Feed on
Posts
Comments

 

Het venijn zit ‘m dus in de kop en niet in de staart, hoor maar: ‘ < Net voor de zomervakantie schafte een kleine meerderheid in de Tweede en Eerste Kamer het raadgevend referendum af. Een grote meerderheid van kiezers was juist wel voorstander van dit instrument. Tegenstanders stelden echter dat referenda afbreuk doen aan de vertegenwoordigende democratie. >  Ergo: de pipo’s die zich als steunpilaren van de vertegenwoordigende democratie afficheren, en daarom het referendum afschieten, juist die paljassen negeren de wens van de meeste kiezers. Dus precies zij zijn het levende bewijs en vleesgeworden argument om juist wél het referendum als bestuurlijk instrument in een ontbindende democratie als de onze in te voeren en te institutionaliseren. Let wel: het echte referendum, zoals ze dat in Zwitserland hebben ontwikkeld en niet de schertsvormen van een “referendum” die hier af toe uit de kast worden getrokken, zoals dat sneue Oekraïne-referendum.’

‘De tegenstrijdigheid druipt van de kop van dit artikel af, want de schrijvers eisen een “drastisch beter functionerend” parlement, in ruil voor het referendum. Terwijl juist referenda die drastische verbetering van dit parlement zouden moeten bewerkstelligen.’

‘Drastisch? Daar moet volgens mij drakonisch staan.’

‘Welke argumenten zouden de lobbyisten van stal hebben gehaald om al die pielemuizende plucheklevers over te halen vóór de afbraak van het instrument referendum te stemmen? Dat het eigenbelang van deze politici in de Eerste en Tweede Kamer voorop staat, is voor ons een uitgemaakte zaak. Dit is een opmaat voor de teneur, misschien zelfs sterker: een expliciete aanbeveling onder de bedreiging van hel en verdoemenis als …. , van het rapport over de robuustheid van ons parlementaire stelsel dat de commissie Remkes gaat afscheiden. Weet je nog? Johan Remkes is een prominent VVD’er. Hij zit bij VVD-happenings altijd op de voorste rij en bijna pardoes naast hopman Rutte.’

‘Hebben jullie het pleidooi van PvdA-commissielid Ruud Koole gelezen? In S&D nr. 1, januari 2018, het clubblad van de PvdA.: Tussen vrees en hoop: de schitterende toekomst van de sociaaldemocratie. Voor wie zou meneer Koole het geschreven hebben? De PvdA waar hij zich vermoedeljk in eerste instantie toe richt, bestaat toch al lang niet meer?’

‘Misschien dat meneer Koole – maar ook PvdA’ers Margot Trappenburg en Ank Michels ( in Res Publica, 2017/1) – het proberen via de weg van niet-laten-schrikken? Het is alsof ze op eieren lopen om de nomenklatoera vooral niet tegen de haren in te strijken. Trappenburg en Michels hebben het bijvoorbeeld over Nederlanders die “anders vormgegeven politiek” willen, maar ze vermijden zeer zorgvuldig het R-woord. Zo stellen Trappenburg & Michels op bladzijde 27, dat het om legitimiteitsproblemen ten aanzien van de representatieve politiek gaat en niet om een legitimiteitscrisis. Ik vind het een dappere poging tot reframen. Zo van: stel de stakeholders (de belanghebben-voor-het-eigenbelang) gerust dat hun plekken aan de Ruif niet ter discussie staan. Probeer ze over te halen om het desondanks een aanvaardbaar voorkomen te geven, van een acceptabel front te voorzien. De schijn is immers alles.’

‘Tja, apeleren aan de morele plicht van deze politici, zoals Van der Ham c.s. hier doen, heeft natuurlijk geen zin. Immers, als de betreffende pipo’s over een moraal in deze zin zouden beschikken, een moraal waaraan in dit kader met enig succes zou kunnen worden geapelleerd, dan zouden ze de mogelijkheden het kiezerspubliek op te voeden tot kundige referendum-burgers nooit hebben gesaboteerd en vernield.’

‘Reframen, ja, dat komt nog het dichtste in de buurt. Dat is ook de benadering via “politiek consumentisme” (D. Stolle & M. Micheletti; 2005, 2015 – Political Consumerism) van de legitimiteit van de zogenaamde representatieve volksvertegenwoordigers.  Zowel de kiezer als de potentieel gekozenen mogen vooral niet aan het schrikken worden gemaakt door 1) het vooruitzicht dat je als kiezer de verantwoordelijkheid neemt om een politiek verantwoordelijke volksvertegenwoordiger te kiezen en 2) de politieke kandidaat moet in de waan kunnen blijven verkeren dat zij slechts een “consumentistische verantwoordelijkheid” op zich neemt en geen authentiek representatieve, als een op-haar-verantwoordelijkheden-aanspreekbare-politica.’

‘Reframen klinkt niet zo agressief als vandalisme. Stolle c.s. presenteren een soort cafetaria-model, waar toch een sterk element van referendum in zit, maar onzichtbaar en indirect aan de politici ter kennisgeving. Burgers geven hun voorkeur te kennen door te kiezen voor of tegen bepaalde zaken, vooral door te kopen of niet te kopen. Spreek de burger van de wieg tot het graf aan als consument. Dus ook in de politiek. Ik heb daar een zeer dubbel gevoel bij. Het is te vrijblijvend voor de politici die zelf mogen beslissen aan welke kiezerswensen zij wel en geen gevolg geven.’

