Feed on
Posts
Comments

 door jerry Mager op 5 maart 2014
gepost op nelpuntnl.nl

Er staan verkiezingen voor de deur: op 19 maart 2014 zijn de gemeenteraadsverkiezingen en in mei mogen we onze Europarlementariërs kiezen. Dus zetten de reclame- & marketingafdelingen van de politieke partijen er alvast een tandje bij om hun merk zo gunstig mogelijk te positioneren in de kiezersmarkt. De Tweede Kamerverkiezingen op 15 Maart 2017 lijken weliswaar nog ver weg, maar je kunt nooit weten of een politiek persoon het tussentijds niet op de heupen krijgt en in-de-opmaat-naar, is een beetje voorwerk nooit weg.   jood-chr-mslm-klein

Godsdienst, geld en de-ander-als-vijand,
scoren bij politici hoog als het gaat om emotionele aandachttrekkers en bliksemafleiders. Noch met godsdienst, geld en de ander hoeft op zich iets mis te zijn, maar het gaat om het ge- en misbruik maken van dergelijke thema’s, teneinde afgeleide en vaak oneigenlijke (politieke) doelen te bereiken. In de categorie godsdienst vallen in dit kader en in onze hemisfeer bijna vanzelf de islam en het christendom; die worden impliciet of expliciet tegenover elkaar gezet en dan is het plukharen geblazen. De een probeert de ander als de satan, de godsdienstige aberrant, de natuurlijke vijand, neer te zetten. Geld kan voor vele doeleinden worden ingezet en gebruikt en speelt in steeds toenemender mate een ontwrichtende rol vanwege het oneigenlijke gebruik dat ervan wordt gemaakt. Het drama met de euro, de globale kredietcrisis, die schijnbaar autonoom over de wereld waart als een natuurfenomeen, zijn vandaag de dag de sprekendste voorbeelden van het misbruiken van geld in al zijn vormen en hoedanigheden. Roep als regering: kredietcrisis! en bezuinigen!, en je hoeft niets meer te doen. Alle angstige schapen eten uit je hand.

Vrijheid door PvdA VVD 05-2011 50prct

beroepspolitci & het geld
Beroepspolitici vangen een riant bovenmodaal salaris met daarnaast goudgerande verzekeringen, zoals wachtgeld, pensioen en regelmatige schnabbels in allerhande commissies en werkgroepen. Het is in het belang van de carrièrepolitici dat dit financiële aspect in de berichtgeving over hen nooit ter sprake wordt gebracht, alsof ze het belangeloos doen en zelfs geld toe geven. Maar de meesten doen dit werk intussen toch vanwege de centen. Waar kan een gemiddeld Kamerlid, op de vrije markt, tegenwoordig  100.000 (honderdduizend) euro per jaar vangen? De meesten hadden voor ze een baan als volksvertegenwoordiger binnensleepten, nog nooit zoveel geld op hun giro gestort gezien!

woonakkoord obesitasde illegaal als bliksemafleider en fopspeen
De ander-als-vijand wisselt steeds, maar momenteel worden die rol en functie in Nederland vervuld door de-illegaal-hier-verblijvende. Die is door de politiek vogelvrij verklaard, want die mag namelijk niet stemmen en is weerloos, die kan niets terugdoen. Nederlandse moslims – net als uitkeringstrekkers een permanente en favoriete vijand – mogen wel stemmen en ze kunnen intussen  ook vervelend van zich af bijten. Voor de politici wordt het langzamerhand riskant om moslims voortdurend als zondebok en vijand te kiezen. De aardigheid is eraf. De illegaal vervangt de moslim tijdelijk als bliksemafleider.
Eigenlijk zouden de illegaal-hier-verblijvenden aanspraak moeten kunnen maken op een voltijd salaris-met-wachtgeld-en-pensioenregeling vanwege hun fungeren als vijand. Daardoor hebben de politici hun handen vrij, want de meeste burgers kijken de verkeerde kant op, naar de verkeerde lieden. Terwijl ze de politici nauwlettender dan ooit op de huid zouden moeten zitten en nauwkeurig controleren, laten de burgers zich bedotten met de illegalen-fopspeen. Onze maatschappij wordt stiekem ingrijpend heringericht en de koek steeds oneerlijker verdeeld, maar de burger laat zich met open ogen bedonderen via flauwekul thema’s en nonsens onderwerpen die door schmierende komedianten in de media worden uitgevent als verantwoord en toekomstbestendig beleid. We krijgen doodgewoon de politici en maatschappij die we verdienen.

