Feed on
Posts
Comments

 

 

‘Die P in SCP, die staat voor mij voor Perceptie. Of niet? Ik weet het eerlijk gezegd niet. Een werkhypothese: er zijn hier twee centrale dimensies te onderscheiden, een materiële en een immateriële. Materieel gaat het de Nederlander goed, maar immaterieel niet zo.’

‘Ja, dat staat hier ook min of meer: “Een betere uitgangspositie in opleiding, inkomen, woonsituatie en gezondheid heeft gevolgen voor de manier waarop mensen naar hun eigen leven kijken en hoeveel vertrouwen zij hebben in de samenleving en de politiek.” Iemands perceptie verandert met haar leefsituatie. Dat gaat voor de meeste mensen op, dus die S kan voor Statistisch staan. Die C, tja, wat moet ik daar mee? Statistische Concluderende Percepties, misschien?
Wat mij bijvoorbeeld zorgen baart, is dat bericht dat het aantal miljonairs opnieuw is toegenomen. Dat vind ik geen positief bericht, want geld vertaalt zich direct in beschikkingsmacht. Dan kan ik het nog zo “goed” hebben, ik voel het zwaard van Damocles voortdurend boven mijn fontanel hangen. Wanneer komt de volgende financiële crisis – dat is een eufemisme voor: plundering, heist, door de politiek-financiële nomenklatoera.’

‘Het begrip “vervreemding” is in deze context belangrijk. Dat hangt samen met empathie. Als ik medemensen zie die het te midden van al onze rijkdom niet kunnen bijbenen – en ik ben géén neoliberaal monster – dan voel ik me niet senang. Waarom, bijvoorbeeld, moet meneer Jeroen ik-wil-geen-veer-laten tien miljoen of meer per maand toucheren terwijl die anderen – en dan heb ik het om het simpel te houden louter over Medelanders – op een houtje bijten? Je merkt het: ik word niét demagogisch, noch populistisch.’

Semanur: Het allerpositiefste vind ik – als ik dit tenminste voor “waar” wil aannemen – dat er staat: “Er is één ding dat alle Nederlanders verbindt. Dat zijn de zorgen die mensen hebben over de manier waarop er in Nederland met elkaar wordt samengeleefd. Onverdraagzaamheid, gebrek aan respect, asociaal gedrag en egoïsme zijn onderwerpen die bij een peiling in april door alle groepen vaker werden genoemd dan zorgen over immigratie, zorg of veiligheid.” Daar lees ik uit dat veel Nederlanders nog de overtuiging zijn toegedaan dat we niet bij brood (vooruit, doe bed en bad erbij) alleen leven. Paradoxaal, of juist heel normaal, is dat hoe beter we het materieel hebben en krijgen hoe meer aandacht we schenken aan de immateriële dingen des levens.

‘Maar, ja er is een maar,’ zegt Willemijn, ‘de zorgen over migranten en zorgen over veiligheid, zitten natuurlijk impliciet in die andere zorgen die zo vaak expliciet worden genoemd. Het zijn Russische poppetjes, matroesjka‘s, ze zitten in elkaar en alleen de buitenste zijn zichtbaar. Misschien zijn de niet-zo-expliciet-genoemde-zorgen juist die zorgen die onderhuids het meeste etteren.’

‘Je hebt gelijk,’ zegt Semanur, ‘bovendien weet je niet hoe er is gemeten.  Wordt echt gemeten wat de bedoeling was om te meten? Is het een valide en betrouwbaar geheel?  Zo’n rapport trapt eigenlijk vooral open deuren in. In de media verschijnen de obligate stukken dat “de polletiek” de signalen serieus moet nemen, maar de polletiek lapt alles aan de klompen. Die weten net zo goed als wij en iedereen, dat er niets hoeft te veranderen met dit systeem.’

