Feed on
Posts
Comments

 

Zwitserland rooft EU leeg

Panama is peanuts.

In zijn boek(-je) ‘Belastingparadijzen’ (2013, vertaald in 2015) doet Gabriel Zucman Zucman een beklemmend boekje open over staatsinrichting en democratie.
Misschien een van de verbijsterendste inzichten presenteert hij op bladzijde 104 – 106 en 126. Daar zegt Zucman over EU-landje Luxemburg dat dit Klein Duimpje met 500.000 inwoners zijn wil kan opleggen aan 500 miljoen Europeanen, en dat terwijl Luxemburg de facto zelf niet eens meer een staat is, omdat de Luxemburgse politici de soevereiniteit van hun land hebben verkwanseld aan anonieme financiële grootmachten. In Luxemburg mogen multinationals zelf bepalen hoeveel belasting ze willen betalen en aan welke wettelijke verplichtingen ze zich willen onderwerpen.
Op de laatste bladzijde 126 zegt Zucman met een levensgroot understatement: ‘Ik denk niet dat een meerderheid van de inwoners van Luxemburg – van wie bij de laatste verkiezingen nog geen 50% heeft gestemd – het in orde vindt dat het groothertogdom is geannexeerd door de wereld van het offshoregeld.’
Zou het een idee zijn om dit per referendum aan de Luxemburgers voor te leggen?

De bevolking van Luxemburg is van alle gesjoemel door zijn establishment namelijk geen snars wijzer geworden. Alleen dat establishment spint garen bij de dubieuze praktijken van de Luxemburgse politici. Sinds 1970 is het Bruto Binnenlands Product (BBP) – de werkelijke maatstaf voor de economische prestaties van een land – met slechts 1,4% per jaar gegroeid.  Hiermee bevindt Luxemburg zich bij de ontwikkelde landen in de staart van het peloton.

Moet Luxemburg uit de EU worden gekieperd? Luxemburg heeft vandaag de dag niets meer te maken met de EU, zegt Gabriel Zucman op bladzijde 101 van zijn boekje over belastingdiefstal.  Luxemburg is sinds de jaren zeventig veranderd in een multinational, een financieel Wild West, dat zijn soevereiniteit heeft verkwanseld.
Wat is echter het verrassende? Uitgerekend de Luxemburger Jean Claude Juncker, die van 1995 tot 2013 premier van Luxemburg was, is sinds 1 november 2014 voorzitter van de Europese Commissie. Juncker heeft een termijn van vijf jaar. Dus vóór 2020 zal het Associatieverdrag met de Oekraïne rond moeten zijn en liefst ook het Trans-Atlantisch Vrijhandels- en Investeringsverdrag (TTIP). Want, als het gaat over sjacheren met soevereiniteit is Jean Claude Juncker ongetwijfeld dé man die alles weet van de hoed en de rand!

Houd hierbij in gedachten dat de ECB wordt bestierd door een voormalige werknemer van Goldman Sachs, Mario Draghi, en het is onvermijdelijk dat je gedachten uitgaan naar een Europa dat totaal niet (meer) ‘van ons’ is, zonder dat daar vanwege het EU-establishment al te veel ruchtbaarheid aan gegeven wordt.
In Nederland bijvoorbeeld zullen we het pas echt en duidelijk gaan merken wanneer onze pensioenen gevoelig worden gekort. Of misschien onze pensioenpotten totaal zijn verdampt terwijl wij sliepen. Het grote demasqué – laten we hopen dat dat er nooit van komt – zal onvermijdelijk pas duidelijk worden als het te laat is. Tot zo lang moeten we blijven geloven in Het Project Project Europa zoals het politiek establishment ons dat aanprijst en verkoopt. Iedereen die daar kanttekeningen bij durft zetten, wordt automatisch tot anti-Europeaan verklaard.

Zucman maakt ook duidelijk waarom het geen wonder is dat Zwitserland buiten de eurozone mag blijven. Bijvoorbeeld op pagina 74: ‘Volgens de officiële statistieken blijven de Europeanen het leeuwendeel van hun vermogens verbergen in Zwitserland. Naar alle waarschijnlijkheid heeft de belastingvlucht zich alleen maar uitgebreid, sinds onze bestuurders “het einde van de belastingparadijzen” afkondigden.’
‘Het bankgeheim is overal nog volledig of zo goed als volledig in tact. Alleen in slecht geïnformeerde nieuwsblaadjes is het bankgeheim dood (41-42).’