oikoumene betekent nu GRgristelijke politiek plegen
In dit licht beschouwd, is het opvallend dat twee politieke merken met ‘christen’ in hun naam, het CDA en de CU, zich alvast lijken te willen distantiëren van het kluitje VVD, PvdA, D66 en PVV. De deelname van het CDA aan Rutte-I (VVD-CDA-PVV) , een bizar gedrocht waartoe met de beweging van oud-VVD’er  Geert Wilders een gedoogconstructie in elkaar werd gestoken, is het merk Christen Democratisch Appel bar slecht bekomen. Deze club was vooraf van alle kanten sterk ontraden zich met de PVV te encanailleren, maar CDA-voorman Maxime Verhagen wilde zo dolgraag op het pluche plakken en maakte er een grotesk huildrama van; de brave CDA’ers laten zich een rad voor ogen draaien en als makke schapen blindelings de ellende in duwen. Het onverantwoordelijke avontuur Rutte-I, leidde tot ernstige averij voor het merk CDA.
De Christen Unie van Arie Slob encanailleert zich eveneens met zowel Rutte-I als Rutte-II (VVD – PvdA), zij het dat de medeplichtigheid van dit merk slinks wordt gepraktizeerd, en zeker niet zo expliciet en nadrukkelijk is als die van het in Rutte-I meeregerende CDA. Bij de SGP zien we hetzelfde optreden, maar nog veel slinkser dan bij de CU. Gristenmotto’s bij uitstek: gehoorzaam de over U gestelde overheden en: het Land moet geregeerd. Bij CU en SGP komt daar het tactische parool bij: houdt uw licht onder de korenmaat! Niettemin worden de successen die voorman Van der Staaij, sjacherend achter de schermen, binnenhaalt op uitgesproken SGP-issues, besmuikt-triomfantelijk gepresenteerd. Zijns ondanks, natuurlijk, want zijn wij allen niet slechts nederige arbeiders in de wijngaard des Heeren en zullen de eersten niet de laatsten zijn?

duivels dilemma

Met de gristen-fundamentalistische SGP en het neolib-lite D66 krijgt de Christen Unie het twijfelachtige epitheton opgeplakt van: “drie meest geliefde oppositiepartijen”; de regerende coalities konden altijd op de steun van deze opportunistische drie-eenheid rekenen. Met dat “meest geliefde” trekken de VVD en D66 zowel een lange neus naar de PvdA als naar de kiezer, want de betreffende clubs zijn natuurlijk helemaal geen echte oppositie, ze spelen die rol slechts wanneer hen dat zo uitkomt. In de meeste gevallen zijn ze ronduit medeplichtigen, maar dat mag de kiezer en de media niet al te nadrukkelijk onder de neus worden gewreven.
Konden rekenen, want die hand- en spandiensten van de drie merken lijken niet langer vanzelfsprekend. Het CDA en de CU hebben de dwalingen huns weegs ingezien (het CDA raakt veel stemmen kwijt en voelt dat zeer in de portemonnee, vooral dat doet pijn) en de merkmanagers willen dus klanten winnen (CDA) en niet het risico lopen klanten te verliezen (CU). Daarom hebben de respectieve marketingafdelingen van CDA en CU een eerste aanzet tot afstand-nemen-van en zich profileren-als-bijzonder, bekokstoofd. Het gristelijke ingrediënt moet in beide merken voor de consument-kiezer opnieuw herkenbaar worden als onderscheidende smaakmaker. Christianity: the distinguishing flavour, the appealing and unique selling proposition – ik ‘verzin’ maar wat modieus marktmarketingjargon.
Beide gristelijke merken gaan hiertoe op de normatief-ethische toer: de Christen Unie speelt het via de strafbaarstelling van illegaal in Nederland verblijvende mensen en het CDA claimt dat het een einde heeft gemaakt aan Rutte-I door de kortingen op de portefeuille Ontwikkelings­samenwerking tot breukpunt te maken. Ontwikkelingssamenwerking is een ethisch thema en wordt mede geassocieerd met beschaving. Dus op die portefeuille positief stelling nemen, scoort goed bij een groot deel van het gristelijk-bevindelijke segment van de kiezersmarkt. Net als ketelmuziek bij exhibitionistische compassie met de illegale medemens.

