Feed on
Posts
Comments

‘Goed dat redacteur John Kroon weg is bij de NRC, “want Ministers en staatssecretarissen zijn van de Kroon” en de NRC kon ze dus niet oproepen om op te zouten en de plaat te poetsen, ‘ legt sjeuïge Sjoerd de NRC-ombudsman uit. Anders had de NRC tenminste de respectieve Ministers en staatssecretarissen van Onderwijs ongetwijfeld herhaaldelijk opgeroepen en dringend gemaand weg te wezen. De krant kon en kan echter niets anders doen dan in artikelen duidelijk maken wat voor broddelwerk deze ruifrauzers – pardon, top-politici, natuurlijk – afleveren.’

‘Hmmm, een matige Witz,’ vindt Leonoor, ‘want de NRC roept nog steeds geen toppolitici op om weg te wezen, hoewel dat wel zo zindelijk zou wezen. Ze zouden niet eens op het pluche geplakt horen te worden. Dat is al lang een farce, die kwaliteit die daar onder de Haagse kaasstolp terecht komt. Brrrrrr …
Ik lees net op de NRC-site dat stukje over gedwongen nering en merchandising die door allerhande managers van veelsoortige onderwijsinstellingen – nou ja onderwijsinstellingen – in toenemende mate naar hartelust wordt bedreven ten koste van de onderwijsconsumenten, dat zijn de leerlingen, pupillen, studenten of hoe ze verder ook mogen heten.’

Zorah: ‘‘Mevrouw Bussemaker (PvdA) en meneer Dekkers (VVD), maakten er ook al een zooitje van. Hun voorganger bakten er evenmin veel van, en nu zitten daar op Onderwijs dan ene mw. Ingrid van Engelshoven (D66) en ene meneer Arie Slob (CU). Als meneer Slob ergens op geplakt wordt, weet je tevoren dat in die biotoop weinig zal gebeuren, want daar is Slob op gecast: vaardig en handig, maar verder? Het soort dat Rutte aanspreekt. En mw. Ingrid E., ach die is van D66 dus dat zal niet veel beter zijn, vrees ik.’

‘Daarom duurde en duurde deze formatie maar,’ zegt Leonoor, ‘het ging hoofdzakelijk over de casting – welke pipo komt er op welke plucheplek. Rutte en zijn VVD-cronies willen geen originele denkers met eigen ideeën en ruggegraat in hun kabinet. Het moesten ja-knikkers en opportunisten zijn. Zie het resultaat, op misschien een of twee personen na, maar die zijn zorgvuldig op symbolische plekken geplakt. Daar leveren ze voor Ruttes plannetjes weinig gevaar of risico. En wij – althans de massa goedgelovige dromers en fantasten – maar denken dat we via de stembus iets in de melk te brokken zouden hebben.’

‘Aan het Nederlandse onderwijs valt ook niet veel meer te verzieken, helaas,’ zegt Semanur, ‘en te verbeteren al helemaal niet, want dan had je zo’n veertig jaar geleden niet moeten beginnen met het onzalige marktmodel en daarmee samengaand, de managers-pest. Wij plukken daar nu met ons allen de wrange vruchten van. Het gaat automatisch bergafwaarts, omdat de mensen die slecht onderwijs hebben gehad, opschuiven naar managers posities en die mensen weten niet beter. De merchandising en gedwongen nering waarover dit stukje  van Bouma et al gaat, is een zoveelste illustratie van de verloedering die ons onderwijs teistert.’

‘Universiteiten teren al lang in op de ooit gevestigde reputaties. Het is net als met klimaatverandering en CO2-uitstoot: het zal mijn tijd wel duren. Je galmend bezig houden met “Europa, de Verlichting en de Mensenrechten” is veel sexyer dan gewoon de boel een beetje bij elkaar houden en kwaliteit borgen en verbeteren. Dat vinden deze oversexte, overbetaalde, relmuizen maar saai.”

