Feed on
Posts
Comments

door Jerry Mager
(eerste versie gepost op Nelpuntnl.nl d.d. 17 november 2013, uitgebreid op 18, 19 november)

Eergisteren, 15.11.2013, las ik in de voormalige kwaliteitskrant NRC een artikel van twee PvdA-economen Sweder van Wijnbergen en Paul Tang over het op te tuigen Europese bankentoezicht.
Toevallig had ik net het boek van Derk Stokmans over de PvdA uit. “Straatcoach en strateeg” gaat eigenlijk over de PvdA-voorman Diederik Samsom, maar ik heb het boek vooral als een realistische roman over de PvdA gelezen. Wie es eigentlich gewesen weet ik natuurlijk niet. Ik beoordeel Stokmans verhaal op zijn waarschijnlijke geloofwaardigheid. In hoeverre weet Stokmans zijn personages op een voor mij aanvaardbare manier te projecteren. Het artikel van Tang en van Wijnbergen sluit mooi aan op die lectuur over de PvdA die ik net achter de knopen heb.

resolutieautoriteit
De PvdA-economen Tang en Van Wijnbergen willen dat een super nationale instelling het bankentoezicht in Europa gaat uitvoeren: een onafhankelijk resolutieautoriteit op Europees niveau. De Duitsers echter willen die taak opdragen aan een orgaan onder verantwoordelijkheid van de lidstaten en zij willen tevens dat die toezichthouder over zo min mogelijk banken gaat. Dat laatste, aldus Tang en van Wijnbergen, “voedt de verdenking dat de Duitse banken, vooral de regionale Landesbanken, nog veel problemen hebben.” Die problemen kunnen best meespelen, maar ik meen dat de twee economen een voor de Duitsers veel belangrijker ideologisch uitgangspunt over het hoofd zien: de Duitse wens van optimale decentralisatie van de Bundesrepublik. Het feit dat CDU/CSU en de socialistische SPD de lijn van CSU/CDU en liberale FDP doortrekken, lijkt mij daar het bewijs voor. Merkels partijgenoot Schäubele (CDU) zal geen ander liedje zingen dan hij met de FDP ten gehore bracht en de SPD zal hem daarin vermoedelijk niet afvallen.
De achtergronden voor deze focus op decentralisatie bij de Duitsers hebben vooral een zware historische dimensie. Recent heeft Timothy Garton Ash dat nog eens uitgelegd in The New York Review of Books. Het trauma Adolf Hitler ligt onze oosterburen nog vers in het geheugen, vandaar dat zij drie dingen hoog in het vaandel hebben: 1) decentralisatie, 2) een machtig Bundesverfassungs­gericht en daarnaast nog 3) vele andere institutionele mogelijkheden voor checks and balances.

lees bij Garton Ash 
Italië en Frankrijk wilden naast een gemeenschappelijke markt tevens een eenheidsmunt, de euro. Giulio Andreotti enFrançois Miterrand redeneerden volgens de Vito Corleone doctrine: houd je vrienden dichtbij je, maar je vijanden nóg dichterbij. De monetaire unie met eenheidsmunt zou Duitslands lot aan dat van Europa (lees: Frankrijk en Italië) verbinden. De muntunie was de uitruil waarvoor Helmut Kohl een versnelde Wiedervereinigung van de twee Duitslanden kon krijgen.

