Vermoedelijk een moeder met twee dochters. De moeder zegt: ‘Vol is vol. Mensen moeten niet in een caravan wonen om dicht bij hun kinderen te zijn!’
- ‘Maar mam, je hebt het artikel niet eens gelezen.’
Zegt de andere dochter: ‘Móet dat dan? Waarom gaat die mevrouw in een caravan zitten? Misschien zijn het slachtoffers van de Toeslagenaffaire, dat is net zo naargeestig. We kunnen onze kont niet meer keren in Nederland!’
- ‘Misschien zijn het Sinti, en willen ze dit zelf zo, of het zijn schatrijke zonderlingen, die kunnen dit soort dingen ook doen. Staat de caravan gewoon op hun landgoed. Lees eerst het artikel maar.’
‘Dat zit achter de betaalmuur, bovendien is dit veel leuker dan een stuk politiek correcte tektst.’
- ‘Maar mam, hoe wéét je dit allemaal?’
‘We hebben jullie veel te empathish opgevoed, je vader en ik, en die empathie gaat bij jou te vaak over in suïcidale sentimentaliteit. Dat komt van je grootouders. Daar kom je vandaag de dag in Nederland en de wereld niet ver mee. Het is nu: ieder voor zich en de grote vissen eten de kleine. Tant pis pour les petits. Ja, ook voor die kinderen die moeten ovesteken naar de caravan.’
- ‘Hè jongens gelukkig is die potsierlijke proxy-oorlog in de Oekraïne bijna klaar. Zelensky begint al bakzeil te halen. Als we geluk hebben, doekt Poetin de NAVO en de euro in een moeite door op. Zijn we dáár tenminste van af. Gelukkig hebben we van opa en oma nog een beetje Russisch geleerd en Dostojevski en Turgenjev gelezen. Als we met ons allen voortaan niet meer gaan stemmen, kan alles misschien toch nog goed komen.’
De moeder snuift laatdunkend: ‘In ieder geval niet meer voor de Kerst.’
- ‘Maar mam, je loopt hopeloos achter: Kerst is al lang afgeschaft en gecanceld!’
