders, de varkens van George Orwell, zullen hun riante plekken aan de trog niet voetstoots prijsgeven,’ meent Taco. ‘Ergens moet dat opstellen-boekje Van wie is het onderwijs hier nog rondzwerven. Daarin lees je bijvoorbeeld precies waar de haperingen zitten: de angst voor de zogenaamde “kennismonopolisten” bij degenen die het akelig genoeg voor het zeggen hebben in die biotoop, die lui zitten aan de knoppen.’

‘Het klinkt allemaal toch vrij hopeloos,’ meent Zohra, ‘neem nou bijvoorbeeld deze passage uit het interview:

Vraag: Het stelsel bombarderen dus. Hoe dan?

Antwoord Van Haperen: ‘De eerste stap is dat we het onderwijs weer nationaliseren. Alle scholen worden van de overheid.’

Zohra: ‘Alleen bestaat de overheid tegenwoordig grotendeels net zo goed uit managers, die politieke benoemingen uitdelen. Vaak als beloning voor bewezen diensten. Zo’n managersfunctie in een schoolbestuur bijvoorbeeld, of op op een uni, die schuift vet. De minister staat bij dit alles vooraan en reken maar dat die wordt belaagd door lobbyisten.’

‘Die minister moet ook aan haar toekomst denken. Die heeft ook vaste lasten.’

‘Alleen de baron van Münchhausen kan zichzelf en zijn paard bij zijn haren uit een moeras omhoogtrekken.

Voorlopige conclusie: Al haperend naar de knoppen.’

 

 

 

Eelco Runia schrijft dat de stress die studenten voelen de schuld is van de universiteit / NRC 2018.09.09

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Comments are closed.