Parkeer
Wut-Pressekonferenz – www.bitchute.com/video/s0hv8zpVEBUV/
*
‘Wat is een Politikleistung anders dan een Ersatzvermögen van Ersatzpolitiker?’ Die retorische vraag stelden ze zich.
- Jawel, nadat jij verbaal-taalkundig had zitten klooien met Sondervermögen en Schuldenbremse en weet ik niet wat al nog meer.
Dat is toch hartstikke leuk, woordspelig klooien en knutselen!? Bovendien verbaast het mij nog steeds dat Sloterdijks metafoor van de politieke ‘woedebanken’ nog door geen enkele politieke partij of politicus is gebruikt. Juist in deze mercantiel-transactionele tijd!
- Jij bent daar razend handig in, ja. Vermögen in het Duits en ‘vermogen’ in het Nederlands kan een Gordiaanse knoop worden. Wat is het vermogen van die tractor? Dus Leistung. En dan ‘kapitaal’ en ‘vermogen’ – heeft een vermogend persoon veel kapitaal? Inderdaad. Wat is het onderscheid tussen kapitaal en vermogen? Waarom zeggen Merz en zijn spindoctors Sondervermögen en niet Sonderschulden of negatives Sonderkapital? En hoe gebruik je een Schuldenbremse in een stuurloze vrachtauto zonder werkende remmen? Dan begin jij over Hemmung en geremdheid, en voordat we het weten zitten we kniediep in Freud, zijn topologische ego/superego en de neurosenleer …. Neen, hartstikke leuk.’
Niet dan? Politiek is intussen toch vooral een bezigheid voor neurotici, borderliners, halve garen en malloten? De witte raven in de politiek daargelaten, want uitzonderingen bevestigen ook in die biotoop de regel. Eerlijk gezegd: voor de werkelijk goedwillenden, die de politiek ingaan terwijl ze elders met gemak een (betere) baan zouden kunnen krijgen, om te proberen de maatschappij te verbeteren, kun je enkel respect hebben.
Echter, kijk om je heen, en wat zie je? Fast nur thymotisch verschuldete Leute, oder? Ik sla het boek van Sloterdijk willekeurig open en wat staat daar, op bladzijde 196? ‘Für die thymotisierenden Tendenzen in der frühen Arbeiterbewegung wird neben Impulsen aus dem christlichen Erweckungssektentum besonders die von Thomas Paine (in Erwiderung auf Edmund Burkes Kritik der Französischen Revolution) ausformulierte Erläuterung der Menschenrechte, 1791-1792, bedeutsam.’
Dat is toch om te smullen?
- Dat is ironie. Sloterdijk schreef Zorn und Zeit in een overwegend ironisch register. Je kunt met de huidige systemen, waarin politieke partijen de dienst uitmaken – zonder het instrument van het referendum om politieke schuinsmacheerders terug te fluiten – niet veel beginnen.
Ironie als voornaamste register, voor de nodige afstand tot het onderwerp waarover je schrijft. Dat ben ik meteen met je eens, dat klopt, maar Alice Weidel is liefst twee maal econoom (Algemeen en Bedrijfs) en Bernd Baumann is ook een academisch afgestudeerde econoom. Dus. Wat ik maar wilde zeggen. Geen affiniteit met ironie?
- Weet je, ik denk dat Tino Chrupalla nog de beste econoom is. Die komt uit de praktische bouwwereld, heeft een eigen bedrijf gehad en is een politiek natuurtalent. IJzersterk die man! En ze hebben geen spatsjes, ze zijn vrij pretentieloos, hetgeen ook verfrissend werkt. Waarom hebben wij in Nederland niet zulke politici?
Weet ik niet, maar wij hebben heer Bommel van Marten Toonder.
- Dat is zo. Heel opmerkelijk dat Zorn un Zeit en de Toornfiolen, voor zover ik weet nog nooit op elkaar zijn betrokken.
Terwijl het semi-parallelle vertellingen zijn. Bommels toorn is een substantie die zich laat bottelen terwijl Sloterdijks toorn immaterieel is, een thymotische energie, maar die daarom niet minder pernicieus-malicieus kan uitwerken.
- Sloterdijks woede die voortspruit uit miskenning en Toonders verongelijktheid – Heer Bommel is meestal verongelijkt – vloeien gewoon in elkaar over zou je kunnen zeggen.
Degenen die op de AfD stemmen, voelen zich net zo goed miskend, genegeerd, veronachtzaamd ……
- En gefopt en belogen, natuurlijk, want Merz beloofde gouden bergen om die nadat hij was gekozen te laten verdampen. Zijn spindoctors toverden middels een taalhandeling (speech act) een fictief vermogen op het toneel, het zogeheten Sondervermögen, dat enkel ontstaat doordat de Schuldenbremse echt politiek handelen frustreert, blokkeert.
Ja, dat lijkt mij ook zo, maar ik kan me natuurlijk vergissen. Het Sondervermögen is louter fictief vermogen. Sondervermögen is – voorzover ik het tenminste begrijp – een juridisch‑retorische constructie om de Schuldenbremse te omzeilen.
Sondervermögen is geen Leistung, maar een Ersatz‑Leistung. Een simulatie van vermogen, niet een prestatie.
Sloterdijk zou kunnen zeggen: Sondervermögen is een thymotische placebo: het suggereert vermogen waar geen politieke energie meer is.
- Vandaar dat menig Duitser kanselier Merz een Ersatz-Kanzler noemen; van Ersatz-Scholz naar Ersatz-Kanzler.
Zo zou het weleens kunnen zitten, ja: Ersatz, het Duitse fake. ‘Made in Germany,’ stond ooit garant en borg voor kwaliteit. De politieke partijen zouden als woedebanken moeten fungeren, maar ze zijn failliet (zie o.a. Peter Mair: Ruling the void), de macht is structureel leeg (zie o.a. Claude Lefort: le lieu vide du pouvoir politique), dus de thymotische energie vindt geen bedding, geen kanaal (Sloterdijk)
………………….. ……………….. …………………….
………………….. ……………….. …………………….