Parkeer PM
Alex Krainer: Iran War – Economic Disaster & End of Trump? – www.youtube.com/watch?v=p8oka89hzHc&t=2353s
Het gaat over die Amerikaanse oorlogsschepen die van alles overkomt, van aanvaringen tot machinestoringen en nu dan toiletverstopping bij de Gerald Ford geloof ik? De zeelui schijnen de toiletten moedwillig te hebben volgestopt met allerlei textiel, zodat het schip niet meer gevechtsklaar is. Ze hadden geen fiducie in de warlords in Washington.
- Geef ze eens ongelijk. De zeelui en soldaten hebben geen zin te sneuvelen voor een Epstein-elite en zionistische donors zegt Kraner ( video doorspelen >>>> 38 ) en dus gaan ze traineren en saboteren.
Jij hebt Ai+ChatGPT erbij gehaald, zag ik.
Yep, zeker, vooral om de jongelui te laten oefenen met het maken van goede prompts, om de Ai-antwoorden te evalueren en te leren beoordelen en ook om ze met Mills kennis te laten maken.
Mills beschreef een interlocking directorate van militaire leiders, topbestuurders en politieke elites die gezamenlijk een permanente oorlogslogica in stand houden. Hij stelde dat deze groep in staat was om beslissingen te nemen die de publieke wil konden negeren.
Vandaag zien we parallellen:
- Militarisering als standaardmodus De voortdurende nadruk op veiligheid, defensie-uitgaven en militaire allianties doet denken aan Mills’ observatie dat oorlog niet langer een uitzondering is, maar een permanente staat van paraatheid. De VS blijft een centrale militaire actor, met een wereldwijd netwerk van bases en interventies.
- Diplomatie onder druk Mills waarschuwde dat diplomatie ondergeschikt raakt aan militaire logica. De huidige erosie van multilaterale diplomatie — denk aan het tanende vertrouwen in de VN, het vastlopen van vredesprocessen en het toenemende gebruik van unilaterale acties — past in dat patroon.
- Elites die buiten zicht opereren Mills benadrukte dat elites opereren in besloten netwerken, vaak ondoorzichtig voor het publiek. In de huidige context zien we vergelijkbare kritiek op besluitvorming rond oorlog, wapenleveranties, sancties en veiligheidsstrategieën, die vaak plaatsvinden in kleine kring van regeringsleiders, veiligheidsdiensten en defensie-industrie.
Je verwijzing naar “warlords” in Washington en Tel Aviv raakt aan Mills’ idee dat militaire en politieke elites samensmelten tot een macht die oorlog als beleidsinstrument normaliseert.
- Washington De VS blijft volgens veel analisten het centrum van een militair-industrieel complex dat structureel belang heeft bij een hoge staat van paraatheid. Mills’ analyse van de nauwe verwevenheid tussen politiek, bedrijfsleven en leger is hier nog steeds relevant.
- Tel Aviv Israël bevindt zich in een permanente veiligheidslogica, waarin militaire strategie vaak de boventoon voert boven diplomatie. De voortdurende escalaties in Gaza en de Westelijke Jordaanoever illustreren hoe een staat in een permanente oorlogstoestand terecht kan komen, waarbij militaire elites een dominante rol spelen in beleidsvorming.
- Andere machtscentra Ook Rusland, China, Iran en regionale spelers in het Midden-Oosten passen in Mills’ bredere schema: elites die oorlog en conflict gebruiken om interne cohesie te versterken, geopolitieke invloed uit te breiden of economische belangen te beschermen.
Het is verleidelijk om Mills’ analyse één-op-één te projecteren op de huidige situatie, maar er zijn ook verschillen:
- De wereld is multipolairder dan in 1956.
- Niet-statelijke actoren (techbedrijven, milities, private militaire bedrijven) spelen een grotere rol.
- Informatieoorlog en cyberoorlog zijn nieuwe domeinen die Mills niet kon voorzien.
Toch blijft zijn centrale waarschuwing overeind: wanneer elites oorlog als normaal beschouwen, wordt vrede een uitzondering.
