Feed on
Posts
Comments

Citaat JohHuiz Nrld Geestesmerk

 

“De beide artikelen over politiek lobbyen van Tom-Jan Meeus (NRC 09.01.2016 & 06.02.2016) zijn zo bruikbaar, omdat ze laten zien waar het fout gaat in de huidige politieke praktijk,” legt Semanur uit.

“Maar, je moest het je studenten twee keer laten lezen,” merkt Marieke op, “want na de eerste keer waaierde de discussie alle kanten op, vertelde je. Bij mij in werkgroep kunnen ze nog niet echt vat op ‘de kernboodschap’ krijgen, dus ik ga jouw aanpak toepassen. Beginnen met die voorbeelden die jij gebruikte.”

“Ja,” knikt Semanur: “ik heb ze het voorbeeld van de plastisch chirurg en de wapenhandelaar voorgeschoteld en toen hadden ze snel een discussielijn te pakken en bereikten ze conclusies: kun je lobbyisten-consultants in de politiek vergelijken met die plastische chirurg en de wapenhandelaar uit het voorbeeld?

Stel je een vakbekwame plastisch chirurg voor, die voor justitie en de overheid operaties uitvoert op personen die een andere identiteit krijgen aangemeten om ze te beschermen tegen wraakacties van de criminelen tegen wie ze hebben getuigd. (Bijvoorbeeld het Project getuigen bescherming; in Amerika het Witness Protection Programme) De vraag is: vind je het aanvaardbaar wanneer diezelfde chirurg ook voor de maffia werkt?
Zij opereert dan op misdadigers om die uit handen van justitie te laten blijven. De plastisch chirurg is goed in haar vak en voor de maffia-schnabbels krijgt zij vijf keer zo veel betaald als voor de operaties die zij in Rijksdienst verricht. Zij levert dezelfde dienst, namelijk gezichtsverbouwing en misschien ook iets met de vingerafdrukken of zo. Pervers genoeg werkt zij nog beter, omdat ze precies weet waar justitie op let en waar de maffiosi op letten. Dus ze kan zowel justitie als de maffiosi adviseren.
Parallel met de departementsambtenaar die een tijdje voor de overheid, de regering werkt en dan overstapt ‘naar de andere kant’ om voor die kant te lobbyen waarbij zij natuurlijk gebruik maakt van de kennis die zij over de overheid heeft opgedaan, zoals Meeus schrijft in 09.01.. Dit komt wat mij betreft uiteindelijk neer op een Inside Job, een vorm van bedrijfsspionage. Moet dit gewoon kunnen of is het laakbaar?

Weten we eigenlijk nog voor wie onze zogenaamde volksvertegenwoordigers écht bezig zijn, wiens en welke belangen ze werkelijk vertegenwoordigen? Dus niet de lobbyisten en consultants, maar de gekozen politici en bestuurders, die hebben beloofd of gezworen onze belangen te vertegenwoordigen! Door toenemende belangenvermenging wordt dat steeds waziger.”

Marieke: vooral ook omdat die plastisch chirurg zo actueel is in verband met de vermarkting van de geneeskunde, de commodificatie van alles inclusief de artsenij, door dit neoliberale kabinet dat momenteel in Nederland aan de knoppen draait. Je koopt een medische dienst en betaalt een prijs en als klant ga je via de markt naar de goedkoopste aanbieder. Voor borstvergroting, neuscorrectie, voor abortus, voor orgaandonatie, voor euthanasie ….? Je koopt desnoods een compleet nieuwe identiteit – als je dat tenminste kan betalen, en het geldt alleen aan de buitenkant.
Wiens belangen behartigt bijvoorbeeld  zo’n VVD-minister Schippers? Is onze zorg door ‘marktwerking’ inderdaad minder duur geworden dan hij zou zijn zónder marktwerking, of heeft haar reorganisatie vooral de winsten naar de zorgverzekeraars en farmaceutische industrie verschoven?
Hoe achterhaal je dat? Wanneer je zo’n vraag alleen maar stelt, dan vallen er allerlei partijen over je heen met kreten als complotdenken en valse verdachtmakingen, of erger.

In het geval van VVD-Miep Edith Schippers moet je denken aan haar getouwtrek met de huisartsen die ze hun beroepcode en –trots wil ontnemen. Ze schuwt zelfs sjorren aan het medische beroepsgheim niet. Zogenaamd om fraude te bestrijden, wil ze dat medische beroepsgeheim loswrikken. Omdat een of twee Turks-Nederlandse psychiaters diagnoses en attesten verkwanselden, zodat hun klant-patiënten een uitkering konden claimen. Mw. Slippers zou die Turkse psychiaters erelid van haar VVD moeten maken, want dat immers zijn rasechte ondernemers!