Helmut Kohl de Schoepfer van Europa, de euro 70 prct + tkst + vertalingKohl wist natuurlijk van het Bundesverfassungsgericht, de Bundesbank en de Duitse decentralisatie fixatie enzovoorts, van al die ingebakken factoren die het optuigen van een resolutie autoriteit zullen bemoeilijken en naar ik vermoed: onmogelijk maken. Helmut Kohl wilde echter de vereniging van Oost- en West-Duitsland aan zijn palmares toevoegen. Tegen beter weten in accepteert hij de invoering van de euro en duwt die de Duitsers door de strot. Uit ijdelheid en geldingsdrang en tegen beter weten in, want volgens TGA leek zelfs Kohl te begrijpen dat een monetaire unie tevens een fiscale en politieke unie vereiste. Kohls ijdelheid deed hem aan Miterrand en Andreotti toegeven. Naar mijn calculatie zitten alle drie deze politici fout, hoe je het ook wendt of keert. Indien Miterrand en Andreotti hebben gehandeld vanuit de overtuiging dat Duitsland vrij snel de economische motor zou worden en Italië en Frankrijk zou laten freewheelen (een soort extra en onderhands Wiedergutmachungs­gebaar), dan zaten ze net zo fout als een Kohl die aannam dat Duitsland enkele parasieten best erbij zou kunnen onderhouden en dat hij, Kohl, dus gerust de vereniging van de gescheiden Duitslanden op zijn ereprijslijst kon bijschrijven – in ruil voor de euro en op kosten van het Duitse klootjesvolk.
Het zijn speculaties van mij, maar de werkelijkheid is vaak nog veel naargeestiger. Het ego en de geldingsdrang van personen op dergelijke posities zijn vaak buitenproportioneel van afmeting en bizar van aard, vandaar dat Karl Popper terecht zegt dat je beter kunt inzetten op een staatssysteem en bestuursstructuur die garanties bieden tegen leidersvandalisme, die staatsmanbestendig en  leader proof zijn, dan dat je blijft hopen ooit een goede leider te kunnen kiezen. Hoewel de Duitsers goed naar Popper lijken te hebben geluisterd, blijkt dat in de praktijk toch moeilijk te verwezenlijken.

merkel_kohl_europe 60 -prct + namen + vertal.

Garton Ash bevestigt als zoveelste persoon voor de zoveelste keer mijn overtuiging dat Europa niet vooral en zeker niet enkel en alleen MARKT is, hooguit een markt. Zo voelen de mensen dat. Daarom heeft premier Rutte ongelijk wat betreft Europa en vind ik zijn houding met betrekking tot de huidige eurounie weinig geruststellend. Ik voorzie en vrees bovendien dat de PvdA (met name Samsom; zie Stokmans 155,167) zich ook op dit punt makkelijk door de VVD zal laten piepelen. Het uitbreiden van “Europa” zou weleens heel andere agenda’s kunnen dienen en vooral: heel andere belangen vooropstellen en behartigen dan die van de gewone Europese burger. Terwijl sommige politici ons met sterren in de ogen voorzwijmelen hoe nobel en verheven een Verenigd Europa is, omwille van een verenigd Europa alleen.

VVD’er Mark Rutte en Europa

Het is namelijk niet waar wat VVD-premier Mark Rutte nog op 30 oktober jongstleden in Londen beweerde: “The European Union is a practical partnership between countries which share many of the same values. ….. And it was an economic project from the very beginning.” De EU was niet van meet af een economisch project en is dat nog steeds niet. De EU is een politiek-historisch, multinationaal, pluri-linguïstisch, multicultureel, poly-etnisch, industrieel-militair-complex-en-nog-veel-meer-project, maar zeker niet primair een economische onderneming. De EU-landen hebben lang niet zoveel diepgedeelde waarden als Rutte denkt of ons wil doen geloven en lang niet bij iedereen speelt geld de hoofdrol in het leven. Rutte: “A strong single market is also the most visible and tangible evidence of the EU’s added value. Europeans feel it in their wallets.” Onze portemonnees, their wallets. Bij de meesten van ons klopt op de plek van het hart niet een geldbuidel, maar een levend echt hart. Gelukkig maar.

Berlin + tkest EuroDe Duitsers hebben volgens Garton Ash triljoenen aan de euro verdiend, maar ze hebben de euro nooit aan de boezem gedrukt en in hun harten gesloten. Er spelen nog andere belangrijke factoren mee. Indien je pro Europa bent, zoals ondergetekende, dan doe je er goed aan die factoren expliciet te maken en iedere keer terdege mee te wegen in je streven naar een verenigd Europa.