Leonoor: ‘Gek hè dat zo’n mevrouw Bussemaker in dit stukje van Bouma toch min of meer positief genoemd wordt – ze had een brief geschreven (ze kan dus in ieder geval iets láten schrijven) – terwijl je op de Onderwijssite kunt lezen wat voor een marketing-fratsen die tante onder andere in november 2013 uithaalde: verhoog de prijs van een product en iedereen gelooft dat het om een hoogwaardig en beter product gaat. Aleid Truijens legt het nog een keer uit. Je reinste bedotterij, en de lui blijven er gewoon mee weg komen ook.’

‘In dat lange stuk van Eelco Runia blijft veel onbesproken,’ zegt Semanur, ‘bijvoorbeeld dat een universiteit per promovendus zo’n 80.000 euro (of meer) toucheert. Drie keer raden wat voor invloed dat op de proefschriften heeft. Is dit nou een beleid voeren?’

‘Mijn ouders hebben allebei promovendi gehad,’ vertelt Leonoor, ‘dat hoorde gewoon bij hun werk. Ze vonden het boeiend en leuk om te doen, en ze kregen er geen premies of bonussen voor. Ze vonden het hoogleraarsalaris meer dan voldoende. Met dit soort domme bedrijfsmatige trucs, toegepast in een heel andere biotoop dan die van het bedrijfsleven, erodeer je de beroepstrots. Maar, daar hebben deze kanjers van managers nooit van gehoord.’

‘Kijk naar het OV en de Gezondheidszorg. Dat zijn sectoren die alleen zijn “gedereguleerd” en pseudo-geprivatiseerd om een banencarrousel te creëren voor de politieke pipo’s en hun kleffe kliekjes. De Volkshuisvesting idem dito. Dus krijg je automatisch narcistische megalomanen die op kosten van het gemeen in Maseratis gaan toeren. Je kunt er op wachten. En wat is de maatschappij er nou beter van geworden? Zijn we echt goedkoper uit? Integendeel.’

Leonoor: ‘Ik begrijp van mijn extra-curriculaire studenten dat het nakijken van scripties op veel universiteiten tegenwoordig door tenminste drie lieden gebeurt, die ieder een deel voor hun rekening nemen: een doet de inleiding, de volgende het middenstuk en de derde de conclusies en de verwijzingen en bibliografie. Moet je nagaan, de lopende band productielijn van Ford en een koekjesfabriek zijn er niets bij. Wat ze al niet voor malligheid verzinnen. Alles moet als commodity worden behandeld, of het nou kan of dat het pure nonsens is, dondert ze niks.’

‘Simpel en bot denken,’ zegt Zorah: ‘geld betekent automatisch status en prestige.  Afvinken is de standaard. Het slaat helemaal nergens op, maar laat deze lui dat maar eens inzien. Wat doen we er tegen? Vooralsnog maar niet gaan stemmen, omdat ik niet zou weten op wie dat zou moeten.’

Dorien Pessers:  “Vertrouwen van burger is verkwanseld, want de vorm wordt belangrijker dan de norm  (NRC 23 september 2006)

‘” Het evenwicht tussen de rechtsorde en de economische orde is verschoven. Wat publiek is, blijft een zaak van de politiek. Maar bij de vraag hoe de publieke belangen moeten worden behartigd, wordt te veel vertrouwd op de markt. Zo stimuleert de overheid het wantrouwen van de burger.

De Europese Gemeenschap was in dit opzicht een succes, zolang daarin het Rijnlandse model domineerde dat een evenwicht zocht tussen mutualiteit en reciprociteit, tussen markt en nationale, toen nog min of meer soevereine, lidstaten. Van groot belang was ook de ontwikkeling van sociale, economische en culturele grondrechten, als nadere interpretatie en uitbreiding van het Sociaal Contract. Deze grondrechten vonden mede uitdrukking in de uitbreiding van het publiek domein: dat werd pluriformer en daardoor sterker wegens vaak zelfbewuste countervailing powers in de sectoren van de arbeid, het onderwijs, de cultuur, de wetenschap, de media, belangenorganisaties en actiegroepen.”

Petra Vissers:  “Basisscholen potten miljoenen niet zomaar op”    (Trouw, 6 december 2017)


Malika Sorel-Sutter
: ‘De elites brengen ons in gevaar’  /  Kleis Jager –  Trouw, 13 december 2015

 

GIFSec.com

 

 

 

 

 

 

Comments are closed.