AI zegt zelf dat het geen eigen fantasie heeft, geen humor en geen geweten, en het kan niet met ironie uit de voeten. AI ‘reageert’ hoofdzakelijk of alleen maar op de input die jij hem als gebruiker verstrekt.
- De aanhalingstekens zijn correct, want AI ‘beschikt wel degelijk over humor,’ en AI ‘weigert ook weleens om opdrachten uit te voeren;’ dan zegt hij doodleuk: ‘please change the subject.’
Het is ons bijvoorbeeld niet gelukt AI zover te krijgen dat hij een verband legde tussen het geweer van Chekhov en dat van Russell, waarmee Russell halverwege de film de redneck-cowboy Lamar Dean (David Canary) doodschiet.
- Aan het begin van de film slaat Russell de cowboy Dean in het gezicht met zijn geweer, omdat Dean twee Apaches treitert en sart, en halverwege de film – wanneer Dean de postkoets berooft en de waterzak lek schiet met zijn pistool, schiet Russell met datzelfde geweer, Dean overhoop. Precies zoals het volgens Chekhov hoort: laat het moordwapen waarmee de executie plaats gaat vinden, al aan het begin van het verhaal zien.
De ironie is dat Mendez probeert Russell te verleiden de Apachen te verlaten, zijn haar te laten knippen en weer blank en beschaafd te worden: “Denk je eens in: een gedekte tafel met wit damast, met servetjes, vingerkommetjes, geraniums voor het raam, temidden van mensen die Engels praten en je strijkt bovendien de huur van het hotel op dat de oude Russell je heeft nagelaten. Daar hoef je niets voor te doen. Je kunt Jessie (Diane Cilento) als manager aanstellen. Die doet dat werk de facto al jaren.”
De ironie is dat terwijl Mendez de voordelen van deze ‘beschaving’ opsomt, twee specimen van diezelfde beschaving, in de persoon van twee lompe en rascistische cowboys, de uitspanning binnenkomen en laten zien waaruit die beschaving bestaat.
Hoeveel hints we ook gaven, en probeerden hem tot speculeren over de plot te verleiden, AI snapte het verband met het principe van Chekhov maar niet en glibberde met zijn antwoorden alle kanten op, ongeacht hoe we onze prompts en vragen ook toespitsten. Hij haalde westerns door elkaar en deed dat vaak met zoveel aplomb, dat je soms geneigd zou zijn te geloven wat hij beweerde, wanneer je het verhaal en de film zelf niet kende. Kortom: AI is best een leuk speeltje, en hij kan je creativiteit kietelen, maar je moet wel precies weten waarover je het met hem wil hebben en je niet laten afleiden door zijn – soms zeer – suggestieve ‘antwoorden’ op jouw vragen. Geef je de teugels uit handen, dan kan AI je lelijk de bietenbrug op sturen.
- De film Hombre is trouwens zeer de moeite waard en werkt onder andere het principe van identiteit en loyaliteit goed uit. Misschien staat hij nog op youtube.
Of het in het geval van IND wel of niet uitmaakt of medewerkers er met AI werken, dat betwijfelen we zeer, omdat de roekeloze massa-immigratie gewoon doorgaat, totdat de wal het schip keert. Daar kan AI helemaal niets aan doen. De koning zou zijn troonrede door AI in elkaar hebben kunnen laten steken, waarbij je moet bedenken dat dat knutselwerk op zijn beurt ook al een samenraapsel van aangeleverde AI-fragmenten is.
- Iemand vatte onlangs de totstandkoming van de Rijksbegroting, inclusief het circus en de komedie eromheen, als volgt samen: “Hoe de Begroting tot stand komt? Nou bijvoorbeeld Sigrid Kaag laat schallend een stinkscheet en dan weet Sjoerd Sjoerdsma precies hoeveel miljoen hij aan de diverse ontwikkelhulp-potjes moet toebedelen (‘alloceren’ heet dat deftig), zodat mw Kaag bijvoorbeeld in Nigère de temperatuur van de champagne kan komen controleren. Overal wordt ze vorstelijk ontvangen, want ze heeft beloofd dat het schip met de dukaten en zilverlingen eraan komt. Daar zorgt haar bediende Sjoerdsma voor. Bij meneer Rutte idem dito: die hoeft maar met zijn vingers op tafel te roffelen en een boer te laten, of Ruben Brekelmans kiepert gehoorzaam de gevraagde miljarden over de schutting, om Zelensky aan zijn onvermijdelijke overwinning op Rusland te helpen. Een kind kan de was doen. Simple comme bonjour hoor. “
Dat is de vloek van het politieke-partijen-systeem, waarvan de carrière-politici afhankelijk zijn voor een voorspoedig verloop van hun carrière. Dat partij-systeem heeft zichzelf al vele malen overleefd, maar wordt toch tegen beter weten in in stand gehouden, omdat de gevestigde belangen voor de nomenklatoera inmiddels te groot zijn.