een Christen Unie
Het is dus helemaal niet verwonderlijk dat Arie Slob van de CU het door VVD’er Teeven voorgenomen strafbaarstellen van illegaal verblijf in Nederland tot issue verheft. Meneer Teeven formuleert het dan ook wel provocerend, bijna grof en cynisch (callous is hier een passend woord) met zijn zuur en zoet en het kinderpardon. Dat stelt meteen de affaire Dolmatov met terugwerkende kracht hernieuwd in een schril licht en de twijfelachtige opstelling van onze parlementariërs inzake dit akkevietje evenzeer. Teeven geeft in een moeite door coalitiepartner PvdA een zoveelste VVD-trap mee. Enfin, zo zitten vandaag de dag onze politici en parlementariërs blijkbaar in elkaar. Jonathan van de Geer, marketing man bij de CU, zegt natuurlijk dat Teeven met zijn uitlating over strafbaarstelling het onderwerp pontificaal op de agenda plaatst. De Christen Unie moet wel reageren, want heeft immers niet voor niets een merknaam met Christen erin. Zo gaat dat in de huidige Haagse politiek. Loes Reijmer zet de media-aanpak en -regie van bovenstaande voor ons op een rijtje in ‘Lopend vuur’, in de Volkskrant van 01/03/2014.

cda - 60 prct

een Christen Democratisch Appel
Ook het CDA (Christen Democratisch Appel) positioneert zich alvast, door afstand te nemen van voormalig coalitiegenoot VVD. Dat doet het CDA door de val van het kabinet Rutte-I (14 oktober 2010 – 21 april 2012) toe te schrijven aan de manhaftige opstelling van CDA’er Ben Knapen, die in Rutte-I de post Staatssecretaris van Buitenlandse Zaken bekleedt. Knapen dreigt CDA-voorman Maxime Verhagen met opstappen als gedoogpartner Wilders van de PVV opnieuw zijn zin krijgt, zoals Verhagen dolgraag wil, want zijn positie en carrière als Minister zijn deze persoon bovenmatig lief, de partij dient slechts als middel voor persoonlijke ambities.

Jan Hoedeman en Remco Meijer maakten voor de Volkskrant een reconstructie van de dagelijkse gang van zaken in het kabinet Rutte-I. Zie de Volkskrant van zaterdag 22.02.2014. Hoedeman en Meijer: “Het is tot nu toe altijd de vraag gebleven waarom Wilders er na anderhalf jaar onverwacht de brui aangaf in het Catshuis. Nu blijkt waarom. Het fatale misverstand ontstaat als CDA-leider Verhagen staatssecretaris van Buitenlandse Zaken Ben Knapen [CDA] begin 2012 laat uitrekenen hoeveel hij nog kan missen uit zijn budget voor Ontwikkelingssamenwerking. ‘Als we echt willen, kan er nog twee miljard vanaf’, zegt Knapen op gezag van zijn ambtenaren tegen Verhagen. … Knapen echter beschouwt de rekensom als een technische exercitie, niet als een reële mogelijkheid. Als Verhagen hem vervolgens meldt dat er inderdaad 1 à 1,5 miljard vanaf gaat, gooit hij de kont tegen de krib: ‘Prima Maxime, maar je begrijpt dan wel dat ik aftreed.’ Verhagen en Rutte reageren verbijsterd, maar Knapen heeft de steun van zijn partijgenoten in het kabinet.”