En dan die VVD-mevrouw Melanie Schultz met haar stiekeme plan om de projectontwikkelaars onze stranden te laten vernielen. Vanwege de werkgelegenheid, roept ze vroom. Schultz is al volop bezig met de lobby voor de vastgoedsector, net als collega Stef Blok met zijn op-slotte-woningmarkt. Wedden dat die mevrouw Schultz straks een representatieve job in die pepernoten-sector krijgt, net zoals collega Annemarie Jorritsma, nog zo’n kei als het gaat om het algemeen belang. Die lui zijn niet uit het circuit weg te branden.”

“Vergelijk de voodoomensen van Schippers en Schultz eens: Schippers moet voor de paradoxale interventie kiezen en Schultz moet flooding toepassen. Schippers roept van de daken dat ze de macht van farmaceutische industrie wil ‘breken’ terwijl ze vermoedelijk met die jongens onder een deken ligt: die roept dus precies het omgekeerde van wat ze wil doen, of al doet. Schultz beweerde nadat ze was teruggefloten met dat strandbebouwings-voornemen: maar dat bedoel ik óók! Ik wil het zelfs meer en grager dan jullie! Niét bebouwen dus, alleen wat ‘economische activietit.’ De eerste keer trap je erin, maar bij de derde keer denk je: f..k off! ”

historisch overz. machgun

“Voor de wapenhandelaar heb je Basil Zaharoff genomen. Dat zal ik ook doen, want ook mijn studenten hebben intussen de dvd’s History of the Machine gun gezien en ook The Warning, The Meltdown en Inside Job. Dat zijn goede historische documentaires. Als wapenhandelaar was Zaharoff een top-lobbyist voor de beste wapenfabrikanten en hij verkocht hun machinegeweren – en later zelfs duikboten – aan alle oorlogvoerende partijen: vriend of vijand, dat maakte niet uit. Zaharoff verdiende er goudgeld mee.
In die dvd-documentaire hebben ze zelfs uitgerekend hoeveel dollar Zaharoff per gedode persoon verdiend zou hebben. Dat moeten een heleboel lijken zijn geweest, want de man was zo puissant rijk dat hij het casino van Monaco kon kopen.”

Semanur: “De lobbyisten uit de voorbeelden van Meeus verkwanselen hun kennis en verhandelen hun vaardigheden, bijvoorbeeld in het framen van issues, als lobbyist-consultant. De ene keer werken ze voor een politieke partij en de andere keer voor een private onderneming, zoals bij Meeus de firma Uber.
Die private partij heeft er belang bij iemand op de loonlijst te hebben die weet hoe het er bij de overheid aan toe gaat – ik formuleer het maar ruim en neutraal. Dan zetten deze ‘overlopers’  voor Uber hun kennis en vaardigheden in die ze even tevoren in Rijksdienst aanwendden en vergrootten. Is dat correct, is het profijtelijk voor alle partijen, of moet je dergelijke praktijken afkeuren en kun je ze desgewenst tegengaan?”

Marieke: “Treffend dat die jongens als Bart de Liefde en Simon den Haak uitgerekend voor taxi-onderneming Uber werken of werkten. Dat is een fysieke illustratie van die bizarre grens tussen publiek en privaat.  Immers: een taxi is weliswaar publiek transport, maar alleen voor diegenen die zich vervoer per taxi kunnen veroorloven.” Chadwick lobby_escort_5.1

Semanur: “Een van mijn studenten merkte op dat zo’n taxi, zeker in deze Uber-context, eigenlijk net een publieke vrouw is: je kunt er naar believen in en uit stappen, als je maar betaalt. Dus zowel in de taxi’s als in de organisatie van Uber en zijn lobbybedrijf.

Nog iets: bij die plastisch-chirurgen speelt – net als bij lobbyisten en politici – dat ze behalve voor justitie en de maffia tegelijk kunnen werken, dus operaties uitvoeren, nog iets mee: ze weten (ze beschikken door hun werk en positie over inside informatie) welke getuigen een andere identiteit hebben gekregen. Die informatie kunnen ze óók verkopen aan de maffia. Inclusief de foto’s van de personen ná de operaties.
Dan denkt iemand haar burgerplicht te hebben gedaan en veilig met een andere identiteit in een ander land een nieuw bestaan op te bouwen, loopt ze het gerede risico toch uit de weg geruimd te worden, omdat de chirurg die haar behandelde haar dossier aan zijn criminele opdrachtgevers verpatste.
Precies dit soort praktijken kun je je voorstellen bij consultants, lobbyisten en politici. Van twee of meer walletjes eten en wie het meeste betaalt die kan alles krijgen.”

