Feed on
Posts
Comments

door Jerry Mager (gepost op 22 juli 2013)

“Retroactive law – which means: a law that punishes a man for an action which was not legally defined as a crime at the time he committed it – is a form of persecution practized only in dictatorships and forbidden by every civilized legal code.”
Ayn Rand (1990:254): Antitrust: The Rule of Unreason

“The large media companies have also diversified beyond the media field, and non-media companies have established a strong presence in the mass media. (  )
Another structural relationship of importance is the media companies’ dependence on and ties with government. (  ) This technical legal dependency has been used as a club to discipline the media, and media policies that stray too often from an establishment orientation could activate this threat. The media protect themselves from this contingency by lobbying and other political expenditures, the cultivation of political relationships, and care in policy.”
Edward Herman & Noam Chomsky (2002:12,13): Manufacturing Consent: The Political Economy of the Mas Media

“That’s what the banks do when told they need to have more equity and take fewer risks with borrowed money: they say, step away or the animal gets it.”
John Lanchester (2013): Can we tame the Banks? in London Review of Books 18 july 2013:8

schep de juiste maatschappelijke sfeer via pseudo-gebeurtenissen
De sfeer in Nederland lijkt geleidelijk aan rijp gemaakt te worden om ons kortingen op onze pensioenen, AOW incluis, te laten aanvaarden als een onvermijdelijkheid, een natuurgebeuren waar niets tegen valt te doen.
De zogenaamde nieuwe werkelijkheid is doodordinair deze: degenen die nu op hun pensioen worden gekort, krijgen de facto met terugwerkende kracht een loonsverlaging waartegen ze niets kunnen doen, omdat ze hun arbeid immers al hebben geleverd en verricht. Die geleverde arbeid kunnen de pensionado’s nu niet meer ongedaan maken of terugvorderen. De indertijd overeengekomen prijs waartegen zij hun arbeid leverden, wordt echter doodleuk met terugwerkende kracht verlaagd door hun pensioen – waarvoor ze destijds premies afdroegen – te korten.
De huidige werkende generatie werkt in werkelijkheid tegen een flexibel-onzeker loon, terwijl ze in de waan verkeren dat ze solide loonafspraken hebben gemaakt: hun toekomstige pensioenen zijn echter niet gegarandeerd, dus storten ze hun premies als het ware in een zwart gat. Geen wonder dat bewindslui structureel in de weer zijn om hun eigen salarissen omhoog te krikken en steeds meer (financiële) zekerheden voor zichzelf bedenken en bedingen. Het is ook voor hen: pakken wat je nú pakken kunt!

De media werken aan deze goocheltruc mee: bewust of onbewust, al dan niet subtiel geprest of vrijwillig en gedienstig anticiperend, door hun wijze van berichtgeving; ook de timing speelt een rol. Dergelijke ‘historische omwentelingen’ worden geconstrueerd door het publiek stelselmatig te bombarderen met (nieuws over) pseudo-gebeurtenissen (zie Daniel Boorstin: pseudo events), waarvan kranten-interviews, tv-optredens en foto opps meestal de hoofdmoot vormen. Na enige tijd hebben die pseudo-gebeurtenissen zich tot een nieuwe werkelijkheid verdicht en weet de burger niet anders meer of het was van meet af echte werkelijkheid.
De ene krant is hierin gedienstiger, kneedbaarder en docieler dan de andere. Er zijn kranten die sommige persberichten van overheidswege bijna letterlijk overnemen om daardoor het propagandistische karakter ervan (tenminste voor de geschoolde, ervaren lezer met een klein beetje fantasie) juist ironisch aan de kaak stellen, terwijl andere kranten er ijverig een schepje bovenop lijken te doen om het waarheidsgehalte van een bijna-nepbericht op te vijzelen. Dit alles al naar gelang de mentale instelling, intelligentie, integriteit, netwerken en agenda’s van de (Hoofd-)redactie, de marketingafdeling en chef omzet en oplage. De werkelijke eigenaars van de krant kijken altijd mee en hun invloed op de inhoud is vanzelfsprekend enorm, evenals hun belangen, die immers door berichtgeving in dezelfde kranten wellicht geschaad zouden kunnen worden.
Vooral omdat bij nagenoeg iedere krant de afdeling onderzoeksjournalistiek is wegbezuinigd of tenminste sterk ingekrompen, lijkt het vanzelfsprekende standaardprocedure geworden om hapklare persberichten en andere prefab-informatie nagenoeg ongewijzigd over te nemen. De productie moet immers worden gehaald. Klakkeloos overnemen, is goedkoop en je schopt de leveranciers van het “nieuws” niet tegen de schenen. Het mes snijdt aan beide kanten. Het is een ideale win-win-situatie. Maar niet heus, natuurlijk.
Alle ongunstige factoren die het goed functioneren van een vrije pers in een democratisch bestel kunnen belemmeren, tegenwerken, ondermijnen en zelfs saboteren, lijken steeds sterker synergetisch samen te werken.