 smile and be a villain
De Nederlandse regering zet zich ogenschijnlijk in voor de door Tang en van Wijnbergen voorgestane figuur, maar of dat van harte voor hele Nederlandse regering geldt, is voor mij zeer de vraag. In die regering zit namelijk naast de PvdA de VVD en die VVD zal, als ik het niet mis heb, ervan uitgaan dat de Duitsers hun poot stijf zullen houden en dat Nederland op den duur wel degelijk moet wijken voor Duitse druk, dus nix onafhankelijke super statelijke resolutieautoriteit, maar vooral: nix Dijsselbloemdoctrine. De VVD kan dat dan niet worden aangerekend, want de Duitsers willen het immers niet. De favoriete VVD-figuur: Aan ons ligt het niet! Wir können ja nichts dafür!
Hoe zit dat? Wel, behalve die super nationale resolutieautoriteit bepleit Nederland dat bij falende banken die gered zouden moeten worden, eerst aandeelhouders dienen te worden aangesproken, daarna obligatiehouders en pas daarna de belastingbetaler, de Dijsselbloem­doctrine. Jeroen Dijsselbloem is de huidige minister van Financiën vanwege de PvdA. Ik denk dat de aandeelhouders die als eerste zouden moeten worden aangesproken indien een bank in de problemen zou raken, of overwegend tot de VVD-achterban behoren, of op die partij stemmen. Hetzelfde denk ik van veel bankiers, hun consorten en soortgenoten. Misschien houd ik er foute stereotypen op na.

De VVD en ook D66,
denken reeds in heel andere concepten, termen en categorieën over kiezers en doelgroepen dan de PvdA en de confessionele partijen. Ik kom hier wellicht later, in een toekomstige posting, op terug, want dit gegeven speelt een belangrijke rol bij de strategie die de VVD en D66 volgens mij hanteren. Dit loopt voor mij als een rode draad door het pas verschenen boek over PvdA-voorman Diederik Samsom van Derk Stokmans.

liberaal piepelen
Een indruk die ik tijdens het lezen van Stokmans’ kakelverse boek opdeed, is dat de VVD er een sport van maakt de PvdA te piepelen en dat de PvdA beschikt over een groot talent zich te láten piepelen. Ik kan het helemaal verkeerd hebben, natuurlijk, maar dit is momenteel een beeld dat zich al lezende en combinerend met wat ik uit de media oppik, bij mij vormde.
Het lijkt alsof de huidige VVD haar identiteit en bestaansrecht vooral denkt te kunnen, of misschien moeten, ontlenen aan het zich contrasteren met de PvdA, zonder dat dit iemand opvalt. Complementair hieraan betoont deze VVD zich heel gewiekst waar het aankomt op het framen van anderen. Zo zag ik tot mijn verbazing dat bij het Fyra-debacle twee PvdA-bewindslieden – Jeroen Dijsselbloem en Wilma Mansveld – de kastanjes uit het vuur haalden, terwijl Melanie Schulz, de VVD-minister Infrastructuur, fluitend door Luilekkerland wandelde en ene na de andere fun-foto-opp scoorde. Er zullen ongetwijfeld werkafspraken en taakverdelingen tussen de diverse PvdA- en VVD-bewindslui zijn gemaakt, maar hoe spelen ze het klaar ….
Stokmans geeft nog andere voorbeelden van de piepelbaarheid van de PvdA.

De PvdA is het favoriete piepel-project van de VVD, maar ook D66 ontkomt niet aan deze VVD-hebbelijkheid. VVD-premier Rutte wil D66’er Pechtold niet voor niets zo graag erbij houden (zie Stokmans 255-59). Deze manier van kijken, maakt lezen van “Straatcoach en strateeg” voor mij een onderhoudende bezigheid en een interessante exercitie. Ik heb het boek eenmaal gelezen, maar zal het waarschijnlijk binnenkort herlezen. Hierbij zij nogmaals aangetekend dat ik Stokmans’ boek als een realistische roman beschouw.