Marieke: “ Vroeger was het zo dat de overheid baat had bij mensen ‘met ervaring in het bedrijfsleven’ en niemand zocht daar iets slechts achter. Als je ouder werd, kon je bij de overheid je pensioen halen terwijl je je ervaring ten bate van het Algemeen belang inzette – toen werkte de overheid nog voor het Algemeen Belang. Nu is dat allemaal anders: je moet nu jong, hip en gladgebekt zijn. Een goede sales person met een gelikte presentatie. Inhoudelijke kennis wordt geminacht.
Jobhoppers golden vroeger als wispelturig en misschien zelfs onbetrouwbaar en niet loyaal: ze konden geen baan lang houden, dat wees op een weeffoutje in de persoonlijkheid vond men. Tegenwoordige heet het dynamisch, flexibel en ambitieus als je als een vlo van gastheer naar gastheer springt. Reputaties tellen niet meer. Kijk naar die almaar groeiende horde zzp’ers. Wie worden daar nu echte gelukkig van? Bestaan daar bijvoorbeeld solide SCP-rapportages over?”

Semanur: “Iets in die richting van sociale vluchtigheid beweert Meeus (06.02) ook: ‘Ik vermoed dat het alles met presentatie te maken heeft. Kamerleden, bewindslieden en ministeries hebben steeds meer vaardigheid in de verspreiding van een zuiver zelfbeeld.’ Meeus bedoelt ‘imago’ niet ‘zelfbeeld’. Pr-afdelingen die ook ‘de communicatie’ doen zijn 24/7/365 in de weer met het projecteren van een imago van hun broodheer, dat verkoopt, dat goed in de markt ligt. Een imago dat is geen zelfbeeld, maar de projectie van een geconstrueerde impressie.

‘Politiek is verworden tot zelfpromotie,’ zegt Meeus. Inderdaad. Politici streven ernaar samen te vallen met een kernboodschap die goed in de markt ligt. Dat imago staat echter los van wie ze zijn. Het begrip zelfbeeld zoals Meeus dat hier gebruikt, werkt verwarrend, net als het begrip belangenvermenging dat Meeus hanteert.
Het draait hier om fluïde persoonlijkheden met kameleontische non-eigenschappen, zoals de VVD’er Mark Rutte, vind ik. Die floreert dan ook in deze tijden – voor een zekere periode, maar voor hem is dat lang genoeg. imago_bieser

Echte politiek vereist karakter en de moed tot belangenvervlechting, maar juist geen belangenvermenging. Je moet kunnen onderscheiden welke belangen er voor wie belangrijk zijn en die belangen met elkaar vervlechten tot een stevig en robuust belang dat iedere deelnemer tot voordeel strekt, waar iedere deelnemer baat bij heeft. Zodra een of enkele belangen onterecht worden voorgetrokken boven de andere dan komen er protesten, want iedereen draagt immers bij aan die vlecht, die gevlochten kabel, die de kar trekt. En dan heb ik het niet over die ongelukkige platte (!) kar van PvdA’er Diederik Samsom, waarop niemand kan blijven zitten als hij door de bocht moet.”

“Politici met een vertekend zelfbeeld kunnen heel gevaarlijk worden wanneer ze anderen overhalen dat valse zelfbeeld – hun imago – als echt te beschouwen. De massa loopt achter zulke lieden aan als de betoverde kinderen achter de rattenvangen van Hamelen. De geschiedenis is vol van naargeestige voorbeelden.”

“Belangenvervlechting, dat vind ik een goede term,” zegt Marieke: “belangenvervlechting, dat is veel beter dan belangenvermenging. Maar bij mij kwamen de studenten met de observatie dat je nooit kunt bewijzen of iemand wel honderd procent voor jou werkt en niet ook nog voor haar vorige baas. Of ze niet ook belangen in dat andere kamp heeft, die ze tegelijkertijd behartigt en dat koste van het belang voor welke behartiging ze bij jou in dienst is en betaald wordt. Een soort van Vijfde Colonne dus.
Meeus (06.02) heeft het over communicatieadviseurs en consultants. Dat zijn beroepsbeoefenaren die hun kennis en vaardigheden automatisch meenemen van de ene baan naar de andere. Die zitten namelijk in je hoofd. Je kunt je kennis van het reilen en zeilen binnen de VVD-fractie of bij de PvdA niet deleten als je voor Uber gaat werken en vice versa. Jouw studenten hadden het zelfs over politici, van wie je niet meer zeker weet voor wie ze werken.”

Semanur: “Dat is bijna onmogelijk te bewijzen. Bekijk het verhaal van Brooksley Born (‘The Warning’) en ‘The Meltdown’ maar. Bob Rubin, Larry Summers, Hank Paulson, Ben Bernanke en natuurlijk Alan Greenspan kwamen weg met hun schurkenstreken doordat ze glashard volhielden dat ze te goeder trouw en in het Algemeen Belang handelden. Ze slaagden er zelfs in het imago van slachtoffer en dupe te projecteren. Summers, Rubin en Geithner zijn zelfs door Obama in de staf opgenomen en bereiden hoogstwaarschijnlijk – met hun inside knowledge en netwerken – een volgende heist (een bankoverval) voor in de vorm van een kredietcrisis. Uiterst curieus allemaal.
Meeus (06.02) schrijft heel stellig:  ‘Nu kun je zeggen: maar mensen als Den Haak en De Liefde maakten de overstap naar een bedrijf, dat gaat verder: zij verdienen aan bedrijven waarover ze vroeger (mede) beslissingen namen. Zij hebben, zo heet dat dan, de schijn tegen. Ik zou zeggen: toon aan dat ze hun posities hebben misbruikt en pak ze aan. Dan heb je iets. De rest is reaguurdersachterdocht van onprecieze en unfaire beschuldigingen: gemakzucht.’