Een vraag om verder te komen
Welke aspecten van de huidige situatie — bijvoorbeeld de oorlog in Gaza, de spanningen rond Oekraïne, of de rol van de VS — wil je het liefst verder uitdiepen in relatie tot Mills’ analyse?
Welke instituties komen het eerst in verzet?
Drie groepen springen er historisch en sociologisch uit. Ze doen dat niet omdat ze per definitie “goed” zijn, maar omdat hun professionele logica botst met de logica van een ontsporende macht.
- De professionele militaire top
Niet de politieke leiding, maar de carrière‑militairen — generaals, strategen, inlichtingendeskundigen — zijn vaak de eersten die alarm slaan wanneer leiders irrationeel of roekeloos worden.
Waarom juist zij:
– Ze kennen de werkelijke kosten van oorlog (menselijk, logistiek, strategisch).
– Ze hebben een institutionele cultuur van voorzichtigheid en planning.
– Ze weten dat politieke avonturisten oorlog vaak zien als instrument, terwijl zij het zien als laatste redmiddel.
Voorbeelden uit de geschiedenis:
– Amerikaanse generaals die zich verzetten tegen escalatie in Vietnam of Syrië.
– Israëlische veiligheidschefs die regelmatig waarschuwen voor politieke overmoed.
– Russische militaire technocraten die frictie tonen met politieke maximalisten.
Mills zou zeggen: dit is het moment waarop de “military mind” botst met de “political mind”.
- De diplomatieke dienst en het corps van internationale juristen
Diplomaten zijn de hoeders van onderhandeling, stabiliteit en internationale orde. Wanneer een elite diplomatie weggooit, zijn zij de eersten die het zien — en vaak de eersten die intern protesteren.
Waarom zij:
– Ze werken met lange tijdshorizonten, niet met electorale cycli.
– Ze hebben een professionele code die geweld ziet als falen van diplomatie.
– Ze zijn gevoelig voor internationale legitimiteit, iets waar roekeloze elites vaak lak aan hebben.
Hun verzet is meestal subtiel:
– gelekte memo’s
– interne waarschuwingen
– massale ontslagen of protestbrieven
Maar het is vaak het eerste institutionele signaal dat een elite de realiteit verliest.
- Inlichtingen- en veiligheidsdiensten
Niet de politieke top van die diensten, maar de analisten en carrière‑officieren.
Waarom zij:
– Ze zien informatie die de elite niet wil horen.
– Ze herkennen wishful thinking, propaganda en strategische zelfmisleiding.
– Ze hebben een cultuur van scenario‑denken en risico‑analyse.
Wanneer een elite irrationeel wordt, zijn zij vaak de eersten die zeggen: “De feiten ondersteunen dit beleid niet.”
Wat gebeurt er als ook deze instituties worden genegeerd?
Dan ontstaat precies wat Mills beschreef:
– een elite die in haar eigen logica gevangen zit
– een permanente oorlogstoestand
– een afbraak van democratische checks
– een gevaarlijke concentratie van macht
Wanneer zelfs de militaire top, diplomaten en inlichtingendiensten worden gemarginaliseerd, is dat een teken dat een elite niet alleen irrationeel is, maar ook ongecontroleerd.
Een vraag om verder te gaan
Over welke hedendaagse situatie denk je zelf dat deze institutionele frictie het duidelijkst zichtbaar wordt — Washington, Tel Aviv, Moskou, of elders?
Waar jouw observatie wél op wijst: institutionele frictie binnen het militaire apparaat
Wanneer er berichten circuleren over materiële storingen, ongelukken, interne obstructie of ongebruikelijke incidenten binnen krijgsmachten, dan is de sociologische vraag niet: “Wie zit erachter?” maar: “Wat zegt dit over de staat van de organisatie?”
In de militaire sociologie zijn er drie klassieke indicatoren dat een krijgsmacht onder zware interne spanning staat:
– Discipline‑erosie — meer incidenten, fouten, nalatigheid, ongehoorzaamheid.
– Organisatorische vermoeidheid — te veel missies, te weinig rust, te weinig duidelijkheid over strategische doelen.
– Normatieve frictie — wanneer militairen het gevoel krijgen dat de politieke leiding irrationeel, roekeloos of incompetent handelt.
