Feed on
Posts
Comments

‘Waarom president Steinmeier tegen Neuwahlen is, wordt mij althans niet duidelijk. Overal is te lezen dat hij faliekant tegen verkiezingen is en ook dat hij een minderheidsregering afraadt of zelfs afwijst – vanwege de instabiliteit die dat met zich zou brengen – maar de werkelijke redenen voor Steinmeiers standpunten in dezen heb ik nergens kunnen vinden,’ zegt Semanur.

‘Ik ook niet,’ antwoordt Satish, ‘blijkbaar is de vaststelling dat meneer Steinmeier tegen is, voldoende voor alle kranten en andere media. Ze vragen niet door. Maar. Maar, waar het hier in de kern om draait, is het krampachtig vermijden en omzeilen van het instrument REFERENDUM. Deze Duitse casus is voor mij een schoolvoorbeeld dat het huidige systeem van eens per vier jaar stemmen en vervolgens de dames en heren politici hun gang laten gaan, niet langer werkt.’

‘Waarom is het politiek-bestuurlijke establishment zo tegen het referendum?’ vraagt Willemijn. ‘dat kan alleen zijn, omdat zij hún “vrijheid” in gevaar zien worden gebracht. Wanneer ze tussenrapporten krijgen in de vorm van deugdelijke en effectieve referenda, wordt hun speelruimte meteen kleiner. Toch?’

Satish: ‘Die speelruimte wordt niet noodzakelijkerwijze kleiner, maar de kwaliteit van politiek bedrijven en besturen wordt beter en hoger, want door referenda kunnen de kiezer-burgers hun gekozen politici bij de les houden, wanneer die naar de mening van de kiezer te ver afdwaalt en een te grote speelruimte neemt, waardoor zij de belangen van haar kiezers niet langer prioriteert. Willemijn noemt een cruciaal punt: de referenda moeten deugdelijk zijn, valide en betrouwbaar.’

‘Daar begint de sabotage van het establishment mee,’ zegt Willemijn, ‘de zogenaamde referenda die er af en toe worden gehouden, zijn volgens mij bedoeld om het instrument van referenda te saboteren doordat het krakkemikkige nep-referenda zijn. Het politieke establishment wil er gewoon niet aan, omdat ze donders goed weten dat ze dan echt aan de bak moeten en niet zoals nu overwegende het geval is, het regeren en besturen in feite overlaten aan reclamebureaus en pr-consultants.’

‘Vergeet de steeds machtiger wordende lobbyisten niet,’ zegt Satish, ‘veel beroepspolitici vinden het volgens mij intussen heel normaal dat ze hun politieke ambt en status gebruiken om voor eigen rekeningen privé-belangen te laten voorgaan voor het publieke belang op grond waarvan ze zijn gekozen. Vele politici menen zelfs dat ze worden ónderbetaald! Lobbyisten weten dat intussen en maken daar standaard gebruik van. WikiLeaks is eigenlijk nog de enige manier om ook het handelen van politici in het vizier te houden.’

‘Ook de stommiteit van sommigen die beweren voorstanders van het referendum te zijn, werkt niet erg mee,’ zegt Semanur. ‘Kijk maar wie er met het zogenaamde Oekraïne-referendum de meest vakkundige doodgravers van dat referendum waren: nota bene de initiatiefnemers van dat referendum. Dat is toch oliedom! Die jongens ventten uit dat het ze helemaal niet om dat referendum ging, noch om de Oekraïne, maar louter om de prestatie een referendum af te dwingen en toen dat voor elkaar was ……   toen liepen ze leeg. Neen, nog erger, ze gingen uitvoerig en lamzakkerig demonstreren hoe rampzalig zo’n hap-snap-referendum in feite is. Pure egotripperij!’

Willemijn: ‘Inderdaad, daarmee speelden ze die mantra-reactionairen helemaal in de kaart, die lui die altijd weer komen met dat argument dat je de macht nooit aan “het” volk moet geven. Neen, op deze manier ben ik daar ook niet voor. Met het referendum Zwitserse stijl heeft dat echter niets te maken. Het Zwitserse referendum is net zo solide als het Zwitserse zakmes en de koekoeksklok.’

‘De huidige situatie is voor personen als bijvoorbeeld VVD-meneer Rutte, ideaal,’ bevestigt Satish, ‘daarom dat Rutte ook doodleuk kan zeggen dat visie alleen maar in de weg zit. Eigenlijk een ongehoorde bewering, maar iedereen slikt het toch voor zoete koek. Onder allerlei valse vlaggen – flexibiliteit, Realpolitiek, aanpassings- en improvisatievermogen, bestuurlijke souplesse, enzovoorts – wordt van een schamele schaamlap een stralende deugd gemaakt. Erg gênant, en vooral contraproductief. Voor de echte democratie en voor het project Europa!’