Mijn studenten vinden dit retoriek van Meeus, want dit valt niet te bewijzen. Tenzij de boosdoener zo dom opereert – meestal uit hebberigheid – dat hij zichzelf ontmaskert. Meeus noemt in zijn stukken twee of drie namen. Maar ook voor die blunderaars zal het systeem goed zorgen – op kosten van de staatskas ongetwijfeld – en ze hoeven zeker niet naar de Bijstand.

Wat echter verrassend was: de conclusie van een werkgroep luidde dat politici alleen de schijn méé of tégen kunnen hebben, omdat er in die biotoop niet veel anders meer bestaat dan schijn. Wanneer Meeus dus beweert dat Den Haak en De Liefde de schijn tegen hebben, dan betekent dat alleen dat ze de schijn niet méé hebben. Niet dat ze authentiek zouden kunnen zijn. Indien deze beroepsbeoefenaren (politici incluis) de schijn tegen krijgen, dan falen ze in het effectief projecteren van een succesvol imago.”

Marieke: “Bij mij kwamen de studenten met het voorbeeld van Mario Draghi, voorheen Goldman Sachs en nu van de ECB. Is die ‘overgestapt’? Dat kan bijna nauwelijks vinden zij. Draghi verkeert in een uitgelezen positie voor het vervullen van dubbelrollen, zonder dat er een haan naar kraait. Bewijzen kun je zoiets nooit, tenzij Draghi een enorme blunder zou maken.”

“Bijvoorbeeld Zwitserland kopen om privé van het Zwitserleven gevoel te kunnen genieten, op een alp. Daarom dat criminele organisaties van overlopers verlangen dat ze hun oprechtheid bewijzen door een oud-collega om te leggen. Dan kun je ook niet meer terug. Je hebt je schepen achter je verbrand. Van consultants, lobbyisten en politici wordt zo’n drastisch bewijs van loyaliteit niet verlangd.”

Semanur: “Ze (weer die anonieme ‘ze’) hadden Draghi nooit op die post moeten benoemen, want hij had de schijn van meet af aan tegen. De voorstanders die belang hebben bij de bestaande situatie en geen gedoe willen, zeggen natuurlijk dat de benoeming van Draghi juist goed is, omdat hij over de netwerken en kennis beschikt die hij onder meer tijdens zijn Goldman Sachs-leven heeft opgedaan.”

“De vraag is in wiens belang meneer Draghi zijn netwerken en kennis(-sen) vooral gebruikt,” zegt Marieke. “Dat Draghi onze pensioenfondsen leegzuigt met zijn lage ECB-rente, doet hij vast niet om de honger in Somalië te helpen lenigen, of de straatkinderen van Calcutta onderdak te bezorgen.
Draghi weet tot op de cent hoeveel miljarden er in de Nederlandse (en ander EU) pensioenkassen zit en hij kan allerlei legale trucs bedenken om dat geld eruit te sluizen. Alleen kun je vermoedelijk onmogelijk bewijzen dat hij dit ten gunste van Goldman Sachs en kornuitjes doet. Ongeacht de geloofwaardige smoezen van Draghi, worden onze pensioenen dus afgetapt, gestolen.
Mijn ouders en grootouders krijgen brieven van hun pensioenfondsen dat hun pensioenen worden gekort omdat ‘de markten’ dat nodig maken, vanwege ‘de vereiste dekkingsgraad.’ Ze kunnen er niets tegen doen, want ze hebben al voor hun pensioen gewerkt en die arbeid kunnen zij niet met terugwerkende kracht verminderen.

Ik geloof intussen dat het hele project Europa al lang niet meer primair in het belang van ons, de gewone burger, is. Wij fungeren als melkkoe en dienen als legitimering voor de politici, meer niet.”

Semanur: “Waarschijnlijk was dat een eis van de financiële sector om de drie Goldman Sachs boys: Draghi, Lukas Papademos en Mario Monti tijdens die crisis – waarbij Herman Van Rompuy en de andere Eurobobo’s het in hun luiers deden en zich lieten intimideren – op die posten te parachuteren. Krijg zo’n Draghi daar maar eens weg en zie hem dan eens te vervangen door iemand die geen enkele schijn tegen heeft. Lukt je niet, daar spreken de banken hun veto over uit. Achter de schermen natuurlijk. Het project Europa is gekidnapt door de financiële poppenspelers. Einde verhaal over democratie, vrijheid, vrede en rest van de ronkende reutelrambam. Terug naar de artikelen van Tom-Jan Meeus.”