“VVD en CDA hadden samen een volwaardig regeerakkoord en met de PVV een gedoogakkoord op vier terreinen: immigratie, veiligheid, ouderenzorg en financiën. In de praktijk bemoeide Wilders zich met heel veel beleidsterreinen, blijkt uit de reconstructie, met name Buitenlandse Zaken. Officieel was Wilders slechts gedoger van het kabinet-Rutte I, maar achter de schermen bemoeide hij zich vrijwel overal mee. Premier Rutte was dag en nacht bezig de argwanende PVV-leider tevreden te houden, ten koste van zijn bewindslieden. Die vreesden op hun beurt Ruttes woede-uitbarstingen.”  horenziengedogen-Markxime Ver-rutte I

Het CDA-perspectief domineert het verhaal en wie weet, komt de aanzet tot deze reconstructie ook van CDA zijde. Niet onaannemelijk, want het CDA zal zo zoetjes aan afstand willen nemen van de voorbije treurige periode in zijn bestaan. Dus wordt de val van Rutte-I vooral aan het ethische optreden van CDA’er Ben Knapen toegeschreven. Gerd Leers, CDA-Minister van Immigratie in Rutte-I, stelt zijn dagboekaantekeningen beschikbaar voor de reconstructie van Jan Hoedeman en Remco Meijer. Interviews met CDA’er Ben Knapen en VVD’ er Uri Rosenthal (Minister BuZa) vormen daarnaast het hoofdbestanddeel van de bronnen waarop de twee journalisten zich baseren.   Geert de Geweldige

Wat mij opvalt bij zowel het verhaal van de CU’er Arie Slob alsook aan de motivatie van CDA’er Ben Knapen, is dat het hun niet zozeer lijkt te gaan om de zaak zelf (respectievelijk de aanpak en bejegening van illegalen en de begroting ontwikkelingssamenwerking), maar (1) om de manier waarop VVD’er Teeven het onderwerp formuleert en (2) de drammerige wijze waarop Wilders steeds zijn zin weet door te drukken.

Ter illustratie citaten uit Loes Reijmers en Hoedeman & Meijer:

ad (1) “Staatssecretaris Fred Teeven is op 9 februari te gast bij het debat Volkskrant op zondag. Daar doet hij de uitspraak: ‘Ik ben met het kinderpardon begonnen, daarna komt de strafbaarstelling van illegaal verblijf. Eerst het zuur, dan het zoet.’ De ChristenUnie schrikt van de uitspraak. De ChristenUnie vermoedt dat Teeven zijn uitspraak wat onhandig heeft geformuleerd. Het tegendeel blijkt waar als twee weken later De Telegraaf op de mat valt. In een interview zegt de staatssecretaris dat hij het wetsvoorstel liever nog had aangescherpt. [een trap naar de PvdA; jm] De ChristenUnie weet dan waar het gesprek over moet gaan: de strafbaarstelling van illegaliteit, naar aanleiding van Teevens uitspraken in De Telegraaf.”

ad (2) “Knapen, terugblikkend: ‘Voor Geert draait alles om de beeldvorming. Hij heeft geprobeerd een grote slag te slaan met ontwikkelingssamenwerking. Maar dat is hem niet gelukt.’ Het verhaal van Knapen wordt bevestigd door de toenmalige ministers Gerd Leers (CDA) voor Immigratie en Asiel en Uri Rosenthal (VVD) van Buitenlandse Zaken.”