‘Martin Schulz wilde zijn partijleden laten stemmen over de vraag of de SPD wel/niet aan een Grosse GroKo met de Union (en de Groenen?) moest deelnemen, brengt Semanur in herinnering, ‘en dat is een zoveelste vorm van een geperverteerd referendum. Bij de Nederlandse PvdA hebben we dat onder andere gezien, met die tientjes-leden-actie. Hoe kunnen volwassen mensen, die ook nog eens pretenderen professionele politici te zijn, ooit zulke stomme dingen bedenken en in de praktijk brengen!

‘Nu lees ik dat de CDU van mevrouw Merkel temporiseert,’ zegt Satish, ‘Natuurlijk. Dat was te verwachten. Dat is een logische stap voor de neoliberale Unionisten. Ze temporiseren bij monde van de CDU-vize Julia Klöckner, die momenteel rondbazuint dat gesprekken met de SPD waarschijnlijk over de jaarwisseling moeten worden heen getild. Dat betekent dat de SPD zich in een defensieve positie laat manoeuvreren. De boel wordt in de week gelegd, er worden verwachtingen gewekt en frames in elkaar gestoken die bewerken dat de SPD straks hoogstwaarschijnlijk in een lose-lose situatie komt te verkeren. Immers: doen ze toch mee, dan zijn ze óm en krijgen ze het verwijt waarom het zo lang moest duren. Doen ze alsnog toch niet mee dan zijn ze net zo goed de Spielverderber, de spelbreker, die het landsbelang niet boven alles stellen.’

‘Wat de historicus Johan Huizinga in zijn Homo ludens over spelbrekers en valsspelers beweert, is nog even actueel,’ merkt Willemijn op. ‘De spelbreker wordt uitgekotst, omdat hij de illusie verstoort. In dit geval de illusie dat wij in een vrije en democratische maatschappij leven waarin wij volksvertegenwoordigers kiezen die onze wil uitvoeren.’

‘Juist. Kortom, ik weet nog steeds niet waarom president Steinmeier zich voor het karretje laat spannen van én tegen nieuwe verkiezingen te zijn én tegen een minderheidsregering,’ zegt Semanur.

‘Jaáááháá, en waarom ze daar in Duitsland het thema referendum niet nadrukelijk ter tafel brengen,’ zegt Willemijn, ‘want in feite zou zo’n intern SPD-partijreferendum als een bijna geperveerteerd sub-mini-referendum beschouwd kunnen worden. Nu, zou juist het aankaarten van het thema referendum uiterst gunstig zijn voor de Duitsers. Dat hoeft niet te betekenen dat ze direct alles met een referendum hoeven afdoen, maar maak een begin, zo ik zeggen. Wees ook eens gidsland.’

‘En waarom geen minderheidsregering?’ vraagt Semanur zich af, ‘dat zou net goed als een stok achter de deur werken, waardoor de regerende politici terdege rekening moeten houden met bredere en wijdere belangen dan het onmiddellijke partijbelang.’

‘Tja,’ zegt Satish, ‘het gaat natuúúúrlijk vooral om andere belangen dan die welke aan het publiek worden uitgevent. De stakeholders van die belangen weten wat ze aan Merkel en de huidige politieke kongsie hebben en willen dat graag bestendigen. Een referendum-cultuur achten ze niet in hun belang, omdat bij een deugdelijke politieke infrastructuur waarbij voor het referendum een structurele plaats wordt ingeruimd, het publieks- en volksbelang aan gewicht wint. En dus de Democratie. Dat gaat immers ten koste van hùn belangen. Dat is in Nederland net zo, en die commissie onder leiding van VVD’er Johan Remkes zal dan ook niet direct vóór het instigeren van een referendum-cultuur zijn, vrees ik.’

Semanur: ‘Houd ook in je achterhoofd dat het zogenaamd lid zijn van een bepaalde politieke partij, al lang niet meer vanzelfsprekend betekent dat je als beroepspoliticus alle beleid wil uitvoeren die “jouw” partij voorstaat, of beweert voor te staan. Dat – dat publiekswantrouwen jegens politici –  zou een reden te meer moeten zijn om ernstig aan het referendum te willen werken.’

 

 

Comments are closed.