“Dus je studenten zijn het oneens met Meeus’ argument dat je Kamerleden net zo goed als flexwerkers kon beschouwen?” vraagt Marieke. “Meeus (06.02) schrijft: ‘Bij De Liefde heet het ook nog dat hij zijn belofte aan de kiezer heeft gebroken. Een redenering met een hoog jarenvijftiggehalte. De maatschappij bestaat uit steeds meer flexwerkers en flexkiezers. Zij hoppen van baan naar baan, zij hoppen van partij naar partij. Die partijen danken hun Kamerleden intussen steeds sneller af. Dan verwachten dat ze trouw aan hun kiezers en partij blijven, is zoiets als huwelijkstrouw van een meervoudig verstoten minnaar eisen.’ Maar kun je flexwerkers, een ‘open huwelijk’ (met promiscuïteit als aanvaarde voorwaarde) en de relatie kiezer – volksvertegenwoordiger met elkaar vergelijken, zoals Meeus doet?”

Semanur: “Dit gaat in feite over de mantra van publiek-private samenwerking, die zou synergie genereren, maar resulteerde in werkelijkheid enkel in belangenvermenging.  En natuurlijk ook over die mallotige mantra van marktwerking, die moest resulteren in de beste kwaliteit tegen de laagste prijs voor de consument. Intussen tieren de monopolies weliger dan ooit.

Het inhuren van consultant-lobbyisten (waar ligt de grens) door politici komt ook door de steeds mindere domeinkennis bij politici. Die worden immers gecast op hun media-geniekheid. Meeus serveert monogamie in een relatie af met ‘hoog jarenvijftiggehalte’, maar is een relatie tussen twee privépersonen te vergelijking met de relatie tussen kiezers en gekozen parlementariërs? marisa-acocella-we-hebben de opdracht
NEEN, zeggen mijn studenten. De relatie die iemand met een partner aangaat, of met meerdere partners, als je promiscuïteit inbouwt, hoort tot het privédomein.  Een (huwelijks- of samenleef-) relatie tussen twee of meer privépersonen is een private aangelegenheid. De relatie kiezers – volksvertegenwoordigers is publiek domein. Promiscue volksvertegenwoordigers in hun privé-relaties worden terecht of onterecht met scheve ogen bekeken (onbetrouwbaar, onverantwoordelijk jegens kinderen), maar een Kamerlid dat na een jaar of korter opstapt naar een andere baan, dat moet geen gewoonte worden.

Behalve wanneer er politiek bedrog in het spel is, zoals in het geval van de PvdA’ers Desiré Bonis en Myrthe Hilkens. Die stapten uit de PvdA-fractie toen ze in de gaten kregen dat er neoliberaal beleid werd uitgevoerd door een club die zich als sociaaldemocraten afficheerde. Dan moet je juist snel tabé zeggen en niet vanwege het bovenmodale inkomen blijven zitten. Iets dergelijks deed Laurence Stassen bij de PVV vanwege dat spreekkoor van Wilders over meer/minder Marokkanen.”

“Je ziet nu dat Diederik Samsom alles in het werk stelt om die perceptie van een PvdA die onder zijn leiding verraad aan de kiezer pleegt, om te buigen en te vervangen door de ploeteraar-in-het-landsbelang die die platte kar door de bocht moet zien te krijgen zonder dat er te veel mensen af vallen. Samsom is bezig een geretoucheerd imago van hem en de PvdA te projecteren, met het oog op de komende verkiezingen. Lees het bij Derk Stokmans na: ‘Mijn kompas staat op eerlijk delen,’ zegt Samsom. Hij doet weliswaar geen beloften, maar hij wekt wel verwachtingen, geeft hij toe. Nu roept Samsom dat hij miljarden extra voor onderwijs wil. Terwijl PvdA mevrouw Jet Butsenmaker op dat departement zit te riedelen en steeds met andere ‘product-innovaties’ komt. Je kunt politici niet serieus meer nemen, ze roepen maar van alles waarvan ze denken dat de burger dat blij slikt. Samsom moet de kiezer ervan overtuigen dat zij (de kiezers) misschien zijn (Samsoms) gewekte verwachtingen verkeerd hebben geïnterpreteerd. Enfin, hij heeft nog even en Samsom is een drammerig baasje met een gigantische geldingsdrang. Meestal schoppen zulke mensen juist op dergelijke posities het verder dan je lief is. Daar zijn vreemde groepsprocessen mee gemoeid.”