dr. Jekyll and mr. Hide
Daarnaast zie ik steeds opnieuw met geamuseerde verbijstering hoe de VVD zijn coalitiepartners systematisch sloopt. Wat drijft mensen ertoe om zich dat te laten welgevallen, die bejegening zelfs keer op keer op te zoeken? Ze krijgen slaag en trappen en komen steeds terug om méér ….! Hier lijkt op zijn minst een pathologisch mengsel van narcisme, geldingsdrang, cynisme, opportunisme, megalomanie en masochisme werkzaam. Waarom is er voor volksvertegenwoordigers en bestuurders geen streng en grondig, op gezette tijden herhaald, psychologisch onderzoek vereist? Zo’n Mark Rutte die blijkens dit verslag regelmatig aan woedeaanvallen ten prooi blijkt te vallen en zich afwisselend als dr. Jekyll en mr. Hyde gedraagt. Wat moeten we met zo’n cholerische persoonlijkheid wanneer we plotseling voor een echte crisis komen te staan?  Strange-Case- Jekyll-and-Hyde 60 prct

Citaat uit ‘Alles voor Geerts gerief’ in de bijlage Vonk: “Het gezag van voorman Verhagen is zwaar geërodeerd. Het bewindsliedenoverleg op Economische Zaken wekt in de maanden na de bordesscène volgens diverse frequente bezoekers de indruk van een psychiatrische inrichting, waar vooral gewerkt moest worden aan geestelijke herstel. Liesbeth Spies, toen waarnemend partijvoorzitter, vat het zo samen: ‘Vertrouwensrelaties van vele jaren waren door de formatie kapotgemaakt. Het was pure rouwverwerking.’ Een CDA-bewindsman zegt: ‘Wat we als CDA toen niet hebben geleerd: hoe gaan we ermee om als die halve gare rare dingen roept.“

De CDA’ers spuien vooral hun gal over PVV’er Wilders, terwijl VVD-premier Mark Rutte er in hun verhaal verrassend makkelijk afkomt. Rutte lijkt zich vooral tactisch te drukken en de anderen het vuile werk te laten opknappen.

Aukje van Roesel in De Groene Amsterdammer (27.02.2014:11) “Van de VVD heeft alleen de niet meer actieve Uri Rosenthal, destijds minister van Buitenlandse Zaken, meegewerkt aan de reconstructie. Andere liberalen uit die tijd zijn nog politiek actief of willen nog een functie waarvoor ze de partij nodig hebben. Maar dat zijn waarschijnlijk niet de enige redenen waarom VVD’ers hun mond houden over de periode-Wilders.

[H]et is de laffe houding van zowel de premier [Mark Rutte; jm] als de vicepremier [Maxime Verhagen; jm] die je onthutst achterlaat. Ze laten zich keer op keer door Wilders chanteren, ze zetten hun partijgenoten onder druk, ze laten liever hun eigen mensen vallen dan dat ze voor hen of het eigen gedachtegoed opkomen.

In de stad Den Haag houden de liberalen samenwerking met de PVV na de gemeenteraads­verkiezingen open. Het is moeilijk in te schatten wat daar achter zit.”

Mevrouw Van Roesel vraagt zich af waarom CDA-minister Leers destijds niet opstapte en alles maar bleef slikken. (Leers krijgt het volgens Hoedeman en Meijer en Leers’ dagboek, trouwens ook van partijgenoot Sybrand Buma – die zich nu joviaal als bruggenbouwer en vredestichter afficheert – ongenadig voor zijn kiezen: “Rutte, Verhagen en CDA-fractievoorzitter Sybrand Buma hakken beurtelings op Leers in”) Natuurlijk neemt Leers zijn verantwoordelijkheid en zo, maar waarom gaan de meeste journalisten er steevast van uit dat bewindslui nooit aan hun eigen centjes denken? Reken voor de grap eens uit hoeveel het Leers zou hebben gescheeld indien hij er destijds mee was opgehouden. Dat schijnen ze allemaal tot op de minuut bij te houden. Geef ze eens ongelijk. Het zijn net gewone mensen.