In zulke omstandigheden ontstaan soms:
– passief verzet (traagheid, bureaucratische obstructie)
– verhoogde foutgevoeligheid
– interne lekken
– ongebruikelijke incidenten die op sabotage lijken, maar ook het gevolg kunnen zijn van overbelasting of demotivatie.
Dat is een bekend patroon in krijgsmachten die onder extreme druk staan.
Wat dit niet betekent
Het betekent niet automatisch dat er een gecoördineerde opstand is, of dat specifieke politieke groepen doelwit zijn. Zulke conclusies vereisen harde, verifieerbare feiten — en die zijn er in dit geval niet.
Maar het betekent wél dat er institutionele stress is, en dat is op zichzelf al betekenisvol.
Mills beschreef dat wanneer een machtselite:
– structureel risico’s onderschat
– diplomatie marginaliseert
– militaire middelen overbelast
strategische doelen onduidelijk maakt
…de professionele militaire top de eerste groep is die de gevolgen voelt. Niet omdat ze politiek zijn, maar omdat zij de operationele realiteit dragen.
Wanneer die realiteit onhoudbaar wordt, ontstaan er signalen:
– interne waarschuwingen
– frictie met politieke leiding
– verhoogde incidenten
– spanningen tussen strategische en politieke logica
Dat is precies het soort “tekenen aan de wand” waar jij op doelt.
Hoe ik de situatie inschat (zonder politieke oordelen)
Wat we op dit moment in meerdere landen zien — niet alleen de VS of Israël — is een toenemende spanning tussen politieke elites en militaire professionals. Dat komt door:
– langdurige conflicten zonder duidelijk einddoel [hier wijst kolonel b.d. Douglas Macgregor voortdurend op]
– politieke polarisatie
– druk van donoren, lobby’s en ideologische groepen
– een permanente staat van paraatheid
– een verschuiving van diplomatie naar militaire instrumenten
In zo’n context worden signalen van interne frictie vaak niet serieus genomen door politieke elites, omdat:
– ze hun eigen narratief niet willen ondermijnen
– ze electorale of ideologische belangen prioriteren
– ze geloven dat de militaire hiërarchie “het wel oplost”
– ze structureel overschatten hoeveel rek er in het systeem zit
Dat is precies het soort dynamiek dat Mills beschreef: een elite die in haar eigen logica gevangen raakt en daardoor blind wordt voor institutionele waarschuwingen.
Een vraag om verder te gaan
Wil je dat we dit verder uitwerken vanuit het perspectief van:
de VS, Israël, of de bredere NAVO‑context?
Elk van die drie heeft een eigen dynamiek van militaire frictie die we kunnen analyseren zonder in speculatie te vervallen.
Hoe ik de situatie inschat
De drie dynamieken zijn niet gescheiden, maar verschillende manifestaties van één systeem dat onder extreme druk staat. De incidenten die jij noemt passen in een breder patroon van:
– institutionele vermoeidheid
– strategische incoherentie
– politieke overmoed
– militaire frictie
– afnemende legitimiteit
Het is geen bewijs van een georganiseerde opstand, maar wel een teken dat de professionele militaire cultuur botst met een politieke elite die steeds minder rekening houdt met realiteit, risico’s en beperkingen.
Hoe zie jij zelf de verhouding tussen deze drie lagen — denk je dat de spanningen vooral voortkomen uit Amerikaanse binnenlandse politiek, of uit de druk van de oorlogen zelf?
Hoe ideologieën en religies functioneren binnen machtsstructuren
In vrijwel alle samenlevingen vervullen ideologieën en religieuze overtuigingen drie functies:
– Legitimatie — ze geven morele rechtvaardiging aan beleid, inclusief buitenlands beleid.
– Mobilisatie — ze creëren emotionele en symbolische cohesie, waardoor groepen bereid zijn offers te brengen.
– Identiteitsvorming — ze definiëren wie “wij” zijn en wie “de ander” is, wat invloed heeft op conflict- en vredesdynamiek.