‘Moet je zien: zeven centimeter dik, deze pil van wijlen Bart Tromp: Het sociaal-democratisch programma. De beginselsprogramma’s van SDP, SDAP en PvdA 18778 -1977. Liefst 683 pagina’s. Totally gone, utterly destroyed! As if it never existed! Ruud Koole en Margo Trappenburg komen in het personenregister trouwens niet voor. Ik lees wel dat Jet Bussemaker een overloopster van Groen Links is. Die heeft altijd goed voor zichzelf gezorgd.’

‘Op dezelfde bladzijde 477 schrijft Tromp dat Thijs Wöltgens – wie weet nog wie dat is? – rond 1998 kritiek uitte op de heersende neoliberale ideologie in de PvdA-top. Tóen werd het blijkbaar al zichtbaar dat de PvdA-nomenklatoera VVD-collaboratie-rijp begon te worden, of was. Verbazingwekkend, hoe zo’n Nederlandse GOP (Grand Old Party) als de PvdA toch in betrekkelijk rap tempo is ontmanteld en versneld gesloopt.’

‘De partij, met zijn rijke historie en de vrucht van vele inspanningen en opofferingen, door een stelletje onbekende egotrippende snotneuzen onbekommerd overgeleverd aan de VVD, tijdens een melig partijtje kwartetten op een achternamiddag. Daar komt het wel op neer.’

‘Als je de passages leest over “Nieuw Links” en André van der Louw en zo, dan snap je een beetje waarom nog zo veel oude PvdA’ers de partij trouw blijven. Voornamelijk for old times sake, denk ik. De PvdA was ooit een warme rooie familie – dat is de SP nooit geweest. Van der Louw heeft het in zijn boekje De razendsnelle opmars van Nieuw Links een paar keer over vriendsch

‘Nieuw Links bleek een strovuur. Jammer, maar het is niet anders.’

‘Geestig om te lezen hoe Tromp de titel van het PvdA ontwerprogramma 2000 “Tussen droom en daad” (Gedicht van Willem Elsschot) een halvegare titel noemt. Het zou humor zijn indien het ook zo was bedoeld, maar ik vrees dat dát niet het geval was en dat de Rooie Rakkers toen al naar Rooie Kakkers waren afgegeleden. Is dat minder erg dan rooie gladakkers?’

‘Strovuur, supersnel uitgeblust. De daad, die voortijdig eindigt in een natte droom. Between the motion and the act  …… neen, neen, dat is veel te verheven, te ver gezocht ook.”

‘De PvdA, dat was ooit een echte politieke partij, terwijl D66 altijd een modeverschijnsel is gebleven. Volkomen Zeitgemäss, dat wel. Weliswaar treurig en triest dat ze het referendum zo achteloos verkwanselden, maar er zat nooit noblesse oblige achter de façade. Een echte kater kun je daar dus niet aan overhouden.’

‘Tegengif – anti-dooron. De heilzame politieke werking van een geïnstitutionaliseerd referendum, dat solide wordt opgetrokken en onderhouden (kijk naar Zwitserland) in een hedendaagse democratie die neoliberaal van snit is, ontgaat ze blijkbaar. Dat zien we aan dit stukje van deze verontruste D66-gers. Laten we maar zeggen dat ze het oprecht en goed bedoelen. Ze kunnen gewoon niet verder springen dan hun polsstok lang is.’

‘Doodvermoeiend. Al die voze woorden, de verbale omweggetjes en slinkse geitenpaadjes. Zeg ronduit dat je het referendum staatkundig geïnstalleerd wilt zien. Daar is D66 nota bene bijna voor opgericht! In Amerika zijn ze nu tenminste voluit in de weer om de boel vandal proof te maken, vanwege de fratsen van meneer Trump. Moet het hier eerst soms ook eerst zo ver komen?’

‘Wat dat betreft, is de ellende die Trump met zijn amok aanricht misschien te verkiezen. Hier gaat de rot zo stiekem en schielijk dat “men” er haar ogen voor kan sluiten en doen alsof er niets aan de hand is. Dat is pas echt kwaadaardig funest.’

‘De angst voor de kiezer bij de beroepspolitici, is omgekeerd evenredig aan hun zelfvertrouwen, dat moet wortelen in solide competentie en authenticiteit als Volksvertegenwoordiger.

 

 

 

 

Lucy Atkinson (2015): ‘Locating the Politics in Political Consumption’ > uitleg en literatuuroverzicht politiek consumentisme

Frank Hendriks e.a. (2017): Democratische zegen of vloek  / ISBN: 978 94 6298 705 0

Bart Tromp (2002): Het sociaal-democratisch programma. / ISBN: 90 351 2526 6

Bart Tromp (1997): Tegen het vergeten (hierin het opstel over Jacques de Kadt) / ISBN: 90-75323-23-9

André van der Louw (2005): De razendsnelle opmars van Nieuw Links  / uitgeverij Conserve / ISBN:  90 5429 2180

 

 

Work In Progress

 

 

 

 

 

 

Comments are closed.