De huidige VVD lijkt nog grote verwantschap te voelen en die te koesteren met de beweging (de PVV is geen partij, maar een beweging onder Wilders) van zijn oud-lid Geert Wilders, de oud-mentor van VVD-premier Mark Rutte. Wonderlijk toch, wie en wat onze volksvertegenwoordigers zijn. Wij worden geacht straks onder anderen weer op deze en soortgelijke personages onze stem uit te brengen en ze ons lot toe te vertrouwen.     wij, de geliefde oppositie 40 prct

makke schapen
In zijn boek ‘Makke schapen’’ schrijft PvdA’er Paul Kalma (p. 26) dat hij de analyse door Léon Frissen van de toestand van de Nederlandse christendemocratie na de CDA-nederlaag van 2010 en Frissens harde oordeel – neergelegd in het rapport ‘Verder na de klap’- één-op-één van toepassing acht op de Partij van de Arbeid. Wat vooral frappeert is de manier waarop zowel CDA- als PvdA-leden zich bij dergelijke gelegenheden als makke schapen blijken te gedragen. Kalma (32) verbaast zich over het PvdA-besluit om instemming met het verhogen van de AOW-leeftijd “niet als moeizaam compromis te verdedigen, maar als een heel goede oplossing te presenteren.” Kalma vervolgt: “En dan was er de bijna opgetogen sfeer die in de PvdA rond het AOW-besluit kwam te hangen. Op de Politieke Ledenraad [25.10.2009 in Utrecht; jm] die definitief met de verhoging instemde, werd na afloop geklapt en gejuicht. En toen de fractie, eerder in het jaar, haar goedkeuring aan de plannen gaf, waren de blijken van opluchting en uitroepen als ‘we gaan ervoor’ ook al niet van de lucht. Het was op dat moment dat ik, behalve verwondering en verontwaardiging over de opstelling van mijn partij, ook een zeker medelijden voelde opkomen. Hoe ver kan je gaan? Een nederlaag als een overwinning verkopen, zonder ook maar één concessie te hebben binnengehaald. Zonder een flauw benul te hebben van wat er, in breder verband, op het spel staat.”

Op het CDA ledencongres 2 oktober 2010 in Arnhem stemde 68 procent van de leden voor en 32 procent tegen de vorming van een minderheidskabinet met de VVD en vooral vóór het sluiten van een gedoogakkoord met Wilders. CDA-voorman Maxime Verhagen wist met krokodillentranen de massa mee te krijgen en verstandige stemmen als die van een Ab Klink en Ernst Hirsch Ballin, die ernstig waarschuwden tegen samenwerking met Wilders, werden in de wind geslagen.

In een groep gedragen we ons meestal als schapen, ongeacht onze (politieke) kleur. Treffend om te lezen wat Antonio Gramsci in 1933 (‘Prison Notebooks’) weinig vleiend schrijft over de leden van politieke massapartijen. Ze laten zich met vrome praatjes over een gouden toekomst zoethouden, met gladde babbels afschepen en in de luren leggen. Eigenlijk is het onverantwoord dat iedereen zo maar mag stemmen, ook al heeft hij of zij geen idee op wie of wat ze stemmen. Gramsci: ‘The mass following is simply for “manoeuvre”, and is kept happy by means of moralising sermons, emotional stimuli, and messianic myths of an awaited golden age, in which all present contradictions and miseries will be automatically resolved and made well.’ Kuddes, horden, makke schapen dus.

Momenteel proberen de CDA-voorlieden hun merk geleidelijk te herpositioneren en ik denk – maar dat is mijn lezing van de gang van zaken – dat deze reconstructie daartoe een eerste aanzet is: Rutte-I viel doordat CDA’er Ben Knapen zijn rug recht hield op een dossier dat met beschaving wordt geassocieerd, te weten ontwikkelingssamenwerking. CU’er Slob speelt het over de band van de strafbaarstelling van illegaal verblijf in Nederland.