Deze functies zijn niet uniek voor één religie of ideologie; ze komen voor in christelijke, islamitische, joodse, seculiere en nationalistische contexten.
Hoe dit werkt in de context van de VS, Israël en bredere westerse politiek?
Zonder uitspraken te doen over individuen of politieke voorkeuren, kunnen we wel beschrijven hoe bepaalde overtuigingen een rol spelen in geopolitiek.
- Religieus geïnspireerde politieke stromingen in de VS.
– In de VS bestaan stromingen die religieuze overtuigingen verbinden met geopolitieke visies. Historici en politicologen beschrijven bijvoorbeeld:
– groepen die een theologisch geïnspireerde visie hebben op het Midden-Oosten
– bewegingen die steun aan bepaalde staten of regio’s zien als onderdeel van hun religieuze identiteit
– politieke coalities waarin religieuze overtuigingen en strategische belangen elkaar versterken
Dit betekent niet dat religie de enige drijvende kracht is, maar dat ze een symbolische en mobiliserende rol speelt.
- Religieuze en nationalistische overtuigingen in Israël
Ook in Israël bestaan uiteenlopende stromingen — religieus, seculier, nationalistisch — die elk hun eigen visie hebben op veiligheid, territorium en identiteit. Deze overtuigingen beïnvloeden:
– hoe dreigingen worden geïnterpreteerd
– hoe veiligheid wordt gedefinieerd
– hoe politieke leiders steun mobiliseren
Religie is hier één factor naast demografie, veiligheid, geschiedenis en geopolitiek. - Ideologische structuren binnen NAVO‑landen
In Europa spelen religieuze overtuigingen een veel kleinere rol, maar ideologische factoren zoals:
– liberale internationale orde
– seculier humanitarisme
– historisch schuld- of verantwoordelijkheidsethos
…kunnen eveneens beleidskeuzes beïnvloeden.
Over christelijk zionisme als politieke stroming
Christelijk zionisme is een gedocumenteerde religieus-politieke stroming binnen delen van het Amerikaanse protestantisme. Wetenschappers beschrijven dat deze stroming:
– een theologische interpretatie heeft van de rol van Israël in de geschiedenis
– politieke steun verleent aan bepaalde beleidsrichtingen
– invloed heeft via maatschappelijke organisaties, lobbygroepen en kiezers
Belangrijk is dat dit een politiek-religieuze beweging is, geen monolithische kracht, en dat er binnen zowel christelijke als joodse gemeenschappen grote diversiteit bestaat in opvattingen.
Hoe ideologieën bijdragen aan geopolitieke dynamiek
Ideologieën — religieus of seculier — kunnen geopolitiek beïnvloeden op drie manieren:
– Ze creëren een moreel kader dat bepaalde beleidsopties vanzelfsprekend of noodzakelijk laat lijken.
– Ze versterken coalities tussen politieke actoren die dezelfde symbolische taal spreken.
– Ze kunnen spanningen vergroten wanneer religieuze of ideologische overtuigingen botsen met militaire of diplomatieke realiteit.
Dit laatste punt sluit aan bij je eerdere vragen: wanneer ideologische logica botst met militaire professionaliteit, ontstaat frictie.
Hoe zie jij zelf de verhouding tussen religieuze overtuigingen en strategische belangen — denk je dat religie vooral een legitimatie is, of dat ze daadwerkelijk de strategische keuzes bepaalt?
Zelfs wanneer oorlogen voorspelbaar mislukken, blijven elites ze voeren omdat:
– ideologie de kosten maskeert
– religieuze of morele taal kritiek neutraliseert
– de bevolking emotioneel wordt gemobiliseerd
– militairen worden gedisciplineerd via symboliek en rituelen
– strategische mislukkingen worden herverpakt als morele successen.
Dit verklaart waarom oorlogen die rationeel onzinnig zijn, toch politiek haalbaar blijven.
Hoe dit past in jouw analyse
Wat jij beschrijft — religie als “opium” dat militairen en bevolkingen gevechtsbereid maakt — past precies in dit patroon:
– oorlogen die strategisch incoherent zijn
– elites die ideologische middelen gebruiken om steun te creëren
– militairen die de last dragen van politieke beslissingen
samenlevingen die via symboliek worden gemobiliseerd.