bankenstrategie
Terug naar het artikel van Tang en Van Wijnbergen en daarna een link met de laatste bladzijden van “Straatcoach en strateeg”.
De twee PvdA-economen leggen uit: het midden- en kleinbedrijf (mkb) blijft van krediet verstoken, omdat de banken ze dat krediet niet willen geven. De banken steken hun geld liever in overheids­obligaties omdat ze menen dat ze daarmee minder risico lopen. Doordat de banken veel overheidsobligaties kopen, leggen ze niet alleen het mkb droog, maar verstevigen ze hun greep op de overheid, ze raken meer en meer met die overheid vervlochten en verweven. De implicatie hiervan is duidelijk: de banken kunnen die overheid automatisch chanteren ingeval ze op een bail out door die overheid “moeten” terugvallen, gered moeten worden. Met belastinggeld.
Dat de banken eerder obligaties kopen dan dat ze het mkb faciliteren met leningen heeft nog een reden: voor obligaties hoeven de banken onder de Basel-regels geen eigen vermogen aan te trekken. Tang & Van Wijnbergen: “Dat kan omdat toezichthouders de fictie in stand houden dat overheidsobligaties altijd veilig zijn. Er is een eenvoudige en snellere manier die ook de mkb-financiering op gang krijgt: banken moeten nieuwe aandelen uitgeven. Dat gaat ten koste van zittende aandeelhouders; daarom doen banken het niet.” Wie zullen we meest onder die aandeelhouders aantreffen, PvdA’ers of VVD’ers en D66’ers?

Zelfs een kind begrijpt dat men in de biotoop van de Haute Finance allerminst zit te springen om het invoeren van de Dijsselbloemdoctrine en het optuigen van een onafhankelijke resolutie autoriteit. De Nederlandse VVD, volgens mij, dus ook niet.

Twee vrije jongens van de media + tekst

tussendoor: de Magazines van het ABP
worden in het licht van bovenstaande steeds interessantere lectuur. Het ABP heeft voor zijn Magazine een positief schrijvende crew, die bij ons inheit dat ons pensioenrecht geen vastigheid meer biedt, eigenlijk zelfs geen recht meer genoemd mag worden. Onze levensverwachting stijgt namelijk en daardoor wordt ons pensioen duurder. Logisch. Ik heb die tekst uitgeknipt en boven het huisaltaar geprikt. Die ABPdingen ritselen van de te gekke vondsten. Vooral met ‘toekomstbestendig pensioen’ worden verbazingwekkend creatieve dingen gedaan. Er staan ook veel ‘gewone mensen’ in dat Magazine, die ‘verstandige dingen zeggen’. In nr. 51 van november 2013 staat op p. 13 ene Marli Willemsen (50), die beweert de voorkeur te geven aan een lagere pensioenuitkering boven het steeds verhogen van de pensioenpremies, want – aldus mw. Willemsen: ik leef nu en leg zelf een buffer aan.
Tja, breng daar maar iets tegenin. Zij heeft tenminste een baan. Eigen schuld. Haar financiële buffer zal ze waarschijnlijk niet in een oude sok met zout onder de matras hebben gestopt, maar bij een bank ondergebracht en met zo’n bank kan tegenwoordig van alles gebeuren. Zeker als die resolutie-autoriteit en de Dijsselbloemdoctrine niet van de grond komen. Maar goed, je participeert loyaal tegen de klippen op en neemt volop je verantwoordelijkheid. Wat kun je anders?

terug naar het klootjesvolk bij Stokmans
Op pagina 250-51 ontmoet Samsom twee mkb’ers, een café-uitbater en een garagehouder, die natuurlijk niet meteen tot over hun oren verliefd op de PvdA-voorman raken. Er komt ook een mevrouw met hondje voorbij, die Samsom lachend vertelt dat ze op de PVV stemt, terwijl ze vindt dat ze eigenlijk op de PvdA had moeten kunnen stemmen. Mwah, volgens mij stuurt zo’n mevrouw hooguit haar keffertje naar de stembus en dat tilt daar gewoon een pootje op.
Die twee mkb’ers hebben hoogstwaarschijnlijk nog nooit gehoord over een resolutie-autoriteit en de Dijsselbloemdoctrine en ik vermoed dat ze het artikel van Tang en van Wijnbergen ook niet onder ogen hebben gehad. Zij hebben te maken met hun bank die ze geen lening meer verstrekt en zij merken dat ze via allerlei belastingen en lasten worden uitgeperst en afgeknepen.
Waarom, zo vroeg ik mij tijdens het lezen af, waarom in hemelsnaam stelt een PvdA-voorman zich bloot aan het voorspelbare ongenoegen van VVD-stemmers met de vraag hoe het met ze gaat, in deze tijd? Het gaat niet florissant met het mkb. Bovendien, mkb’ers worden toch geacht overwegend op de VVd te stemmen? Misschien met uitzondering van die ene bij wie Hans Spekman dat parkeerverbodbord voor de deur weghaalde (131), maar zelfs dat waag ik te betwijfelen. De PvdA haalt wederom de kooltjes uit het vuur voor de VVD. Is dit PvdA-masochisme of zuigt schrijver Stokmans dit verhaal uit z’n dikke duim. Waarom zou hij dat eventueel doen?

