Feed on
Posts
Comments

‘Zelfs degenen die ik als redelijke mensen beschouw, houden met betogen op, vlak voor de essentiële vraag en oplossing, namelijk: indien banken geen gewone bedrijven zijn, maar een essentieel onderdeel van het maatschappelijke weefsel, en een samenleving zich hun ondergang niet kan veroorloven (zie bijvoorbeeld de NRC)  …….. waarom staat die samenleving – en zijn vertegenwoordigers – dan toe dat de huidige financiële constructies en bancaire constellaties blijven voortbestaan, onder welke diezelfde samenleving aan de bankiers is overgeleverd?’

‘Dat is curieus nietwaar? Hier, de NRC zet correct in, maar maakt dan die onbegrijpelijke draai van 180 graden, bij het vangnet. Dat vangnet moet er volgens de NRC zijn voor de bankiers en niet voor de burgers die door falende banken (dus falende bankiers) kunnen worden gedupeerd en in hun bestaanszekerheid bedreigd, neen, dat vangnet is er voor de bankiers! Dat is een zotte redenering. Toch?’

‘Uiterst vreemd,’ geeft Marieke toe, ‘vooral als je bedenkt dat we al tijden bijna nul procent rente op ons gestalde geld bij de ING krijgen. Dat slikt iedereen voor zoete koek. Geen rente op je spaargelden, zelfs de dreiging van negatieve rente, en dan toch de brutaliteit hebben om een meneer Hamers 3. 000.000 per jaar te willen laten opstrijken. Bizar!’

Willemijn: ‘de NRC stelt: “De vraag moet zijn: is dit een onderwerp voor de politiek?” en gaat dan vrolijk  uitleggen dat die politiek er niets aan kan doen. Natuurlijk is dit een vraag voor de politiek, want ….? Het gaat immers om publieke dienstverlening! ‘

Yes. Zeker. Banken zijn publieke-diensten-verlenende instellingen, of tenminste sommige banken zouden dat moeten zijn,  maar sinds wanneer houden de politici zich nog met publieke dienstverlening bezig?’ vraagt Semanur.

Marieke begint te lachen, ‘Inderdaad: publieke dienstverlening. In dat frame praat niemand over deze soap! Wij zijn er voor de heren bankiers. De omgekeerde wereld. Hier, luister, een kromme redenatie van de NRC.’ Ze leest voor: ‘  “Maar de crisis zelf onderstreepte dat banken geen gewone bedrijven zijn. Zij zijn een essentieel onderdeel van het maatschappelijke weefsel. Een samenleving kan zich hun ondergang niet permitteren. En daardoor is er, altijd, een vangnet.” Juist ja, banken zijn geen bedrijven, en zeker geen gewone. En dat vangnet, jazeker, maar niet een vangnet voor bankiers! Dat vangnet zou er voor de gedupeerde burgers moeten zijn. Nu komen de bankiers er na ieder “faillissement” rijker uit dan tevoor. Geen wonder dat bankiers de faillissementen haast moedwillig lijken te veroorzaken! Dit zijn giga perverse prikkels! Niet te geloven toch? Herman Finkers zou hier vast iets moois van maken.’

‘Zo lang niemand de idioterie van zo’n redenatie aantoont en aanvaard krijgt, blijven de profiteurs van het collectieve waanidee hun voordeel uitbaten,’ zegt Semanur, ‘dat lijkt me logisch. Die bankiers lachen in hun vuistje. Wat een stom volk, inderdaad, Bas Heijne heeft gelijk. Dat stomme volk is zelfs te stom om cynisch genoemd te kunnen worden, want cynici, zoals bankiers, worden slapende rijk. Het stomme volk blijft zich voor die cynici afbeulen. De volksvertegen-woordigers van dat stomme volk, moeten minstens net zo stom zijn. Logisch. Daarom dat ik niet meer stem. Daar ben ik gewoon te stom voor.’