Wat misschien nog het meest verontrust, is dat het onder de radar houden van de gigantische vermogensstromen vervuilend (contaminerend) werkt op de statistieken waarop landen en instituties beleid baseren.
Bijvoorbeeld nationale rekeningen kunnen een incorrect beeld te zien geven en BNP’s stellen niet veel meer voor als indicator van respectieve productiviteiten. Hierdoor kunnen wereldwijd economische bewegingen ontstaan die op natuurfenomenen lijken, omdat niemand meer zicht heeft op de mogelijke oorzaken van de grote fluctuaties en bijsturen bijkans onmogelijk wordt.
Zucman (119): ‘Niet alleen kosten deze boekhoudkundige manipulaties allerlei landen veel geld, ook ontnemen ze hun betekenis aan de basale macro-economische statistieken, met dramatische gevolgen voor financiële regulering.’ Voor Ierland heeft dit bijvoorbeeld tot gevolg dat het nationaal inkomen en ongeveer 20% beneden het BBP ligt (210).

Zwitserland, Luxemburg en de Maagdeneilanden zijn volgens Zucman (45): ‘het duivelse trio dat zich in het hart van de Europese belastingontduiking heeft genesteld.’
Op pagina 44: ‘De economie die het meest door de belastingvlucht wordt getroffen, is waarschijnlijk die van het Afrikaanse continent, met 210 miljard euro in Zwitserland – een getal hoger dan dat van de Verenigde Staten, terwijl daar het bbp zevenmaal zo groot is. Voor de ontwikkelingslanden zijn de gevolgen van de fraude dus nog ernstiger dan voor de rijke landen.’

De relatie tussen Zwitserland en de Arabische Golfstaten mag een pikante heten. Zeker wanneer het thema van staatssoevereiniteit in verband met het Grote Geld aan de orde is.
Zucman vertelt op bladzijde 33-34 dat het voor de Arabische vorsten het niet van fiscaal belang is om een offshorerekening te hebben. De gigantische vermogens in betreffende landen zijn namelijk eigendom van families die de absolute macht uitoefenen, ‘inclusief de macht om belasting te heffen, waardoor die vermogens zowel van de staat als van privépersonen zijn. Dat de oliedollars eerder op weg gaan naar Zwitserland dan naar de VS heeft een andere, simpele reden: anders dan New York biedt Zürich het voordeeel van de anonimiteit.Oliesheik-90
Dat is een troef van formaat, want de families die het rond de Golf voor het zeggen hebben, zijn beducht dat hun investeringen aan een te nauwkeurig onderzoek zullen worden onderworpen. Wat is er dubieuzer dan de snelle groei van hun rijkdom, dan de vlotheid waarmee ze overal ter wereld bedrijven, gronden en gebouwen opkopen?
De Zwitserse bankiers gaan hen helpen die formidabele macht uit te oefenen zonder dat ze al te veel in de schijnwerpers komen te staan.’

Hoe formidabel die macht van de Arabische koning is en hoe veel waarde de kampioen van het Vrije Westen (de USA) hecht aan zijn soevereiniteit zal binnenkort weer eens duidelijk worden. Vorige maand heeft de Saoedi Minister van Buitenlandse zaken, Adel al-Jubeir, persoonlijk aan president Obama en het Amerikaanse Congres meegedeeld dat mocht het Congres een wet passeren die mogelijk maakt dat ook leden van de Saoedi koninklijke familie (het hele land is van hen) medeaansprakelijk gesteld worden voor de aanslagen op 11 september 2001, dat Saoedi-Arabië zich in dat geval genoopt zal zien voor 750 biljoen (een biljoen is een 1 met 12 nullen, dus een miljoen miljoen) aan Amerikaans schatkistpapier (staatsobligaties) en andere waardetitels te verkopen. Zo meldt de New York Times op 15 april 2006.

Globalisering in positieve zin
Zucman suggereert een werkbare oplossing (108): een wereldwijd financieel kadaster. Dat is een registratiesysteem waarin staat wie de werkelijke bezitters zijn van de – nu veelal ‘statenloze’- waardepapieren die in omloop zijn: aandelen, obligaties en deelnames in beleggingsfondsen over de hele wereld. Zulke registratiesystemen bestaan al (110-12) en het is volstrekt geen utopie om een mondiaal financieel kadaster op te tuigen. (106)

Er wordt te pas gesproken over een ‘Verenigde Staten van Europa’ zonder dat er daadwerkelijk iets in die richting van de grond getild wordt dat effectief het Amerikaanse systeem benadert.
Zucman (121): ‘Is het wereldwijd belasten van bedrijfswinsten een utopie, zoals de OESO beweert om haar behoudende anpak te rechtvaardigen? Zeker niet. In de VS worden de bedrijfswinsten op landelijk niveau berekend en daarna volgens een lastig manipuleerbare sleutel uitgesplitst naar de verschillende staten, die vervolgens elk afzonderlijk vrij zijn een belastingtarief te bepalen.’
De Europese Commissie bepleit weliswaar iets dergelijks schrijft Zucman, maar …. ‘Het grootste probleem is dat in het huidige stadium de voorgestelde regeling faculatief (op vrijwillige basis) is.’