“ The fact that most journalistic media are constituted as large and lucrative capitalist enterprises means that they tend to be pro-systemic in their output. (  ) They are part of the supporting ideological apparatus of capitalism, using their media to reproduce and reinforce the values of free enterprise, profit and the market. (  ) Culture, ideology, politics and economics are linked in the output of media organisations in a way that is true for no other sector of capitalist enterprise. (  ) Harnessing the cultural power of journalism can, in the context of universally accessible mass media, be presumed to have direct economic benefits. “

Brian McNair (1998:103): The Sociology of Journalism

jaag het volk angst aan, zodat het kneedbaar en volgzaam wordt
Mijn idee is dat “men” (wie dat precies zijn, daar kom je als particulier nooit achter) onze liggende pensioen- en spaargelden geïnventariseerd heeft en besloten daar een greep en een graai in te doen. Dat is al eerder vertoond zonder dat er een haan naar kraaide, dus waarom zou de truc niet kunnen worden herhaald. De manier waarop onze pensioenen en spaargelden ons ontfutseld worden, mag dan verschillen, het resultaat blijft hetzelfde. Werd destijds gewoon een greep in de kas gedaan, nu worden we eerst angstig gemaakt en krijgen ingewreven dat er niets aan te doen valt (o.a. vanwege een nieuw natuurfenomeen: de “turbulentiën op de markten”) en we anders helemaal geen pensioen of AOW meer kunnen krijgen, waarna we stelselmatig worden gekort op ons pensioen. Een salami-tactiek (het kan altijd erger en we hebben het nog erg goed vergeleken met Angola, Cambodia of een andere negorij), of ook wel volgens het principe van de gekookte kikker. Voor het aftappen van onze spaarcenten worden andere slimmigheidjes bedacht. Eindresultaat is onveranderlijk een fikse financieële aderlating van de burger.
Je kunt er weinig tegen uitrichten, omdat je de prestaties al hebt geleverd en de prijs waartegen je dat destijds deed, achteraf wordt verlaagd. Als legitimatie van de  handling wordt momenteel vooral geschermd met ‘de dekkingsgraad’ van de pensioenfondsen, met ‘turbulenties op de markten’ als goede tweede. Ongetwijfeld zullen er nog enkele schimmige entiteiten worden opgeduikeld die ons moeten overtuigen, en vooral murw maken, dat het allemaal noodzakelijk is ‘om erger te voorkomen’.

“Not just routine news coverage but the ouput of journalism in general  is increasingly the product of activity taking place out in the world beyond the journalist’s immediate working environment – communicative work which is deliberately designed and organised to shape news in ways favourable to the individual or organisation initiating it.
Such is the importance of thes source activities that they have become the province of a professional group separate from, but dependent on, journalism, and known variously as the public relations practitioner; the spin doctor; the parliamentary or congressional lobbyist; the political consultant; the communications advisor; the ‘media guru’.”

Brian McNair (1998:143): The Sociology of Journalism

De onzekerheid rond de uitbetaling van onze pensioenen

In de NRC van zaterdag 20 juli 2013 staat op de Opiniepagina’s 2-3 een stuk (“Het onzekere pensioen”) over de netelige situatie waarin onze pensioenen heten te verkeren.  Ik druk het artikel hieronder af. De passages waarop ik aan het eind van het stuk op en aanmerkingen maak, staan in groen.