het klootjesvolk revisited
Op pagina 83-85 komt nog een kluitje klootjesvolk voor de camera: de vriendenpraatclub uit café Van Hoek; redelijk opgeleide mensen met een modaal salaris, die zeggen dat ze nog stemmen. Ik ken dergelijke mensen en ook zij hebben onder andere te maken met verhuurders van woningcorporaties die met steeds opdringeriger “arrangementen” komen, zoals een extra rioolverzekering naast de glasverzekering en de groenheffing, omdat een verstopt riool anders voor grote onkosten ineens zou kunnen zorgen.  De managers van woningcorps voelen zich tegenwoordig namelijk ondernemers en proberen hun huurders zoveel mogelijk geld te ontfutselen en af te troggelen. In de toekomst zal dit naar ik verwacht alleen maar erger worden.

vrije Ondernemer met tekst via PS

Of de stamgasten van het clubcafé ontvangen van de Belastingdienst – frappant genoeg steeds rond het tijdstijp van de vakantiegeld uitbetaling – een brief waarin een herberekening van hun inkomsten wordt aangekondigd, omdat het de Belastingdienst is gebleken dat de gegevens op grond waarvan de aanslag en toeslagen werden berekend niet stroken met de “werkelijke” cijfers waarover de Belastingdienst intussen zegt te beschikken. Binnen 3 weken reageren, want minister Dijsselbloem heeft veel geld nodig. Men betaalt vaak maar, om van het gezeur af te zijn en men de betreffende administratie niet meer paraat heeft, maar er is weer een schilfertje afgebladderd van het vertrouwen in de instituties en de politiek. Dan heb ik het nog niet gehad over ons Openbaar Vervoer waar monopolisten verkrampt een pseudoconcurrentie toneelstuk opvoeren, zodat hun managers zichzelf marktconform kunnen uitbetalen, terwijl ik alleen maar punctueel, proper en veilig van A naar B wil worden vervoerd – liefst in een trein met toiletten aan boord. De rekeningen van de tandarts moet je nauwlettend controleren; van tandarts veranderen gaat natuurlijk haast niet, maar ook vele tandartsen voelen zich intussen op de eerste plaats ondernemer. Dan zijn er nog de nota’s van de energieleveranciers en de electro- en gas-netwerkbeheerders. Als je van energie-leverancier verandert – vanwege de marktwerking – ben je meestal de klos en moet je rekenen op een strafboete, verpakt in ondoorzichtige kostenomschrijvingen.
Als er op de meeste zo niet alle zogenaamd geprivatiseerde terreinen geen kermis der kartelwerking kankert, die de burger pertinent en permanent piepelt, is mijn naam driemaal haas. Het bizarre is dat al die mensen die uit hoofde van hun functie andere mensen piepelen, zelf op hun beurt worden gepiepeld. Het maatschappelijke leefklimaat voor ons allen in Nederland wordt daar niet beter, niet aangenamer en niet prettiger van. Hier spinnen onappetijtelijke politieke entrepreneurs grof garen bij. Intussen ronken de pratende hoofden om het hardste over grootse vergezichten en mega-politieke interventies.