* * *

‘Belastingparadijzen’ verscheen bij Boom in mei 2015 (ISBN: 9789089535030 / 150 bladzijden / 18 euro)

de digitale bijlage bij Zucman’s boek is online te lezen en desgewenst neer te laden via    https://www.boomfilosofie.nl/documenten/digitale_bijlage_belastingparadijzen.pdf

uitgebreid in het Frans, inclusief de recensies van ‘Verborgen rijkdommen’, op   –   http://gabriel-zucman.eu/richesse-cachee/

Interview Jonathan Witteman met Gabriel Zucman (mei 2015) in pdf te lezen via  interview – René Leverink Tekst

www.leverinktekst.nl/wp-content/uploads/2015/…/Zwitsers-bestelen-ons.pd…

Ewald Engelen op de site van Follow the Money   –   https://www.ftm.nl/artikelen/panama-papers

“Na #offshoreleaks, #luxleaks en #swissleaks zijn er nu de #panamapapers. Ze bieden ons, brave burgers, een onthutsend kijkje in de verderfelijke belastingmoraal van de rijken, geprivilegieerden en groten.
Driewerf lof. Want het zijn dit soort onthullingen die aantonen dat de groeiende populistische afkeer van de elite volkomen terecht is.”

Marc Roche  http://www.voxeurop.eu/nl/content/article/1177321-little-help-goldman-sachs

Marc Roche    http://www.voxeurop.eu/nl/content/author/202341-marc-roche

Jesse Frederik: ‘Het TTIP-verdrag is onze soevereiniteit niet waard’  /  De Correspondent   / 30 oktober 2014

“Werkgelegenheid, economische groei, concurrentievermogen – het vrijhandelsverdrag tussen Amerika en Europa zou het allemaal opleveren. Maar als je de prognoses nader bestudeert, is het allemaal een stuk minder rooskleurig dan het wordt gebracht. Waarom soevereiniteit opofferen voor een paar puntjes bbp?”

 

* * *

Het digitale panopticum

Griekse journalist Iason Athanasiadis suggereert op de site van Al Jazeera, in het verlengde van Zucman’s mondiale financiële kadaster, een digitaal panopticum. Vooral de disciplineringsfunctie is in dit kader volgens mij [jm] relevant.   panopticum Haarlem_txt

‘Privilege and the Panama Papers

In an era of mass inequality, can a digital panopticon banish privilege?  Al Jazeera / 05 Apr 2016 10:13 GMT |

‘The Internet has enabled the setting-up of truly global management platforms allowing a few to remotely profit from the labour of the many, while levelling the playing field for the working and middle classes between the West and the rest.

Free market legislation and global logistical networks have prised open economies, collapsed distances, extracted value from vulnerable locales, and redirected it to geopolitically powerful centres, all at unmatched speeds. The new global elite whose misdemeanours the Panama Papers document are the creation of this quickest of wealth transfers.

The more privilege the one class acquired, the more it locked the other side into a churning circle of exploitation. As inequality increased, most democracies started presenting a new feature in their elections: the candidate representing privilege.

A former United Nations official wrote a much-shared op-ed last month revealing rampant archaic privileges and epic incompetence in the world’s largest international organisation. He described the UN as “a black hole into which disappear countless tax dollars and human aspirations, never to be seen again”.

Being able to assess, reward and penalise the wasteful or modest among us is important in a post-nation-state age in which the value attached to people and the ease with which they travel ought finally to be delinked from the country in which they happened to be born. The system, which would be global, would surpass any existing electronic tax system by assessing participants not just on their income or free market-dictated expenditures, but on their environmental impact too.

If handled well, this could tip the balance of technology away from regulating populations and towards empowering them. Opposition is likely from countries unwilling to forsake power over their citizens. But the Panama Papers are the clearest warning bell that the system is broken and that a mechanism for monitoring privilege is essential at this stage of global integration.

The alternative is further secrecy benefiting the wealthy and corrupt, more environmental degradation, and more of the surveillance panopticon we currently already inhabit. If only Lifestyles had included the carbon score of each of their protagonists at the end of each episode!’

 

AvD Mulitax

 

 

link   Work in Progress

 

 

 

Comments are closed.