Semanur gaat verder: ”Volgens mijn werkgroepen, contamineert Tom-Jan Meeus in zijn betoog publiek en privaat en precies dat veroorzaakt veel narigheid. (zie Roel Kuiper) Dat komt door die vermenging van belangen in plaats van belangenvervlechting. Denk aan de pseudo-privatisering van instituten en organisaties die publieke diensten en goederen leveren. De managers worden beloond alsof ze een private onderneming leiden, maar als het fout gaat, zijn ze plotseling ambtenaar en wordt het verlies dat de samenleving lijdt door hun wanprestaties, afgewenteld op die samenleving. Denk maar aan het ROC Leiden, de NS en de woningcorporaties. Die leveren en produceren publieke diensten maar worden door de politici behandeld alsof ze private ondernemingen zijn. Degenen die wel varen bij deze zottigheid, dat zijn de (politiek benoemde) managers.”

“De politiek laat deze situatie in haar eigen belang voortbestaan, niettegenstaande de reeks Parlementaire Enquêtes die aantonen dat belangenvermenging in de vorm van publieke en private ondernemingen, niet werkt. Dit wordt begrijpelijk indien je bedenkt dat veel politici graag de optie open houden om na hun actieve politieke ambtsperiode op zo’n managersfunctie in een pseudogeprivatiseerde organisatie te worden geplakt. Recent voorbeeld: CU-voorman Arie Slob die museumdirecteur in Zwolle wordt. Slob heeft een jaar geschiedenis gestudeerd in Groningen, waarom zou hij de beste persoon zijn voor die baan in Zwolle? Hij woont in Zwolle, dat is handig. Voor Slob.” marisa-acocella-beetje nepotisme

Marieke: “Eigenlijk zouden organisaties als woningcorporaties, De Spoorwegen en onze Onderwijsinstellingen, de ruggengraat van onze democratie moeten zijn, doordat ze de vervlechting van diverse belangen openlijk in de praktijk laten zien, aantonen, demonstreren.  Helaas, ook dat is door de politiek vermoerd en versjteerd. Voornamelijk door gebrek aan visie, denk ik. Nu is alles vormeloos, amorf. Politici hollen achter elkaar aan en wauwelen elkaar en de media na. De waan van de dag is hun afgod en de peilingen zijn hun profeten.”

Semanur: Vooral dat pseudo privatiseren heeft tot permanente belangenvermenging geleid, en frustreert de broodnodige belangenvervlechting. Niet dat ongrijpbare mengsel, maar een zichtbare vlecht van de diverse belangen. Die reeksen Parlementaire Enquêtes zijn er het gevolg van, dat zijn de indicatoren voor het niet-werken van het paradigma van belangenvermenging dat Meeus bepleit.
Natuurlijk mag een Minister van Financiën de boekhouding van de duivenmelkersclub bij hem om de hoek doen. Zodra hij echter die club voortrekt door invloed of kennis die met zijn status en positie samenhangt, daar uit voortvloeit, moet hij kappen!

Het hardnekkigste imago dat de huidige politiek projecteert, is dat van de marktwerking die efficiëntie en eerlijkheid zou bevorderen, terwijl keer op keer wordt aangetoond dat marktwerking op terreinen waar (zogenaamde) marktwerking heerst, juist resulteert in onnodige en onrechtvaardige bevoordeling van bepaalde groepen ten koste van andere. Dat zijn de domeinen waaraan commodificatie – het zogenaamd tot verhandelbare waar maken van diensten en goederen –  wezensvreemd is. De gezondheidszorg, het openbaar vervoer, ons onderwijs bijvoorbeeld. Daar wordt gegraaid en gegrabbeld in naam van de marktwerking, terwijl de mensen die er werkzaam in zijn juist niets met dat paradigma aankunnen.
Dat betekent niet dat ze met geld en middelen smijten en niet doelmatig en doeltreffend zouden kunnen werken, zónder dat schijnregime van marktwerking. Hier vindt paradoxaal genoeg  op grote schaal verspilling plaats in naam van bezuinigingen. Niet alleen verspilling van geld, maar ook van: integriteit (heelheid), tijd, kwaliteit en wat er al niet meer wordt vermorst. ”

“De PvdA onder leiding van Samsom en Spekman en Asscher, werkt hier loyaal aan mee. Die bobo’s moeten een trouvaille uit de hoge hoed toveren om dat weer recht te breien. Qua perceptie en beeldvorming welteverstaan, want in de werkelijkheid valt er niet veel meer te repareren.”

“Meeus (06.02: ‘een redenering met een hoog jarenvijftiggehalte’) lijkt van mening dat trouw en loyaliteit bij de oubollige jaren vijftig horen. Moderne mensen binden zich niet, aan niets en niemand: die zijn ‘VRIJ.’ Een grote misvatting, toch? Uit die naargeestige opvatting komt veel ellende voort,” vindt Marieke. “Trouweloosheid, disloyaliteit en onbetrouwbaarheid hebben niets met vrijheid te maken en zijn niet voorbij omdat we niet meer in de jaren vijftig leven.