* * Aan het eind verwijs ik ter vergelijking naar twee andere berichten – respectievelijk in Trouw en de Volkskrant – over dit zorgakkoord.

# voor onderstaande tekst zie: NRC. za. 20 juli 2013 / Opinie pagina 2 – 3 / alleen voor abonnees digitaal toegankelijk

Oud is in Nederland niet synoniem met arm. Deze verworvenheid van de welvaartsstaat is te danken aan de AOW en het pensioenstelsel. Iedereen betaalt mee aan de AOW, maar het zwaartepunt ligt bij de werknemers. De werknemers en werkgevers betalen gezamenlijk voor de pensioenen, maar hier zorgt de overheid voor een fiscaal gunstig regime.

Om de gedachten te bepalen vier getallen. De AOW-uitkeringen bedragen ruim 31 miljard euro per jaar, de pensioenpremies 30 miljard, de pensioenuitkeringen 26 miljard en de beleggingen van de pensioenfondsen meer dan 1.000 miljard. Dat is anderhalf maal de jaarlijks productie van goederen en diensten in Nederland.

AOW en pensioenen zijn op dit moment inzet van een historische herziening. Na 55 jaar is de oorspronkelijke AOW-leeftijd van 65 jaar losgelaten. De levensverwachting is dusdanig toegenomen dat het financieel én maatschappelijk onhoudbaar is dat mensen eerder stoppen met werken. Pensioenen staan nu aan de vooravond van een vergelijkbare overgang van een vastgelopen systeem naar een nieuwe oplossing. Hoe vastgelopen het systeem is, blijkt uit de cijfers van de pensioenwereld van afgelopen week. Het grootste en het op een grootste fonds, ABP (overheidspersoneel) en Zorg & Welzijn, moeten serieus nadenken over verlaging van de pensioenen omdat hun financiële positie tekortschiet.

Verlaging van pensioenen, maar ook extra verhoging, kan in de toekomst gewoon worden. Het kabinet heeft vorige week de contouren van een nieuwe pensioenregeling ter consultatie openbaar gemaakt. In een paar woorden samengevat: de koopkracht van pensioen moet effectiever verankerd worden, maar pensioen wordt meer een aandeel in een beleggingsfonds, dat in waarde fluctueert.

De basis voor deze herziening is het pensioenakkoord van 2010 van werkgeversorganisatie VNO-NCW en de vakbeweging. Het akkoord werkte als splijtzwam binnen de FNV, maar de essentie bleef overeind. De werkgevers en vakbonden die de pensioenwereld besturen, erkennen de vele risico’s, zoals beleggingsverliezen en het verheugende feit dat menigeen langer leeft. Maar deze dure risico’s mogen niet eindeloos worden afgewenteld op anderen.

De huidige pensioenregelingen zijn vastgelopen in hoge verwachtingen die niet worden waargemaakt. In vertrouwensverlies in de besturen van de grote pensioenfondsen. In de extreem lage rente die tot hoge pensioenverplichtingen leidt. En in een sluimerend generatieconflict omdat jongeren niet willen betalen voor verworvenheden waarin zij zelf later niet delen.

De nieuwe regeling confronteert werknemers en gepensioneerden met de realiteit: pensioen is een onzeker bezit. De invoering van het nieuwe pensioencontract moet geen gelopen race zijn. Vier bezwaren tekenen zich af.

Het eerste is de manier waarop de huidige pensioenen en de nieuwe regelingen worden samengevoegd. Het kabinet moet niet de vakbonden en werkgevers, maar de deelnemers aan de pensioenregeling het laatste woord geven.

Het tweede is het gesteggel over de hoogte van de pensioenpremies. Het kabinet wil dat fondsen de premies verlagen omdat werknemers in hun langere werkzame leven jaarlijks minder hoeven te sparen. De fondsen willen met de bestaande premies juist hun financiële positie versterken. Het nieuwe pensioensysteem maakt de zaak nog onoverzichtelijker: het ene fonds zal hogere premies vragen, het andere niet. Dit wordt een machtsstrijd zonder winnaars. Het kabinet moet via pensioenen geen economisch beleid voeren. Pensioen is een arbeidsvoorwaarde, dus de cao-partijen beslissen.