‘Ik ben net zo stom, want ik stem ook niet meer,’ zegt Willemijn, ‘dat heeft geen enkele zin. Op wie zou ik in vredesnaam kúnnen stemmen?  Ik ga straks alleen tegen die sleepwet stemmen, terwijl die al van kracht is. Kun je nagaan hoe stom ik ben. Je kunt van die meneer Klaver zeggen wat je wil, maar hij trekt tenminste zijn scheur open. Van een Marijnissen (SP) en Asscher (PvdA) horen we helemááááál niks en niemendal. Klavers inzet is alleen niet bijster effectief, daardoor lijkt het extra op een verkiezingsstunt. Ook Klaver blijft binnen de door de bankiers en het overige establishment gestelde kaders, terwijl hij nota bene tot de nomenklatoera van Volksvertegenwoordigers hoort. Vreemd. Ze zijn blijkbaar zo geconditioneerd, dat ze de bestaande situatie als onvermijdelijk en onveranderlijk beschouwen. De meesten zijn of niet erg slim, of ze zijn zo geslepen dat ze de toestand bewust zo houden om het klootjesvolk, naderhand, als commissaris, mee te kunnen helpen flessen, bedotten en uitpersen.’

‘Iemand als Klaver scoort toch ook een slordige 100.000 euro per jaar, net als Marijnissen en Asscher, en de rest, dus wat zou het hen kunnen schelen?’ vraagt Marieke, ‘Al die beroepspolitici willen ten eerste hun plek houden en vervolgens liefst naar Brussel of commissaris bij een bank worden, of verder als lobbyist voor een dergelijke toko.’

Semanur: ‘Je moet het niet in begrenzingen van beloningenplafonds en zo zoeken, maar een rigoureuze scheiding aanbrengen tussen non-profit staats-banken en commerciële ondernemingen, die desnoods voorlopig ook banken mogen heten, maar op termijn toch liefst anders. Bijvoorbeeld geldhuizen of zo. Staatsbanken kunnen met belastinggeld – dus publieke middelen – worden bestierd en desnoods “gered” als dat nodig mocht blijken. De rest moet het maar op die markt van ze zien te rooien. Dit kan en mag blijkbaar niet eens worden gedácht.’

‘Precies. Staatsbanken, met solide slimme snaken, die desnoods bescheiden-boven-modaal betaald worden, maar die niet primair voor het grote geld gaan. Laat die patsers en proleten dan maar schreeuwen over oneerlijke concurrentie,’ beaamt Willemijn, ‘dat is een heel ander discours. Wij hebben doodsimpel banken nodig voor praktische doeleinden en niet om glamour- boys en – girls te verwennen. Helaas schijnen we op de een of andere manier politici daarbij nodig te hebben.’

Semanur: ‘Politici hebben de financiële sector gedereguleerd, waardoor bankiers nu zo ongegeneerd kunnen grabbelen. Dus ik zou veronderstellen dat politici ook voor regulering kunnen zorgen – indien ze dat zouden willen. Laat politici iets tastbaar nuttig voor ons doen. Niet dat ze straks weer de boel opjuinen vanwege bijvoorbeeld het verbod op de Paashaas tenzij die een burka opheeft en een lange jurk. Van die identitaire gebakken lucht thema’s.’

‘Politici weten drommels goed dat de kiezers overwegend tot het stomme volk behoren,’ zegt Marieke, ‘politici hoeven tegen verkiezingstijd maar over een heilige koe als de auto of het eigen huis te beginnen en de meute vergeet al het andere en rent als lemmingen achter de speelman van Hamelen aan. Inderdaad, zwarte Piet of een hoofddoek, nog zo’n onbenullig afleidingsmiddel.’

‘In Amerika vervult het geweer de voornaamste rol als afleider van ernstige zaken,’ zegt Willemijn. ‘Allemaal een geweer, desnoods ten koste van een ziektekostenverzekering.’

Ik ga mijn schamele spaarcenten toch maar bij de ING weghalen, ‘zegt Marieke, ‘de Rabo is nog niet beursgenoteerd geloof ik. Dan moet ik alleen rekening houden met minder flappentappen op mijn fietsroute. En de hele zooi van bankpassen zo. Bah, wat een gedoe. Het zijn ordinaire monopolisten die kunnen doen wat ze willen. Marktwerking, m’n neus. Gisteren stond ik voor twee ING flappentappen die buiten gebruik waren. Moet je nagaan, een commercieel bedrijf met marktconform beloonde bobo’s !’

 

Comments are closed.