Taxi’s zijn nog steeds duurder dan het publieke transport. Uber gaat concurreren. Marktwerking in de taxibranche ten gunste van de consument-reiziger? Maar op welke manier gebeurt dat? Moeten taxi’s ook met de trein en met busdiensten gaan concurreren en resulteert dat in prijsdaling en kwaliteitsverbetering? Heeft de politiek daar een idee over. Het lijkt er niet op. Ze kijken gewoon waar het schip strandt.
Daar zitten veel overeenkomsten in met de wijze waarop ons haperende democratische bestel functioneert. Ik vind deze artikelen van Tom-Jan Meeus over lobbyisten en hun beroepsuitoefening eerder pleiten voor nadelige dan voordelige praktijken. Vooral als het via lobby in de politiek om de kwaliteit van ons maatschappelijk klimaat gaat.” gouden ontslag SS

“Onder mijn studenten was enig begrip voor het feit dat je vooral het tweede artikel (06.02) over lobby van Meeus, best als lobbywerk van Meeus kunt lezen,” merkt Semanur op, “je kunt in Meeus’ positie en rol onmogelijk de hand die je voedt voortdurend en venijnig bijten. Dan wil geen kaasstolper en geen volksverlakker meer met je praten en dat is tenslotte Meeus’ boterham.
De studenten vinden wel dat Meeus iets te ver doorschiet in het begrip opbrengen van staande politieke praktijken als lobbyisme. Dit soort nep-consultancy met gebruik van dubbele of zelfs driedubbele petten, vinden ze de dood in de pot van wat er nog rest aan democratische besluitvormingsprocessen. Het komt voor hen in de meeste gevallen neer op plat verraad en bedrijfsspionage, uitverkoop van je kennis aan de hoogste bieder. Zelfs een concurrentiebeding zien ze als schaamlap.”

Marieke: “Dus jouw studenten zijn net als die van mij van mening dat je de politiek niet door commodificatie moet laten overwoekeren, zoals in Amerika het geval is, maar dat we terug moeten naar belangenvervlechting, zoals vroeger toen de zuilen nog bestonden en politici bijna van nature hun belangen met die van hun respectieve achterbannen vervlochten wisten. Meeus (06.02) denkt dat het komt omdat politici belangenvermenging verdoezelen: ‘Zo is al die belangenvermenging – de meervoudige loyaliteiten, de gelaagdheid van veel beleidsproblemen – uit het repertoire van de overheid verdwenen.’
Die teloorgang wordt echter juist veroorzaakt doordat politici belangen zijn gaan vermengen in plaats van vervlechten. Privaat-publieke belangenvermenging, bevorderd door pseudo-privatisering van instellingen die publieke goederen en diensten produceren. Plus: de zogenaamde Marktwerkingmantra daar als saus overheen.

Meeus (06.02): ‘Zo zijn we beland in een politiek waarin niemand nog de waarde van belangenvermenging onder woorden brengt. Betrokkenen betrekken bij een beslissing, andersdenkenden respecteren, deskundigen horen, adviseurs beluisteren, minderheden een plaats gunnen, nuance meewegen, kortom: klassieke Hollandse conflictbeheersing. De echte vraag is natuurlijk: zou politiek zonder belangenvermenging beter zijn?’

Het antwoord op die laatste vraag luidt: JA. Geen belangenvermenging meer zoals nu, maar degelijke belangenvervlechting. Politici moeten zich weer committeren aan hun kiezers en aan de zaak waar ze voor beweren te staan. Publiek en privaat moeten weer van elkaar zijn te onderscheiden. Dat maakt meteen de verantwoordelijkheden duidelijk van de leidinggevenden. Weg met dat nep-bedrijfsjargon van ‘producten’, ‘bonussen’ en ‘managers’ Een paspoort moet gewoon een document heten en niet ‘een product’. Dat bizarre Burgerservicenummer moet weer doodnormaal Sofinummer heten! Al die flauwekul om de gapende leegte en inhoudloosheid te verdoezelen!”

Semanur: “Dat verhaal van Meeus over grensbewaking vanwege onze exportpositie, vonden ze in de werkgroep ronduit onhandig, want Meeus rept niet over de kosten van migranten, die kosten dienen net zo goed expliciet gemaakt te worden. Wat kost een migrant de belastingbetaler? Waar wordt dat uit betaald? Die mensen (vluchtelingen, asielmigranten) komen niet in kratten en balen per schip of vrachtauto binnen, dus die relatie die Meeus legt tussen grenscontroles en de Nederlandse handelspositie is wat demagogisch en lijkt gericht op het bedienen van de politici die koste wat kost draagvlak willen creëren voor honderdduizenden instromers die ongecontroleerd binnen kunnen komen. Zonder dat die politici het ooit over de oorzaken van de massa’s migranten en vluchtelingen te hebben, want dan zouden ze het moeten hebben over hun medeplichtigheid aan politiek en beleid die die mensenstromen veroorzaken. Daarom bijten de politici zich vast in geneuzel over agressie tegen en in azc’s en het gewauwel over grenzen en het uit Schengen zetten van landen met politici die wel verantwoordelijkheidsgevoel hebben en de grenzen sluiten tegen oncontroleerbare instroom.”

