Parkeer PM
Jan 26, 2026 Jiang Xueqin & Glenn Diesen: Great Power Wars Over a New World Order – www.youtube.com/watch?v=80jUKe0blAQ
*
De kern van deze Xueqin Jiang en Glenn Diesen video is dat de elite (tegenwoordig beter: de nomenklatoera) en het volk van elkaar zijn losgezongen. Diesen noemt het Rorty-boek niet, maar het citaat (video >>> 25:30) dat hij opleest, komt uit Achieving our country.
- Niet alleen zijn het volk en de nomenklatoera van elkaar losgezongen, maar zij houden er andere agenda’s op na en trekken ieder een andere kant op. Het griezelige is dat het volk (lokaal en regionaal geöriënteerd) stemt op en ‘kiest’ voor een nomenklatoera (globlablalistisch en kosmo-popo-litisch geöriënteerd) die haar belangen helemaal niet vertegenwoordigt en haar alleen nodig heeft om zetels te vullen, middels een ‘democratische stembusgang’ om de vier jaar. Dat is vervreemdend en schizofreen.
Zeg maar gerust sociaal-politiek-pathogeen, en dat terwijl terwijl het niet om wetten van Meden en Perzen gaat, maar om particuliere deel-belangetjs. Je zou kunnen beginnen met het referendum als instrument uit de ijskast te halen of op te dreggen van de zeebodem, en gebruiksklaar te maken voor het huidige bestel en daarnaast moet de machtsverdeling via politieke partijen, zoals die nu nog steeds opereert (in Thorbeckes tijd voldeed het blijkbaar) op de schop. partijpolitiek-nepotisme en cronyisme en raririteiten (zoals net nog, dat er via een PVV-afsplitsing, floep een nieuwe ‘groep’ in de Kamer gaat acteren) moeten uitgewied worden. Kijk bijvoorbeeld naar Denemarken en Zwitserland.
…………………. ……………………. …………………… …………………….
- Wat vind jij van die verhalende mini-analyse? Ik vind het slim bedacht en kwalitatief helemaal niet slecht.
Zeker. Toch verbazingwekkend wat je met AI allemaal voor elkaar kan boksen. Dat wil zeggen, indien je er verstandig mee omspringt en ‘weet wat je niet weet,’ want anders is het natuurlijk gewoon: garbage in, garbage out.
Ze zijn er helemaal ingedoken, zie ik. Ze hebben Contingency erbij gehaald. Hier, moet je kijken.
Contingency, Irony, and Solidarity (1989) is eigenlijk de sleutel tot begrijpen waarom Rorty’s latere “strongman”-passage zo ironisch is. Het boek draait om drie ideeën:
a) Contingency
Er is geen vaste, objectieve grond voor waarheid, identiteit of moraal. Alles is historisch gegroeid, veranderlijk, contingent.
b) Irony
De “ironist” is iemand die beseft dat zijn eigen overtuigingen ook contingent zijn. Je neemt jezelf niet te serieus, maar je blijft wel politiek betrokken.
c) Solidarity
Omdat er geen metafysische waarheid is, moeten we solidariteit maken, niet ontdekken. Democratie is een moreel project, geen natuurwet.
In Contingency, Irony, and Solidarity zegt Rorty:
- dat liberale democratie kwetsbaar is voor ressentiment,
- dat elites zich kunnen vervreemden van de bevolking,
- dat publieke conversatie fragiel is,
- dat politiek steeds meer een strijd om verhalen wordt.
Waar plaats je Contingency, Irony, and Solidarity in zijn oeuvre?
Het is het hart van zijn politieke filosofie.
- Mirror of Nature sloopt de epistemologische fundamenten.
- Contingency, Irony, and Solidarity bouwt een nieuw humanistisch, literair, post‑metafysisch liberalisme op.
- Achieving Our Country (1998) is de politieke toepassing daarvan op de Amerikaanse linkerzijde.
…………………. ……………………. …………………… …………………….
*
Een verhalende mini‑analyse (grotendeels met AI + ChatGPT gegenereerd)
In het midden van de jaren negentig keek Edward Luttwak naar de Verenigde Staten alsof hij naar een langzaam kantelende brug keek. De constructie stond nog overeind, maar de spanning in de kabels was voelbaar. Globalisering, zo zag hij, was geen neutraal economisch proces maar een sluipende ontmanteling van de Amerikaanse middenklasse. Terwijl bedrijven hun productie verplaatsten en financiële markten zich losmaakten van nationale belangen, verloor de gewone Amerikaan zekerheid, status en toekomstperspectief.