Het derde bezwaar is de huidige bestuursvorm. Vakbonden, die nog maar 20 procent van de werknemers organiseren, hebben een onevenredig grote invloed. Tijd om ook bestuurders te verkiezen in een soort aandeelhoudersvergadering. Deskundigheid van jongere mensen in beleggen en risicobeheer is dringend gewenst.

Het vierde is het irritante jargon en de complexiteit waarin de voorstellen nu zijn ondergedompeld. Zo blijft het een discussie voor een kleine kring ingewijden. De commissie-Wijffels die onlangs de toekomst van de banken onder de loep nam, vroeg hun van elk complex product ook een simpele variant te lanceren. Die norm is in deze voorstellen niet gehaald.

NRC 20 juli 2013 // Opinie & Debat pagina 2 – 3

Op- en aanmerkingen Jerry Mager

– NRC: “De levensverwachting is dusdanig toegenomen dat het financieel én maatschappelijk onhoudbaar is dat mensen eerder stoppen met werken.”

JM) Ik lees dit als: men krijgt voortaan gewoon láter AOW en pensioen, ongeacht het feit of men eerder stopt met werken (je wordt ónvrijwillige werkloos) of niet (je moet gewoon doorbuffelen). Daarin – in dat uitstel van de uitbetalingen dus – zit de voornaamste bezuiniging.
Hoogstwaarschijnlijk zullen de hooggeschoolden toch eerder met pensioen kunnen en moet het voetvolk langer doorsappelen. Omdat de machtsverhoudingen nu eenmaal zo liggen en het eigenbelang prevaleert, is vooral Jan met de pet de klos. Moet ‘ie maar niet zo dom zijn om te gaan stemmen, want hij stemt toch verkeerd.

– NRC: “Verlaging van pensioenen, maar ook extra verhoging, kan in de toekomst gewoon worden.”

JM) Dat “men” wil dat wij accepteren en ons erbij neerleggen dat verlagingen gewoon worden, kan ik me helemaal voorstellen. Dat moet onvermijdelijk lijken, maar dat verhogingen, extra verhogingen zelfs, tot de waarschijnlijkheden gaan behoren, geloof ik helemaal niet. Verhogingen zullen niet voorkomen, misschien een keer en heel sporadisch, en het staat er alleen om de indruk te vestigen dat het beide kanten op kan gaan: we kunnen winnen of verliezen. In de praktijk zal het hoofdzakelijk verliezen worden.

– NRC: “ …. de koopkracht van pensioen moet effectiever verankerd worden, maar pensioen wordt meer een aandeel in een beleggingsfonds, dat in waarde fluctueert.”

JM) Hier begrijp ik niets van.  Hoe, kan koopkracht effectiever worden verankerd, door het meer een aandeel van een in waarde fluctuerend beleggingsfonds te maken? Dan wordt die koopkracht juist ongewisser, want fluctuerend. Er zijn geen ankers.

– NRC: “De werkgevers en vakbonden die de pensioenwereld besturen, erkennen de vele risico’s, zoals beleggingsverliezen en het verheugende feit dat menigeen langer leeft. Maar deze dure risico’s mogen niet eindeloos worden afgewenteld op anderen.”

JM) Het verheugende feit dat we langer leven is dus ook een risico, een duur risico zelfs? Als je eerlijk durft te zijn, erken je dat, want het lijkt steeds meer de vraag of je nog pensioen en AOW krijgt. Straks zijn we zo bang en murw gemaakt, dat we met een aalmoes genoegen nemen en de heren uit dankbaarheid te voet vallen.
Die anderen op wie “we” het probleem zouden afwentelen indien we geen pensioenkortingen zouden zeggen te wensen, zijn, jawel: de jongeren. Alleen worden die jongeren ook gepakt wanneer wij – degenenen die hun eerlijk en welverdiend pensioen krijgen uitbetaald – wèl met kortingen op ons pensioen instemmen. Ook op de pensioenen van de werkenden wordt geaasd. Wat de huidige pensionado’s overkomt, is het voorland van al de jongeren die nu in de veronderstelling verkeren dat zij pensioenpremies afdragen en in handen stellen van betrouwbare partijen die op hun contract en woord te vertrouwen zijn en die hun beloften getrouw zullen nakomen. Het salaris waartegen ze nu echter werken, is straks een heel ander salaris dan wat ze nu overeenkomen. Het kan hoger uitvallen, maar veel waarschijnlijker is dat het structureel lager zal blijken te zijn. Laat dat maar aan onze bankiers en al die andere financiële wizards over!