Marieke: “Het optreden van de politici ten aanzien van deze asiel-migranten, vind ik zo’n evident voorbeeld van belangenvermenging. De dames en heren politici willen een goede beurt maken bij hun bazen (wie dat ook moge zijn) en peers en laten nagenoeg ongecontroleerd tienduizenden migranten toe, zonder zich te bekreunen om de gevolgen voor ons. Die migranten worden, eenmaal binnen, aan hun lot overgelaten, want de politici hebben hun targets gehaald en worden misschien zelfs beloond met een sjieke post ergens in die uitdijende biotoop van ze.
Tegelijkertijd worden wij door de media gehersenspoeld, zodat horden verdwaasden met knuffels en lunchpakketten naar de grenzen zwermen om die sloebers binnen te trekken en wordt de aandacht verlegd van de oorzaken van de mensenmigratie naar azc’s en grenzen. Over het asielrecht rept niemand.”

Semanur grinnikt: “En o wee degene die zegt: jongens kalmpjes aan! Hoeveel ongeïntegreerde ‘nieuwkomers’ van de tweede en derde generatie zijn er vandaag de dag nog in Nederland? Zet de zaken eerst op een rij en reflecteer. Die wordt aan het kruis genageld als hardvochtig, niet bereid tot delen van onze overvloed, ondemocratisch en egoïstisch. Het is inderdaad een bizarre wereld.”

* Tot slot: complimenten aan de NRC. Die hebben tegenwoordig de intelligente policy om artikelen na enige dagen op internet te zetten, zodat iemand die weet wat ze zoekt bij het ‘oude nieuws’ kan. Dat maakt het werken met deze artikelen zo handig: ik kan de auteur, de titel van de artikelen en de links doorgeven en mijn studenten kunnen de artikelen lezen. Het is vergelijkbaar met een open-boek-tentamen: de studenten moeten de stof hebben gelezen om het boek te kunnen gebruiken, anders kunnen ze de vragen nooit binnen de gestelde tijd maken.

In dit geval moet je weten welke artikelen je zoekt, om ze te kunnen vinden. Als docent die ze wil gebruiken, moet ik ze ook eerst hebben gelezen. Bij kranten als Trouw en de Volkskrant verdwijnt een groot deel aan interessante artikelen in het zwarte gat, omdat je ze gewoon nooit meer terugvindt. Daar liggen ze dan te vermolmen.

En dan heb ik het nog niet over die kinderlijke versleuteling de pdf’s, waardoor ze eerst omslachtig moet ont-sleutelen om stukken als citaat te kunnen kopiëren. Een volkomen achterhaald concept. Misschien alleen bij tijdschriften nog van nut, maar zelfs de London Review of Books geeft veel artikelen gewoon vrij.

* * *

Het essay ‘Nederland’s geestesmerk’ van Johan Huizinga is te lezen op de site van de dbnl – http://www.dbnl.org/ http://www.dbnl.org/tekst/huiz003gesc03_01/huiz003gesc03_01_0020.php

Roel Kuiper (2015): De terugkeer van het algemeen belang /   ISBN 9789461642622
https://decorrespondent.nl/1329/Hoe-veroveren-we-na-dertig-jaar-privatiseren-het-algemeen-belang-terug-/123376948167-11712b40

Dorien Pessers:   Vertrouwen van burger is verkwanseld, want de vorm wordt belangrijker dan de norm –  NRC  23 september 2006 http://vorige.nrc.nl/krant/article1726352.ece  

Stevo Akkerman / Paul van Tongeren: ‘Wat niet in geld uitgedrukt kan worden, verdwijnt’ / Trouw 16 januari 2016
http://www.trouw.nl/tr/nl/5116/Filosofie/article/detail/4225830/2016/01/17/De-ethiek-vervliegt-in-het-bedrijfsleven.dhtml

Kleis Jager / Malika Sorel −’De elites brengen ons in gevaar’ / Trouw 13 december 2015, 15:30
http://www.trouw.nl/tr/nl/4496/Buitenland/article/detail/4206682/2015/12/13/De-elites-brengen-ons-in-gevaar.dhtml

Maarten Schinkel: ‘Hoe Mario Draghi uw pensioenfonds sloopt’ / NRC 24 oktober 2015
http://www.nrc.nl/handelsblad/2015/10/24/hoe-draghi-uw-pensioenfonds-sloopt-1548436

 

Brooksley Borne (van de SEC): The Warning
https://vimeo.com/124388339

interview met B. Borne – transcriptie http://www.pbs.org/wgbh/pages/frontline/warning/interviews/born.html

Over de bankencrisis in 2008 – Inside the Meltdown
https://www.youtube.com/watch?v=GPlsbzIT39I

Inside Job (2010)

http://www.moviemeter.nl/film/69232

 

 

 

lobby_planet_60prct

 

 

Comments are closed.