Luttwak waarschuwde dat dit vacuüm niet leeg zou blijven. In zijn analyse zou er een nieuwe politieke kracht opstaan: geen herhaling van de jaren dertig, maar een “product‑improved fascist movement” — een modern, mediavaardig, democratisch gelegitimeerd autoritarisme dat inspeelt op vernedering en verlies. Het was een waarschuwing die destijds vooral beleidsanalisten raakte, maar weinig verder reikte.
Vier jaar later pakt Richard Rorty die draad op, maar hij kijkt vanuit een andere hoek. Waar Luttwak de economische onderlaag blootlegt, richt Rorty zich op de culturele bovenlaag. Hij ziet hoe de Amerikaanse linkerzijde zich terugtrekt in universiteiten, waar identiteit, taal en representatie centraal staan, terwijl de materiële zorgen van de arbeidersklasse verdwijnen uit het politieke repertoire.
Rorty’s analyse is niet technocratisch maar moreel geladen. Hij beschrijft een bevolking die zich verraden voelt door een elite die hen niet meer ziet. En dan formuleert hij die ene passage die later viraal zal gaan: op een dag, schrijft hij, zal de niet‑stedelijke kiezer besluiten dat het systeem hen heeft laten vallen — en dan zullen ze “op zoek gaan naar een strongman” die belooft de nationale waardigheid te herstellen.
In 1998 leest bijna niemand dit als voorspelling. Het is een waarschuwing, een morele oproep, geen profetie.
Tot november 2016.
Na de onverwachte overwinning van Donald Trump ontstaat een collectieve zoektocht naar verklaringen. In die eerste dagen duikt ergens op internet een screenshot op van precies die twee opeenvolgende alinea’s: eerst Rorty’s verwijzing naar Luttwak, dan zijn eigen voorspelling van de strongman. De tekst lijkt geschreven voor dat moment. De toon, de timing, de inhoud — alles valt samen.
Binnen enkele dagen verspreidt de passage zich via Reddit, Tumblr en Twitter. Journalisten pikken het op. Artikelen verschijnen met titels als “The philosopher who predicted Trump”. De context verdwijnt; de passage wordt een soort seculiere profetie. Rorty, die in 2007 overleed, wordt postuum een internetfenomeen.
In de jaren daarna ontstaat een tweede golf. YouTube‑kanalen, podcasts en commentatoren gebruiken de passage als diagnose van het populisme. Maar vanaf 2020 gebeurt er iets nieuws: geopolitieke denkers zoals Glenn Diesen en Jiang Xueqin plaatsen Rorty in een veel groter verhaal. Voor hen is Rorty niet alleen een filosoof die Trump voorspelde, maar een symptoomdiagnosticus van een beschaving in verval. Ze verbinden Luttwak’s economische analyse en Rorty’s culturele analyse tot één narratief: de Verenigde Staten zijn van binnenuit verzwakt door de combinatie van de‑industrialisatie, elite‑globalisering en culturele fragmentatie. Rorty’s strongman wordt zo niet alleen een binnenlandse figuur, maar een teken van geopolitische verschuiving.
Wat begon als een theoretische waarschuwing in de jaren negentig, werd in 2016 een virale tekst, en daarna een bouwsteen in een veel breder verhaal over de toekomst van het Westen. Luttwak legde de economische fundering, Rorty gaf de culturele en politieke vorm, en Diesen en Jiang maakten er een geopolitiek raamwerk van.
Voor hen is Rorty niet alleen een filosoof die Trump voorspelde, maar een symptoomdiagnosticus van een beschaving in verval. Ze verbinden Luttwak’s economische analyse en Rorty’s culturele analyse tot één narratief: de Verenigde Staten zijn van binnenuit verzwakt door de combinatie van de‑industrialisatie, elite‑globalisering en culturele fragmentatie. Rorty’s strongman wordt zo niet alleen een binnenlandse figuur, maar een teken van geopolitische verschuiving.
Wat begon als een theoretische waarschuwing in de jaren negentig, werd in 2016 een virale tekst, en daarna een bouwsteen in een veel breder verhaal over de toekomst van het Westen. Luttwak legde de economische fundering, Rorty gaf de culturele en politieke vorm, en Diesen en Jiang maakten er een geopolitiek raamwerk van.
Zo ontstaat een keten van ideeën die over decennia heen met elkaar resoneren — en die pas achteraf zichtbaar wordt als één doorlopende lijn.