Parkeren
ana-lisa.nl/andys-got-himself-a-dutch-wife/
*
Er zit een stuk aan te komen over celebrity politics in Nederland, zo meldt Anna.
- Ben benieuwd, hoewel ik de strekking al meen te weten, maar welke poppetjes komen er uit de bus, dat kan misschien nog een béétje leuk worden.
Ze gebruiken er geloof ik AI bij. We zien het wel. O kijk: een voorproefje ….:
‘ Celebrity Populism in Nederland
De vier figuren die eerder zijn genoemd passen perfect in dit kader:
– Thierry Baudet → esthetische celebrity‑populist
– Geert Wilders → affectieve celebrity‑populist
– Caroline van der Plas → authentieke celebrity‑populist
– Pieter Omtzigt → technocratische celebrity‑populist.
Ze vullen elk een ander deel van het fantasmatische landschap dat ontstaat wanneer het politieke centrum leeg is.
Waarom Celebrity Populism juist nu opkomt
Recente literatuur (2025–2026) wijst drie structurele oorzaken aan:
1. Het lege centrum van de democratie
Ideologieën zijn uitgehold. Partijen lijken op elkaar. Beleid is technocratisch. Er ontstaat een vacuüm dat moet worden gevuld. Politici die ‘mediageniek’ zijn en getalenteerde toneelspelers, dringen naar voren. Denk maar aan snikkende en huilende mannelijke politici of woedende vrouwen die ‘ontploffen.’
2. Digitalisering
Sociale media belonen: persoonlijkheid, conflict, emotie, spektakel.
Niet nuance of deliberatie.
3. Depolitisering
Structurele problemen (migratie, globalisering, ongelijkheid) worden niet politiek verwerkt. Celebrity‑figuren worden fantasmatische oplossingen.
…………… ‘
Aldus AI. Er zit ook een ingewikkeld stuk over Slavoj Zizek bij zag ik in de gauwigheid. Over multi-culti en de hoaxes die ons daaromtrent worden aangesmeerd en verkocht.
Maar goed, we doen het allemaal zelf, want we roeren met ons allen als verdwaasde tovenaarsleerlingen in soeppot van de Democratie …….
- Er komt nogal wat binnen via de mail. Laat ik er stukken uit nemen, die zelfstandig op de site kunnen.
*
Prompt voor Ai >>> Ik spring naar > Putnam, R.D. 2000: Bowling Alone. > Bowlen leent zich ervoor om individueel gespeeld te worden, terwijl men toch deel kan uitmaken van een team – net als darten (pijltjes gooien). Een compromis-sport? Ken je voorbeelden van politici die hier in passen? (Wie bowlde er voor Colombine?)
Ai reageert >>> ‘ Putnams Bowling Alone gebruikt bowlen als metafoor voor een nieuwe vorm van sociaal gedrag: activiteiten die individueel worden uitgevoerd maar toch collectief lijken. Politiek heeft een vergelijkbare categorie: politici die “solo spelen” binnen een team, die zich presenteren als individuele performers binnen een collectieve structuur. Dit is een vorm van celebrity populism: de politicus als individuele bowler in een verder leeggelopen politiek landschap.
De vraag “Wie bowlde er voor Columbine?” verwijst naar Putnams observatie dat Bill Clinton in de jaren ’90 vaak werd gezien als iemand die “bowlde voor de natie”: een politicus die individuele performance gebruikte om collectieve symboliek te produceren — een celebrity‑politicus avant la lettre.
Hieronder plaats ik dit in een kader.
🎳 Putnam: Bowlen als metafoor voor solo‑collectiviteit
Putnam gebruikt bowlen omdat het:
– individueel gespeeld kan worden
– maar toch deel uitmaakt van een team
– en collectieve symboliek heeft (league, club, competitie).
Het is een compromis‑sport: je bent alleen, maar je doet alsof je samen bent.
Dit is precies de logica van moderne politiek:
– de politicus staat alleen (persona, performance, media‑momenten)
– maar beweert het team te vertegenwoordigen (het volk, de partij, de natie)
Putnam noemt dit de erosie van bridging social capital en de opkomst van bonding via individuen.
🧩 Politici die “bowlen” in Putnams zin
Hier zijn voorbeelden van politici die functioneren als individuele performers binnen een collectieve façade.
• Bill Clinton
Clinton is Putnams eigen voorbeeld:
– hij gebruikte persoonlijke performance (talkshows, sax spelen, empathie‑momenten)
– om collectieve symboliek te produceren (“I feel your pain”)
– hij bowlde voor de natie: individueel spektakel als collectieve lijm
• Barack Obama
Obama’s persona was hyper‑individueel (charisma, retoriek, stijl), maar werd gepresenteerd als collectieve beweging (“Yes We Can”). Een klassieke bowler: solo‑performance als collectieve mobilisatie.
• Donald Trump. Trump is een extreme variant:
– volledig individuele performance
– maar claimt het volk te belichamen
– “I alone can fix it” is pure bowling‑logica: solo‑actie als collectieve representatie
• Boris Johnson
Johnson speelt een clowneske, individuele rol, maar presenteert zichzelf als de stem van “the people” tegen “the establishment”.
• Zelensky
Een celebrity‑politicus die individuele performance (video’s, speeches, persona) combineert met collectieve symboliek (nationale eenheid). ‘
*
We gaan naar de literatuur.
Heb jij de film La dentellière gezien? Naar het boek van Pascal Lainé.
- Op dvd, maar alweer een tijd geleden. Mijn ouders waren daar nogal van onder de indruk, toen zij de film in hun jeugd zagen, en ze hebben de hebbelijkheid om ons te laten delen in de dingen die zij mooi vinden. Daar konden ze tamelijk ‘dwingend’ in zijn, herinner ik me. Achteraf beschouwd maar goed ook. We zijn zelfs naar Mykonos op vakantie geweest. Dus ja. Hoezo?