Waar nu systematisch aan wordt gewerkt, is het scheppen van een maatschappelijke sfeer en het vestigen van een state of mind bij de massa’s, die ervoor moeten zorgen dat men zich mak en gedwee – dat wordt als loyaal, verantwoordelijk en gewetensvol betiteld – het pensioen laat ontfutselen.

– NRC: “…..in een sluimerend generatieconflict omdat jongeren niet willen betalen voor verworvenheden waarin zij zelf later niet delen.”

JM) Hoezo, verworvenheden waarin jongeren later niet delen? Dat zijn dan hun eigen verworvenheden, te weten: hun pensioen. Hun pensioen wordt een onzekere factor, of die jongeren nu wel of niet betalen. Dat heeft dus niets met een generatieconflict te maken. Dit lijkt op het – tamelijk onhandig en vrij dom – tegen elkaar uit willen spelen van generaties door ze verworvenheden toe te dichten die er helemaal niet zijn.

– NRC: “De nieuwe regeling confronteert werknemers en gepensioneerden met de realiteit: pensioen is een onzeker bezit.”

JM) De gepensioneerden krijgen wis en waarachtig een nieuwe realiteit voor hun kiezen en wel een zeer onaangename: de afspraken waarmee ze destijds hun arbeid tegen een bepaald salaris leverden, worden met terugwerkende kracht ongeldig  verklaard en  afgewaardeerd. Vanwege “turbulenties op de markten” en de in benauwenis geraakte “dekkingsgraad”.
De jongeren doen er dus goed aan méér geld te eisen voor hun arbeidsinzet, vanwege die grote onzekerheid in de toekomst. Een onzekerheids-opslag. Een onbetrouwbaardheids-toeslag lijkt mij correcter. Dit gaat natuurlijk niet werken. Wij worden doodleuk met een “helaas pindakaas” syndroom opgezadeld. Je draagt nu een bepaald bedrag af voor je pensioen straks, maar hoe veel of hoe weinig je ook afdraagt, wat je later aan pensioen ontvangt is geheel onzeker. Dat lijkt me zéér bevorderlijk voor een optimistisch sociaal klimaat en prettig werken.
Zal de moderne werknemer er voor opteren een onzekere en fluctuerende werkkracht te worden? Hoeveel dagen van de week hij komt opdagen en op welke tijden het hem belieft te werken, zal met alle reden en recht net zo onzeker mogen worden als zijn toekomstige pensioen en AOW.
Waarom zou je als werknemer een betrouwbare prestatiebron zijn als het pensioen waar je tijdens je werkzame leven voor spaart van meet af aan een onbetrouwbare bron van inkomsten is?

– NRC: “…. het ene fonds zal hogere premies vragen, het andere niet.”

JM) Marktwerking bij de keuze van je pensioenfonds? Terwijl er helemaal niets meer zeker is, welk fonds en welke premie je ook kiest? Wat heeft concurreren met premies dan voor zin?

– NRC: “Het kabinet moet via pensioenen geen economisch beleid voeren. Pensioen is een arbeidsvoorwaarde, dus de cao-partijen beslissen.”

JM) Indien je op je pensioen wordt gekort omdat politici verordonneren dat ‘de dekkingsgraad’ (die loopt zo maar rond, in het wild, die dekkingsgraad) van de pensioenfondsen onvoldoende is, hoe noem je dat dan? Economisch wan-beleid? Over cao’s kunnen partijen beslissen wat ze willen, maar garanderen dat de rechtmatige pensioenen worden uitbetaald, zeggen zij niet meer te kunnen. Dus waarover praten en beslissen ze eigenlijk? Zijn de lonen waar die cao-besprekingen over gaan misschien pensioenpremie-vrij? Wat zijn het dan voor cao’s? Ook alweer een nieuwe werkelijkheid soms?