epiloog met dode mus
In de epiloog geeft Stokmans (253–59) een schoolvoorbeeld van de wijze waarop de PvdA zich laat piepelen, door D66 zogenaamd binnenboord te houden met de drie keer dode mus: “werklozen te verplichten om na een half jaar al iedere vorm van werk aan te nemen, en hun uitkering te stoppen als ze weigeren.” Dit stond nota bene in het PvdA-verkiezingsprogramma! Zouden VVD en D66 dat echt niet hebben geweten? Bovendien is er bijna geen werk en staan veel werkgevers echt niet te springen om goedgeschoolde, hoogopgeleide en goedgebekte werknemers. Laat staan als die ook nog eens ouder dan 40 jaar zijn. Ik schrijf de gemiddelde politicus geen superintelligentie toe, maar dit verhaal vind ik een tikkeltje ongeloofwaardig. Waarom spelen VVD en D66 (en ook de CU en SGP) het sneue spelletje dan mee? Wel, dat mag iedereen zelf verzinnen. Het zal gauw genoeg duidelijk worden, ben ik bang.
Ik moet me al heel sterk vergissen wanneer Paul Tang en Sweder van Wijnbergen hun artikel niet hebben geschreven om op voorhand te waarschuwen voor de dingen die komen gaan. Is waarschuwen hier het juiste woord? Indien zelfs een gesjeesde economiestudent als ondergetekende begrijpt dat hetgeen zij uitleggen solide hout snijdt, zouden echte economen dan ook al niet lang tevoren en van verre zien aankomen wat er bijna onvermijdelijk staat te gebeuren? Hun artikel lijkt mij dan ook eerder een voorbode dan een waarschuwend advies.  Wie weet, is het allemaal heel anders dan ik denk en ben ik nog gesjeesder dan ik toch al bevroedde.

samsom-vvd-mark-rutte-kaartenhuis

Literatuur en film:

Derk R. Stokmans (2013, november): Straatcoach en strateeg. De opkomst van Diederik Samsom / Amsterdam: Prometheus – Bert Bakker / ISBN 978 90 351 4057 8  (pbk)

Paul Tang en Sweder van Wijnbergen (2013): Duitse oplossing voor banken is een probleem voor Europa  /  artikel in NRC van vrijdag 15 november 2013

Timothy Garton Ash (2013): The New German Question in de New York Review of Books van 15 augustus 2013   –   http://www.nybooks.com/articles/archives/2013/aug/15/new-german-question/ Lezenswaardig essay. Vooral ook voor de personages die in Stokmans roman figureren (zie Stokmans: 155,167). Ik vind het toekomstbeeld dat Ash voor dit “Europa” schetst zeer aannemelijk en realistisch: “less a Bundesrepublik Europa, more a Holy Republican Commonwealth”. Hierbij houd ik een slag om de arm en calculeer een voor mij naargeestiger scenario in: het verkruimelen van dit kreupele wangedrocht, waarbij de euro uiteindelijk als poison en splijtzwam in plaats van als gift (gif, Gift/gave, vergif, venijn) blijkt te werken. Ik hoop hartelijk dat ik het in dezen compleet bij het verkeerde eind heb, maar vrees dat het zo zal uitpakken, tenzij. Tenzij de Duitsers Europeanen worden en de Europeanen Duitsers. Indien dit al staat te gebeuren dan zal dat toch niet in deze eeuw zijn beslag krijgen.

P.F. Maas, F.L.M. Lafort en J.M.M.J. Clerx, redactie (1984): Illusie of monsterverbond: mogelijkheden en grenzen van een PvdA-VVD coalitie / Dieren-Amsterdam: De Bataafsche Leeuw / ISBN  96.6707.059.2 (pbk) Dit boek, en soortgelijke boeken, dient parallel aan een boek als van Stokmans gelezen te worden. Ik werd tijdens het lezen opnieuw geconfronteerd met het feit dat de termen politiek en politici twintig jaar geleden aan compleet andere grootheden refereren dan ze vandaag de dag doen. We gebruiken weliswaar dezelfde woorden (politiek en politicus) maar hebben het over totaal andere zaken: the past is a very foreign country indeed and they certainly do things completely differently there …….  Het is misschien te vergelijken met een historische roman lezen naast een hedendaagse realistische roman en tijdens het lezen ervaren dat je  verdwaalt. Als lezer stap je verschillende keren through the looking glass en weet al gauw niet meer in welke werkelijkheid je bent beland.