De gemeenteraadsverkiezingen zullen waarschijnlijk als eerste graadmeter voor de diverse politieke marketingdevisies dienen. Allengs zullen CDA en PvdA, maar ook de CU en Groen Links vermoedelijk meer afstand tot de VVD en de PVV nemen. Tenzij, tenzij ze zich opnieuw laten lubben tegen beter weten in te willen geloven dat de VVD het voortaan echt, werkelijk en eerlijk oprecht hééélemaal anders gaat doen. Die mogelijkheid moet je niet uitsluiten, want de beweegredenen en drijfveren van carrière-politici zijn velerlei en mij in toenemende mate duister, hoewel de dominante tendens toch steeds sterker waken-en-zorgen-voor-het-eigenbelang zal zijn.  blijf stemmen

neolib-plat & neolib-snob
Pechtold van D66 zal zo lang mogelijk proberen te verbloemen dat hij in feite twee handen op een buik is met de VVD en bezig is de variant neoliberaal-snob in de markt zetten. Neolib als life style, met hete aardappel, op brogues, hoge hakken en in kokerrok, ongeveer in die trant, al kan ik qua trendiness extreem abuis zijn. De VVD staat en gaat voor neoliberaal-plat. Kijk maar naar het ruwe optreden van een Fred Teeven. VVD – D66 is een geval van merkendifferentiatie. D66 afficheert zich tevens als licht intellectueel angehaucht en flirt daarom met onderwijs en koketteert met kunst. Het ligt in de rede dat neoliberaal-plat/prool/patjepeeër (VVD) zich allengs en bij tijd en wijle ietwat gepolijster zal proberen voor te doen, om niet al te veel stemmen aan neoliberaal-snob/yup/hip (D66) te verliezen. Van de weeromstuit zal D66 af en toe rauwer uit de hoek komen om zijn marktaandeel te borgen.

Bij de PvdA en Groen Links neem ik iets dergelijks waar: tegenover Sociaaldemocratisch (Sodem) stupide, suf en simpel (PvdA) staat GL als Sodem-litish & british-en-ietwat-beperkt, met een snufje duurzaamheid, een likje groen en een toefje natuur. GL-Sodem als verantwoorde life style. Deze parallel is niet zo bewust geconstrueerd als die tussen de VVD en D66, maar ontwikkelt zich spontaan. Zowel bij VVD – D66 als bij PvdA – GL, loopt tevens een subtiel onderscheid tussen ouder/senior en jonger/junior, dat (nog) niet echt expliciet wordt.

Over de CU en het CDA kan men soortgelijke filosofieën bedenken, waarbij ik het CDA een labieler identiteit toedicht dan de CU van Slob.

De SGP, De SP en vreemd genoeg ook de PVV, lijken in menig opzicht op elkaar waar het gaat om een fundamentalistische inborst, terwijl de onderwerpen en thema’s waarop zij zich profileren vaak juist diametraal tegenover elkaar staan. Beter gezegd: ze pakken vaak hetzelfde onderwerp bij de respectieve extremiteiten beet. De PVV en VVD vertonen wat mij aangaat een unheimische zielsverwantschap (indien dat mogelijk zou zijn, vanwege die ziel).