– NRC: “Vakbonden, die nog maar 20 procent van de werknemers organiseren, hebben een onevenredig grote invloed. Tijd om ook bestuurders te verkiezen in een soort aandeelhoudersvergadering. Deskundigheid van jongere mensen in beleggen en risicobeheer is dringend gewenst.”

JM) Het lage percentage vakbondsleden heeft niets te maken met het verkiezen van vakbondsbestuurders, noch met de gewenste deskundigheid van jongere mensen. Er zouden meer mensen lid van een vakbond moeten worden misschien. Als je echter ziet hoe de vakbonden met de belangen van hun leden omspringen dan is het niet waarschijnlijk dat hun ledenaantal zal groeien.

– NRC: “… het irritante jargon en de complexiteit waarin de voorstellen nu zijn ondergedompeld.”

JM) Jargon en complexiteit zijn de twee kanten van die ene medaille. Wanneer “men” het zelf niet goed meer snapt en niet weet waarover men het eigenlijk heeft, dan is de reflex: jargon spuiten, ingewikkeld maken, rookgordijnen optrekken.

 

Literatuur(-verwijzingen):

Daniel Boorstin (196): The image: A guide to pseudo-events in America /  New York: Vintage.

Daniel Boorstin (1987): Hidden History / Harper & Row

Edward S. Herman & Noam Chomsky (2002, 1988); ISBN:0-375-71449-9

John Lanchester, zie de site van the London Review of Books

Geert Mak: Haalt NRC Handelsblad 2014? In De Groene Amsterdammer van 24-10-2012

Brian McNair (1998): The Sociology of Journalism / London, New York, etc.: Arnold / ISBN: 0-340-70615-5

Ayn Rand (1990/1989: 254-259) in: The Voice of Reason. Essays in Objectivist Thought  (Editor: Leonrad Peikoff) / New York, London etc.: Meridian / Penguin / ISBN: 0-452-01046-2

Peter Vandermeersch: Wat De Groene niet wou afdrukken in NRC van 01-06-2011

Peter Vandermeersch: Open brief aan Geert Mak in De Groene Amsterdammer  van 25-10-2012

 

Andere berichten over dit zorgakkoord, in TROUW en de VOLKSKRANT:

–  ‘Zorgakkoord belangrijke stap op weg naar beheersing zorguitgaven’ in  TROUW  – 2013 juli 13 – Redactioneel −19/07/13, 11:00

–  ‘Akkoord in zorg bespaart 1 miljard’ in de Volkskrant –  2013 juli 13, door verslaggever JAN HOEDEMAN − 17/07/13, 00:00 (alleen te lezen door betalende abonnees, in het archief)

Het begin en slot van Hoedemans artikel luiden als volgt:

Akkoord in zorg bespaart 1 miljard

Het ministerie van Volksgezondheid is er voor de tweede keer in drie maanden in geslaagd een groot zorgakkoord te sluiten. Het levert minister Edith Schippers van VWS een structurele besparing op van circa 1 miljard euro.
( ) ( ) ( )
Zorgverzekeraars Nederland (ZN) reageert opgetogen bij monde van haar voorzitter André Rouvoet. ‘Onze inzet was om verzekerden zoveel mogelijk te ontzien. Verdere verkleining van het basispakket is voorkomen, waardoor iedereen verzekerd blijft van een breed pakket aan zorg.’ Ook het Landelijk Platform GGz reageert positief, evenals de patiëntenfederatie NPCF. ”

Prachtig! Gaat de heer Hoedeman, zeg volgend jaar om deze tijd, checken of die ‘structurele besparing van circa 1 miljard euro’ inderdaad nog steeds structureel mag heten en of het bedrag waarover hij hier schrijft werkelijk nog circa 1 miljard is?

“Of the need for journalists in general … to reflect the biases of their proprietors, one practitioner points out that ’to survive and rise is, or on, “the game”, you pander to the political prejudices of your paymasters, giving them the stories that you know will make them salivate’.”

Brian McNair (1998:104): The Sociology of Journalism

 

* * *

Comments are closed.