Mark Rutte – London, 30 oktober 2013 –  http://www.vvd.nl/blog/229/rutte-spreekt-isaiah-berlin-lezing-uit

 Films

House of Cards onder regie van Paul Seed naar het boek van Michael Dobbs, op 2 dvd’s uitgebracht door de BBC. De rol van de pers komt in deze film “mooi” uit de verf. In het boek van Stokmans staat iets soortgelijks op pagina 218-221 beschreven. Stokmans werkt zelf voor een krant. Ook Nederland kent inmiddels zijn Rupert Murdochs en ook hier zijn kranten aan de marktwerking uitgeleverd en blootgesteld. Nieuws en duidingen zijn handelswaar (commodity) en journalisten zijn tot op zekere hoogte sjacheraars en kooplui geworden. Hun bazen zijn anonieme statenloze aandeelhouders die de beurswaarde van hun kranten nauwlettend in de gaten houden en complete redacties aan de saneerwoede van bedrijvendokters uitleveren teneinde die beurskoersen postitief te beïnvloeden. Kortom: de Nederlandse krant is van ‘een meneer’ getransformeerd tot ‘een sinjeur’. Niet voor niets heet de eigenaar van ‘The Chronicle’ Land-less en gedraagt zich als een ongeharste Amerikaanse cowboy uit het wildste Westen. Ik zou me kunnen voorstellen dat Storin – zo heet de journaliste die letterlijk bij de Macht in bed kruipt omwille van kopij – in het Tolkiens zoiets betekent als broodje aap; story – storin?

The Ghostwriter uit 2010 geregisseerd door Roman Polanski. In deze film staat het personage van de spin doctor centraal. De overeenkomsten tussen de personages uit de film met bestaande personen (met name uit de entourage van Tony Blair), zouden dermate treffend en overtuigend zijn dat meeste mensen de film daarom als complete fictie afdoen. Dat is ook het beste voor de gemoeds- en nachtrust, denk ik.

The Godfather, het klassieke epos van Mario Puzo. Dit verhaal, in drie delen op dvd uitgebracht, wint in de loop der jaren alleen aan archetypische iconiciteit. De Corleone-familie heeft zowel journalisten als politici en politiefunctionarissen op haar loonlijst staan. Zelfs bankiers van de machtige kerk zitten met gigakapitalen tot over hun oren in de financiële schaduwwereld die zich bijna ostentatief vertoont in en mengt met de zogenaamde bovenwereld en daardoor het onderscheid tussen de beide biotopen steeds vager maakt. De Italiaanse premier Berlusconi bijvoorbeeld, heeft de lasterpraat over connecties met de mafia met bakken over zich uitgestort gekregen. In Stokmans’  verhaal herken ik ondermeer de werkwijze van een don Barzini en een don Altobello. Zij zijn degenen die achter de schermen aan de touwtjes trekken en de poppetjes op het schouwtoneel laten doen wat zij willen.(Beluister en lees T.S. Eliot’s Macavity)  Ik besef dat ik moet oppassen met het kijken naar zulke gevaarlijke films en het lezen van dergelijke zedenbedervende lectuur. Voordat ik het weet, blijk ik straks bevattelijk voor een suggestie als zou een Nederlandse minister van Justitie de speciale maffia-brigade opheffen en terugtrekken (google o.a. eens op Roberto Saviano), omdat hem vanuit die hoek offers he couldn’t resist gedaan werden. Zoiets is vanzelfsprekend ondenkbaar en het gebeurt goddank alleen maar in fictie.

Argos / 16 november 2013-De strijd tegen de Italiaanse maffia in Nederland  –  http://weblogs.vpro.nl/argos/2013/11/15/16-november-2013-de-strijd-tegen-de-italiaanse-maffia-in-nederland/

Servaas van der Laan in Elsevier 16 nov. 2013: ‘Opstelten bewijst maffia grote dienst met nieuw politiebeleid’ –   http://www.elsevier.nl/Politiek/nieuws/2013/11/Opstelten-bewijst-maffia-grote-dienst-met-nieuw-politiebeleid-1005298W/

Comments are closed.