‘Waarom vertalen politici dat niet in beleid?’ v raagt Willemijn zich af, ‘de kwaliteit van politici is bedroevend, beneden alle peil, vind ik, en die kwaliteit erodeert steeds meer. Die pipo’s nemen steeds vaker en vanzelfsprekender hun toevlucht in marketing en reclame. Het is leegte alom. Het recente dumpen van de mogelijkheid tot institutionaliseren van referenda, door beide Kamers, vind ik alarmerend, net als het dreigende semi-permanente premierschap van een pipo van hetzelfde politieke merk.’

‘Volgens mij is het mission statement van de meeste beroepspolitici intussen: zorg dat je snel mogelijk tot de miljonairs gaat behoren. Ben je submiddelmatig begaafd, dan is de polletiek de aangewezen biotoop voor je. Lees zo’n passage nou eens,’ zegt Willemijn en ze wijst aan: “Zo vindt 62 procent van de hogeropgeleiden dat het de goede kant op gaat in Nederland, tegenover 47 procent van de middelbaaropgeleiden en 40 procent van de lageropgeleiden.” Zou dat rapport bijvoorbeeld vermelden hoeveel van die 62 procent tot de materieel minderbedeelden behoort, dus naar financiële maatstaven gemeten, arm is? En hoeveel van die 40 procent lageropgeleiden die vindt dat het de verkeerde kant opgaat, is miljonair? Kijk, dát vind ik nou betekenisvolle vragen.’

Semanur: ‘Goddank lees ik geen parmantig koketteren met vaststellingen als die draak van “met mij gaat het goed, maar met de wereld en de rest van de mensheid gaat het slecht.” Dat zo’n plat neoliberaal cliché zo vaak werd geciteerd, vond ik erg beklemmend.’

‘Tja, zegt Willemijn, ‘een onzinnige tekst, want als het met iedereen behalve mij slecht gaat, dan vind ik alleen dat het mij goed gaat, als ik een serieuze sociopaat ben.’

‘Gaan we het rapport lezen?’ vraagt Semanur, ‘Je kunt het vrij neerladen. Ik heb er niet zo’n zin in moet ik eerlijk bekennen. Ik heb net een bundel gedichten van Anneke Brassinga uit een pak van Sjaalman gevist.’ Ze houdt het gebonden boek op: ‘ “Wachtwoorden” met een CD waarop 31 gedichten worden voorgelezen. Dit vind ik veel spannender.’

‘Zo word je natuurlijk nóóít miljonair,’ roept Willemijn lachend, ‘jij bent echt een hopeloos geval! Ik ga maar weer twee euro in mijn spaarvarken deponeren. Wie weet, gaat het varken eens vanzelf biggen. Of moet ik het beest derivaten en junk bonds voeren? ’

 

 

 

 

Anneke Brassinga  gedichten

http://www.poezie-leestafel.info/anneke-brassinga

http://www.stilus.nl/gedicht/#438

 

Nomi Prins vertelt aan Chris Hedges hoe de bankiers de volgende financiële crisis bekokstoven.

“How Central Bankers reshaped the world economy following the 2008 economic crisis”

RT America    Published on Aug 18, 2018

 

Inequality – how wealth becomes power | (Poverty Richness Documentary) DW Documentary

Deutsche Welle  Documentaire

Published on Aug 18, 2018   [Online until: 17 September 2018]

Germany is one of the world’s richest countries, but inequality is on the rise. The wealthy are pulling ahead, while the poor are falling behind.

Inequality – how wealth becomes power | (Poverty Richness Documentary) DW Documentary

For the middle classes, work is no longer a means of advancement. Instead, they are struggling to maintain their position and status. Young people today have less disposable income than previous generations. This documentary explores the question of inequality in Germany, providing both background analysis and statistics. The filmmakers interview leading researchers and experts on the topic. And they accompany Christoph Gröner, one of Germany’s biggest real estate developers, as he goes about his work. “If you have great wealth, you can’t fritter it away through consumption. If you throw money out the window, it comes back in through the front door,” Gröner says. The real estate developer builds multi-family residential units in cities across Germany, sells condominium apartments, and is involved in planning projects that span entire districts.  “Entrepreneurs are more powerful than politicians, because we’re more independent,” Gröner concludes.

 

 

Comments are closed.