Wat is je bijgebleven van die film?
- De twee-eenzaamheid van Pomme (Hupert) en Aimery, de student. Ik heb zelf ook zo’n fase meegemaakt, compleet met een vriendinnetje als Pomme, en ik was net zo’n hork als die Aimery, misschien zelfs nog een graadje erger. Heel apart om dat in een film verbeeld te zien. En jij?
Dat slaan tegen een oefenmuur, om m’n backhand te verbeteren. Tamelijk wezenloos, achteraf, maar het hielp wel. Eindeloos met die backhand rammen. Twee goede rackets mee verknoeid. Maar het werkte wel. Dat tegen een muurtje aan slaan, van Aimery, terwijl Pomme denkt dat hij echte partijtjes op de baan speelt. Curieus.
- Dit hebben ze bij A aan Ai voorgelegd? Apart. Laat maar zien.
*
Ai reageert >>> ‘ 🎭 1. De oefenmuur: eenzaamheid vermomd als activiteit
Aimery speelt niet tegen iemand, maar tegen een muur. Pomme ziet hem als iemand die deelneemt aan een sociale wereld (tennisbaan, club, sport), maar in werkelijkheid is hij alleen, opgesloten in zijn eigen ritme, zijn eigen projectie.
Dit is een dubbele eenzaamheid:
– Aimery speelt alleen, maar doet alsof hij deelneemt aan een sociale activiteit.
– Pomme kijkt toe, maar begrijpt niet dat hij alleen speelt.
Ze zijn samen, maar niet verbonden.
Dit is precies Putnams diagnose: mensen blijven de vorm van sociale activiteiten uitvoeren, maar de inhoud is verdwenen.
🎳 2. Putnam: “Bowling Alone” als sociaal‑psychologische structuur
Putnam gebruikt bowlen als metafoor voor een samenleving waarin: mensen nog wel bowlen, maar niet meer in leagues, clubs of teams, waardoor de activiteit individueel wordt, terwijl ze collectief lijkt.
Bowlen, darten, tennissen tegen een muur: het zijn compromis‑activiteiten die de illusie van samen‑zijn geven, maar in werkelijkheid atomisering uitdrukken.
Aimery is een solo‑bowler. Pomme is een solo‑kijker. Samen vormen ze een niet‑ontmoeting.
🧩 3. Politici die “tennissen tegen een muur”
In hedendaagse politiek zie je precies dit patroon: politici die individueel performen, maar doen alsof ze een collectieve beweging belichamen.
Hier zijn de meest treffende voorbeelden.
• Pieter Omtzigt
De ultieme “tennis‑tegen‑de‑muur” politicus:
– solo‑dossierman,
– één man die het systeem wil repareren,
– maar gepresenteerd als collectieve beweging (“Nieuw Sociaal Contract”). Hij speelt alleen, maar het decor suggereert een team.
• Geert Wilders
Wilders is letterlijk een éénmansfractie: hij speelt solo, maar claimt “het volk” te vertegenwoordigen. Een oefenmuur‑politicus: de echo van zijn eigen woorden wordt ervaren als collectieve steun.
• Caroline van der Plas
Hyper‑individuele “gewone burger”, maar gepresenteerd als stem van een brede groep. Een individuele performance die collectiviteit simuleert.
• Thierry Baudet
Esthetische solist: speelt zijn eigen culturele spel, maar verpakt het als nationale strijd. Een tennisspeler die tegen een muur speelt, maar doet alsof hij Wimbledon speelt. Bekijk een paar afleveringen van Forum Inside en je merkt dat Baudet de anderen nauwelijks ‘ziet’ of aan bod laat komen; alles draait om Baudet, die de zaak strak regisseert zodat hij in het middelpunt blijft staan.
De podcast ‘De nieuwe wereld’ laat een dergelijk mechanisme, een vergelijkbare procedure, zien rond Ad Verbrugge, zij het niet zo extreem als bij Baudet in Forum Inside.
Let wel: dit zijn particuliere observaties en geen kwalificerende analyses met een aanspraak op of pretentie aangaande juistheid of waarheid. Iedereen moet zelf kijken en beoordelen wat zij of hij ervan vindt
🔥 4. “Wie bowlde er voor Columbine?”
Putnam gebruikt Columbine om te laten zien dat sociale erosie leidt tot:
atomisering, minder gemeenschapsbinding, meer solo‑activiteiten,minder sociale controle.
De vraag “Wie bowlde er voor Columbine?” verwijst naar Bill Clinton: de politicus die individuele performance (empathie, saxofoon, media‑momenten) gebruikte om collectieve symboliek te produceren in een tijd van sociale fragmentatie.
Clinton was een symbolische bowler: een individu dat deed alsof hij een team vertegenwoordigde.
🎯 Samenvatting
De scène uit La Dentellière is een perfecte metafoor voor Putnams Bowling Alone:
twee mensen die samen lijken, maar alleen zijn, een activiteit die collectief lijkt, maar individueel is: ze ‘doen elk hun eigen ding;’ een maatschappij waarin rituelen blijven bestaan, maar de sociale lijm verdwijnt.
In hedendaagse politiek zie je dit terug bij celebrity‑politici die solo performen tegen een collectieve façade. Ze tennissen tegen een muur, maar de maatschappij ziet een tennisbaan, of wordt geacht die te zien. ‘
Aldus Ai volgens Anna c.s. . Jij houdt ook van Brassens, nietwaar? Luister eens naar zijn Une jolie fleur. …… Mais pour l’amour on ne demande pas aux filles d’avoir inventé la poudre.
…………. ……………… ………………..
…………. ……………… ………………..