SGP ledencongres tekst 30prct

politieke spelletjes
Intussen heeft PvdA leider Samsom zich bij gelegenheid in de lokale verkiezingscampagne in Den Haag met een uitlating gedistantieerd van de VVD en PVV.  Maar, PvdA-minister Jeroen Dijsselbloem nuanceert en complementeert deze move van Samsom door in de Volkskrant van 04/03/2014 te beweren:  “Het kabinet gaat het CDA niet betrekken bij de onderhandelingen met de oppositiepartijen D66, ChristenUnie en SGP over de begroting van 2015.” Dus het CDA van Sybrand Buma wordt als belangrijkste bedreiging door PvdA’er Dijsselbloem apart gezet van de “drie meest geliefde oppositiepartijen”.  Daarmee schurkt de PvdA zich meteen weer tegen de VVD aan. Voor hoe lang? En reageert de VVD hierop?
Het CPB geeft de coalitie een zetje mee door een economische groei van 1, 25 % te voorspellen en een begrotingstekort van “maar nog 2,1%”. Dit halende media althans uit het CPB-rapport. Vermoedelijk schrijven ze de persberichten van Kamps Ministerie van Financiën gewoon over. Van de huidige CPB-directeur, Laura van der Geest, is geen politieke kleur bekend. De vorige CPB-bobo, Coen Teulings, was van de PvdA. Is deze post nog steeds in handen van PvdA, of heeft er een stille uitruil plaatsgevonden? Zo ja, met welk politiek merk en wat zou dat kunnen inhouden voor, enzovoorts.   verkeerde keuze zieleheil
Lees je echter Ewald Engelen in De Groene van 19 februari 2014 dan staat er een genuanceerder verhaal met context: “De hoge score van Nederland op de goede lijstjes is het gevolg van drie decennia loonmatiging ten faveure van de Nederlandse exportsector. Dat heeft een sluipende uitmergeling van de binnenlandse economie veroorzaakt, die de hoge score op de slechte lijstjes verklaart. Oftewel: de Nederlandse exportsector is een soort koekoeksjong dat Nederlandse huishoudens – waar het uiteindelijk allemaal om te doen was en is (of zou moeten zijn) – uit het nest dreigt te flikkeren.”

de permanente positionering
Terug naar Samsom en de permanente politieke positionering. Diederik die staat in Trouw (2014.02.27)met: “Samsom maakt zich geen zorgen over dreigement Slob.  PvdA-leider Diederik Samsom maakt zich niet ongerust over het dreigement van fractievoorzitter Arie Slob van de ChristenUnie dat hij de steun aan het kabinet intrekt als de strafbaarstelling van illegaliteit doorgaat. Volgens Samsom heeft Slob dezelfde bezwaren als hijzelf had tegen het plan en heeft staatssecretaris Fred Teeven (Veiligheid en Justitie) beloofd daaraan tegemoet te komen.” Laten de gristelijke partijen zich uit elkaar spelen? Is VVD’er Teeven te vertrouwen of draait de VVD de PvdA opnieuw een poot uit? Reuze spannend allemaal. Toch?
PvdA’er Lodewijk Asscher houdt onverbiddelijk vast aan de strenge uitvoering van de antifraudewet (voor uitkeringstrekkers welteverstaan; Asscher lijkt aanzienlijk milder voor frauderende ondernemers), dus het spel ligt nog helemaal open.
In de komende periode zullen we vast vele varianten van ragfijne politieke spelletjes zoals hierboven beschreven, krijgen voorgeschoteld. Ontzaglijk leuk en reuze boeiend voor kaasstolpwatchers en journailleurs die hun brood verdienen met kommacopuleerderij. De doorsnee burger denkt hoogstwaarschijnlijk: geef mijn portie maar aan Fikke, want mijn pensioen wordt gekort, mijn huur gaat omhoog en mijn ouders krijgen van de gemeente geen thuiszorg meer.

Buma en Wilders_Ik was tegen_

wordt vervolgd,pol. prik. perv.

* * *

Verwijzingen en links:

Jan Hoedeman & Remco Meijer:  Alles voor Geerts gerief  / Volkskrant − 22/02/2014
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2844/Archief/archief/article/detail/3601531/2014/02/22/Alles-voor-Geerts-gerief.dhtml

Paul Kalma (2012): Makke schapen. Over volgzame burgers en vluchtige politiek   /  Amsterdam: Bert Bakker  /  isbn:  978 90 351 3642 7

“Emoties lopen hoog op op CDA-congres in Arnhem op 02-10-2010” zie o.a. op Youtube http://www.youtube.com/watch?v=PgRBbtUQLyU

http://nl.wikipedia.org/wiki/CDA-formatiecongres_2010

 

 

 

Comments are closed.