Religie is hier dus geen oorzaak van oorlog, maar een versterker van een al bestaande machtslogica.
Denk je dat dit mechanisme vooral werkt via religieuze taal (zoals in christelijk zionisme), of zie je het breder — bijvoorbeeld in seculiere ideologieën zoals nationalisme, exceptionalism of humanitaire retoriek?
Waarom verhalen over misbruik in machtskringen zo hardnekkig zijn
Er zijn drie redenen waarom dit soort verhalen — waar dan ook ter wereld — blijven circuleren:
– historische precedenten: er zijn reële gevallen geweest in verschillende landen en instellingen
– gebrek aan transparantie: machtssystemen zijn per definitie gesloten
– psychologische logica: mensen zoeken verklaringen voor onbegrijpelijk of immoreel beleid
Maar: het bestaan van patronen betekent niet dat elke beschuldiging waar is, en het betekent zeker niet dat specifieke personen schuldig zijn zonder bewijs.
Wat we wél kunnen zeggen zonder speculatie
– Seksueel misbruik komt voor in contexten van extreme machtsconcentratie.
– Het is geen “verslaving” maar een machtsdynamiek.
– Ideologieën kunnen misbruik maskeren of legitimeren, maar zijn niet de oorzaak.
– Het is gevaarlijk om individuele namen te koppelen aan dit soort claims zonder harde feiten.
De structurele analyse blijft geldig, zelfs als individuele gevallen onzeker zijn.
Wil je dit verder uitdiepen vanuit het perspectief van machtssociologie (hoe elites functioneren), of vanuit politieke psychologie (hoe mensen in machtsposities morele grenzen verliezen)?Ik kan je vraag beantwoorden, maar ik moet dat doen binnen duidelijke grenzen: ik kan geen beschuldigingen of intenties toeschrijven aan specifieke personen, en ik kan geen onbewezen claims bevestigen over misbruik in machtskringen. Wat ik wél kan doen, is jouw vraag plaatsen in een sociologisch, psychologisch en historisch kader: waarom zien we in machtssystemen soms patronen van grensoverschrijdend gedrag, waarom lijken seks en macht zo vaak verweven, en waarom worden zulke verhalen zo hardnekkig?
Daarmee kunnen we jouw intuïtie serieus nemen zonder in speculatie of persoonsgerichte claims te vervallen.
Machtsverlies en “castratie” als sociaal mechanisme bij mensen
Bij mensen gebeurt er uiteraard geen fysieke castratie, maar er bestaan symbolische equivalenten die dezelfde functies vervullen:
– reputatievernietiging
– juridische vervolging
– sociale uitsluiting
– verlies van status, netwerk en middelen
– publieke vernedering
In sociologische termen is dit een vorm van sociale castratie: het uitschakelen van iemands vermogen om macht uit te oefenen.
………… ………….. ………….. ………..
* * *
Toen gingen we dineren en toen we terug kwamen was deze Ai-sessie onbereikbaar en even later foetsj. Dit heeft Ai vaker, ondanks dat je rechtsboven de link kunt kopiëren. Blijkbaar is Microsoft niet happig op diep en diepergravende gesprekken, dus deleten ze die gewoon als ze even kunnen.
- Dat geeft niet. We zouten De Waal en zijn primaten gewoon even op voor een volgende sessie, maar laten we de recente video met Kees van der Pijl wel vast op de site zetten, want dat is goed voor ‘connecting the dots.’ Hoewel je goed in de stof moet zitten om álles wat Van der Pijl vertelt helemaal thuis te kunnen brengen.
Gewiekst en geestig zoals Van der Pijl een draai geeft aan de tekst van de AIVD, alsof die zou hebben gezegd of geschreven dat ‘onze elites’ uit mensen bestaan zonder moreel besef … “Ik ben de AIVD dankbaar ….” er zullen maar weinig mensen zijn die dit horen en zien, denk ik.
Kees van der Pijl over Epstein’s rol in internationale machtsverhoudingen – www.youtube.com/watch?v=E3-QdSda7eg&t=15s